E fundit!

22:51 Aktualitet

Biznesmeni Artur Shehu thyen heshtjen: Jam pronar i vjetër i tokës në Zvërnec, nuk i njoh fare investitorët

Biznesmeni shqiptar Artur Shehu ka folur në emisionin Opin...

Si do jetë Gjermania post-Merkel?

2 Dhjetor 2019, 07:38, Blog CNA

Nga Josef Janning ?European Center for Foreign Relations?

* Ndihet në Berlin, Bruksel, dhe në shumë kryeqytete të tjera në Bashkimin Evropian:Evropa nuk është më ajo e para. Ndërsa ?erërat? gjeopolitike janë rikthyer, duke fshikukulluar fytyrat e udhëheqësve evropianë, besimi në aftësinë e tyre për t?i adresuar sfidat, është duke u zvogëluar.

Evropa nuk është mburoja e forte, që ata u mburrën se ishte. Përkundrazi, ajo është e ekspozuar ndaj rreziqeve, është e brishtë, dhe kryesisht e pambrojtur. Evropianët duket se janë më shumë të përçarë nga një kornizë e përbashkët institucionale, sesa të bashkuar nën presion. Përballë një ringjallje të të menduarit sovranist, BE-ja ka pësuar tashmë një krizë identiteti.

Dhe kjo krizë, nuk mund të kuptohet pa analizuar Gjermaninë. Ndërsa qenë dikur mbështetësit më entuziastë të një ?bashkimi gjithnjë e më të ngushtë të popujve të Evropës?, sot gjermanët e kanë humbur busullën, për shkak të ndryshimit të statusit të Berlinit në Evropë, dhe vështirësive ne rritje për të pasur një politikë të përbashkët.

Nëse Evropa nuk është si më më parë, kjo ka ndodhur kryesisht sepse Gjermania nuk është ashtu si duhej të ishte. Çështja kryesore sot duket të jetë:sa gjatë mund të rezistojë hendeku aktual midis sfidave për integritetin, prosperitetin dhe sigurinë e Evropës nga njëra anë, dhe kursit ultra-pragmatik dhe të statuskuosë, që ndjek Berlini nga ana tjetër?

Kjo ka qenë e vërtetë për politikën gjermane ndaj Evropës, që nga Konrad Adenaueri dhe deri tek Helmut Koli. Gjermania e sotme, mund të dëshirojë që BE-ja të pretendojë sovranitetin e vet përballë lojtarëve të tjerë globalë, sesa të humbasë sovranitetin e saj, teksa vendet anëtare kanë rimarrë disa kompetenca nga unioni.

Ndërkohë Berlini, mund të dëshironte që Brukseli të prodhojë më shumë ngjarje, sesa t?u përshtatet atyre, dhe të shumëfishojë fuqinë e shteteve anëtare, në vend se të angazhohet në kundërpeshimin dhe kontrollin midis tyre. Evropa që dëshiron Gjermania, mund të donte të mos kishte hequr dorë nga integrimi më i thellë.

Një Evropë e tillë, do të kishte një autoritet fiskal të BE-së mbi borxhin kombëtar, një treg të përbashkët financiar me rregulla të përbashkëta, dhe një buxhet mjaftueshëm të madh, për të nxitur zhvillimin ekonomik në të gjithë unionin.

Në një Evropë të tillë, Gjermania do të punonte me shtetet e tjera anëtare për të mbrojtur veten kundër çdo lloj agresioni të jashtëm, duke bashkuar burimet e ndryshme, në një mënyrë sa më efektive që është e mundur.

Një Evropë e tillë, do të ndiqte domosdoshmërisht një politikë të jashtme dhe të sigurisë shumë më të integruar, për të menaxhuar politikisht përgjegjësitë dhe mjetet e saj. Por Gjermania e kancelares Angela Merkel, duket se i është nënshtruar statuskuosë, duke preferuar mosveprimin.

Evropa gjithnjë e më e integruar, ka ndaluar së qenuri një fantazi që argëton klasën politike e Berlinit. Askush tjetër në Evropë, nuk e ndan një ëndërr të tillë.

