E fundit!

10:12 Politikë

Vrasja e efektivit në Maliq/ Lamallari: Dënoj aktin e rëndë, Shqipëria humbi një shërbëtor të ligjit

Ministri i Brendshëm, Besfort Lamallari shprehu humbjen e ...

Tregimi i së dielës/ Dashnorja e burrit

29 Tetor 2023, 10:16, Kulturë Agim Xhafka

Agim Xhafka, gazetar

Egla shkon një herë në muaj te varri i burrit. Zakonisht pasi thyhet mesdita. Nuk do ta shohë kush që po çon një lule tek ai që ia solli jetën përmbys vitet e fundit.

Ai i nxirosuri, Leksi, vrau veten andej nga motelet e Vaqarrit. Vrau dhe atë, dashnoren e tij të vogël në moshë. Aq të vogël sikur të ishte vajza e tij. Në fakt nga martesa e gjatë nuk patën vajzë. Veç dy djem. I madhi i martuar dhe me familje në Greqi, tjetri mbaron sivjet studimet në Londër. Leksi, burri, nuk kursehej të shkollonte çunat, i nxiste dhe çfarë fitonte e investonte së pari në shkollimin e tyre. Pa dituri nuk konkurron e pa garë kapitalizmi të kullufit, porosiste ai.

Ndërrimi i regjimit e gjeti të ri burrin. Fëmijët të vegjël e një ditë ai ngeli pa punë. Se erdhën këta të protestave dhe e nxorën gati me shkelma nga komiteti. Por nuk u dëshpërua. U bashkua me Ladin dhe nisën tregti në Turqi me ca para marrë borxh nga Shyqyriu, krushku ynë. Dhe lodhja iu shpërblye. Bënë goxha para e morën toka për ndërtime.

Atëherë më shpejt shitej pallati se buka në furrë. Leksi zgjeroi zyrat, punësoi njerëz dhe filloi të demonstronte inferioritetin e mesomoshës. Shihte vajza të reja, i joshte dhe më pas vazhdonin bisedat në motel. Kështu ecnin vitet. Punën e delegoi te ca të rinj që ishin shkolluar në Itali e vetë një ditë në shtëpi e një javë bredhje brenda e jashtë vendit.

Ndërkohë punët ecnin mbroth. Derisa u takua me Monën dhe atje ngeci. U lidh sikur e kishte dashuri të parë. Gruaja mori vesh diçka, por ai e mohonte. Një ditë shkoi dhe e takoi te shkolla. E kishte futur Leksi të jepte muzikë. Goca e bukur si drita.

-Jam gruaja.

-E di. Të njoh.

Më tej nuk u bë muhabet. Egla u kthye mbrapsht dhe nuk po i jepte dum kësaj lidhjeje. Kjo vajzë mund të bjerë në dashuri me këdo. Pse ngeli te burri im.

Hera-herës i shkonte ndër mend divorci, por i kujtohej djali që sapo ishte fejuar, tjetri në Angli... Turp, turp, po për kë? Heshtte dhe e linte ngjarjen të rridhte vetë. Diku do gjente uji një pritë.

Erdhi dhe ajo ditë. I tregoi Vera, shoqja e vet, se dashnorja, kështu e quanin, kishte zënë një të dashur, një çun nga Tirana që kishte filluar punë në bashki si inxhinier. U lehtësua dhe mendoi se zoti nuk harron. Por, një mëngjes zilja e telefonit e çoi vrulltas. Mendoi se ishte çuni:

-Hë, bir, si je?

-Flasim nga komisariati. Burri juaj ka vrarë veten dhe një vajzë që po e identifikojmë. Mund të vini sa më shpejt.

Sikur i ra qyteti sipër. Me shapka arriti atje dhe i njohu të dy. Më pas dilemat ta varros unë apo bashkia, të thërras njerëz, apo hiç frymë rreth xhenazes. Djemtë pyetës se si ndihej. I mësuan të gjitha dhe i thanë a të vijnë për varrim apo më pas.

-Ejani, një dhëmb i sëmurë hiqet, nuk shtyhet se veç lëngatë sjell.

Nuk u çudit kur pa kaq e kaq njerëz. Leksi ishte shoqëror dhe bamirës, nuk harxhonte veç me femra, jepte ndihma për këdo. U duk para njerëzve jo me dhimbje, por as e qeshur. E varrosën gati sikur ishte ndonjë lojtar futbolli. Hodhi sytë nga parcela e gocës dhe pa vetëm të ëmën e saj me dy varrmihësit. Murga, shqiptoi gati me zë.

Që atëherë vjen një herë në muaj te Leksi. Nuk e fali, por e mëshiroi. Rri një copë herë me sytë mbi foton e tij. I kujtohen plot ditë e vite të bukura. Më pas, nuk rri më. Ngrihet e nuk del nga varrezat. Ecën drejt varrit të Monës, dashnores. Një grumbull dheu e sipër e anuar emri i saj. Kallogre, ç'qe ky fat i zi për ty, psherëtin dhe ndien keqardhje. Jo se u lidh me Leksin, por që u shit tek ai. Iu gëzua dhuratave, udhëtimeve dhe kënaqësive të moshës. Burri ishte plot shëndet e i gjallë, por babai i saj quhej. Dashuri e shitblerë, ku njëra bëhet kurtizane e tjetri pronar. Atje nis dhe thyerja e balancave, rritet xhelozia se prona është shpirt, është luftë. Leksi që të mos ia linte askujt e mori me vete. Fatzezë, moj korbë.

Pastaj i lë një karafil të kuq dashnores dhe i drejton tabelën e emrit. Që kur të vijë sërish të mos e gjejë të vidhisur. Kallogre, kallogre... largohet dhe çapitet drejt shtëpisë së saj...