Gjermanët vazhdojnë ta pëlqejnë idenë e ?më shumë Evrope? si një vizion të largët, por e refuzojnë atë si një strategji operative. Elita gjermane, pëlqen një qasje kombëtare në axhendën evropiane, teksa e përdor për retorikë çështjen e integrimit më të thelluar.

Qasja kombëtare, vendos mbrojtjen e interesave të veta afatshkurtra, mbi interesat e supozuara evropiane. Në vitin 1989, pasi ra Muri i Berlinit, mundësia e një Gjermanie më të pavarur të bashkuar, ishte e mjaftueshme për të nxitur dëshirën e shteteve anëtare për forcimin e lidhjeve të tyre me njëri-tjetrin.

Gjithsesi në vitin 2020, ky reagim ka të ngjarë të mos jetë shumë i fortë. Kol e përdori frikën e qartë të vendeve të tjera ndaj Gjermanisë, për ta çuar përpara axhendën e integrimit, ndaj së cilës ishte e përkushtuar qeveria e tij. Merkel nuk do të dëshironte sot të nxiste një frikë të tillë, pasi nuk sheh asgjë përsfitim prej saj. Ajo vetëm sa do të rriste kostot e transaksioneve për Berlinin në Evropë.

Pra nëse BE-ja, ka aktualisht një lodhje nga integrimi post-Kolit, pyetja mbetet:çfarë do të bëjë Gjermania post-Merkel mbi këtë gje? Ndërsa mandati i saj i fundit ka arritur në gjysmë, është bërë e qartë se qeveria e koalicionit, nuk do të shkëputet nga modelet e politikave gjithëpërfshirëse të viteve të fundit.

Kancelarja nuk po synon ta dëmtojë trashëgiminë e saj, me nisma të minutës së fundit. Dhe pozicioni i privilegjuar që pati Evropa në marrëveshjen e koalicionit midis Demokristianëve dhe Socialdemokratëve, u krijua për t?u dhënë këtyre të fundit një arsye të fortë për të ndryshuar kurs, dhe hyrë sërish në qeveri.

Fakti që një gjermane është sot në krye të Komisionit Evropian për herë të parë në dekada, nuk do ta ndryshojë këtë gjë. Ursula von der Lejen, do të kërkojë një mbështetje të qëndrueshme nga qeveritë e vendeve të unionit për të qenë një udhëheqëse e forte. Por roli i saj në politikën gjermane është shumë i zbehtë, për të rreshtuar në një linjë Berlinin dhe Brukselin.

Cilido që do ta drejtojë qeverinë e ardhshme gjermane, Gjermania e post-Merkel nuk do të rikthehet dot në trashëgiminë integruese të vendit. Ai kapitull i historisë gjermane, duket se është mbyllur në vitet e Merkelit. Po ashtu, ajo nuk duket se është e orientuar drejt një qasje të fortë kombëtare, ndaj rolit të saj evropian dhe ndërkombëtar.

Qeverisë së ardhshme gjermane, ose do t?i mungojë vullneti politik, ose konsensusi për të rritur ndjeshëm rolin e Gjermanisë në çështjet ndërkombëtare. Njerëzit e rinj në kabinet, do të nënkuptojnë fytyra të freskëta, dhe ndoshta një retorikë të ndryshme, por politika e jashtme gjermane do të vazhdojë të diktohet më shumë se gjithçka tjetër nga vazhdimësia.

Modeli i një ?bashkimi gjithnjë e më të ngushtë?, ka humbur tashmë, si në politikën gjermane, ashtu edhe atë evropiane. Liderët gjermanë, kanë hequr dorë nga ky koncept. Emanuel Makron mund të pretendojë ta mbrojë atë, por elementët Golistë të strategjisë së tij mbi Evropën, e dobësojnë pozitën e tij.

Secila në mënyrën e vet, tre vendet më të mëdha dhe më të fuqishme të Evropës, e kanë sjellë BE-në në gjendjen aktuale të stanjacionit dhe copëzimit. BE mund të jetë në gjendje t?i mbijetojë krizës aktuale për një kohë të gjatë. Por në fund rënia do jetë e pashmangshme. Evropianët nuk do të jenë më diktues por vëzhgues të ngjarjeve./ Përshtatur nga CNA.al