web counter
LEXO PA REKLAMA!

SHKARKO APP

App Store
Google Play

E fundit!

x

Tregimi i së dielës/ Roja i shelgut

8 Tetor 2023, 15:40, Kulturë CNA

Tregimi i së dielës/ Roja i shelgut

Para shumë vitesh, kur punoja gazetar, kisha një dëshirë të pashpjeguar që shërbimet e mia t’i bëja në Kolonjë.

- Ç’është kjo dalldi me këtë vend të vogël? - më ngacmonte shpesh kryeredaktori.

- Epo kam gruan nga andej prandaj, - i shpjegohesha.

Në të vërtetë bëja ndalesën e parë te prindërit në Korçë. Shmallesha me ta e të nesërmen drejt Ersekës me ngazëllimin që më kishte dhënë një natë para nostalgjia e mëhallës ku u rrita. Më pas mbaroja punë në atë qytet të vogël, por të pastër e mbushur me njerëz të mençur, të sjellshëm. Ende pa trokitur mbasditja me shoferin Guga gaz në dërrasë drejt Leskovikut. Rruga deri atje qe ëndërr. Lëndina të bukura e pyje pa fund. Sikur ishe në Finlandë a në Suedi. Kështu e krahasoja brenda mendjes sime. Dhe pa mbërritur te fabrika e verës në një cep rruge shihja përherë në muzg një burrë mbështetur te një bredh i madh. Me cigare në gojë e sa i afroheshim na përshëndeste me dorë e qeshte.

- Nuk do vijë në Leskovik ky se nuk na bëri shenjë të ndalonim, - tha Guga.

Vërtet,ai sa na qeshi. Mbase do shkojë përposhtë,andej nga Korça, mblodha mendjen. Por të njëjtin njeri e hasëm po aty edhe pas tre muajsh. Ishte dimër, kishte dëborë, por ai me cigare në buzë. Na buzëqeshi e na përshëndeti me dorë.

- Ore, mos është monument ky se s’ka mundësi, - qeshi Guga.

Në fakt m’u duk çudi dhe mua se një rastësi kaq preçize nuk ndodh. E harrova e vazhduam. Kaluan muaj të tjerë, por siç thashë, nuk i ndahesha Kolonjës. Këtë herë pas pesë muajsh. Ishte pranverë, por ftohtë asaj ane. E sa po i afroheshim Leskovikut, m’u te cepi i rrugës na doli sërish i njëjti njeri. Me cigare në buzë dhe me dorën gati të na përshëndeste.

- Ndalo! - i bërtita shoferit dhe vrik zbrita nga vetura.

U afrova te burri që i kishte ngelur dora ngritur. Sa u afrova iu zbeh pak dhe e qeshura.

- Ore, je njeri ti apo fantazmë? - e sulmova.

- Qazimi jam bre! Qazimi.

- Po ti në rrugë fle? Se sa herë kalojmë këtu ti na shfaqesh para si monument.

- E vërtetë. Këtu kam vite që rri. Tamam si monument. Hahaha. Mirë e the.

Nuk dija si ta vazhdoja bisedën. Por isha kurioz të mësoja se ç’donte gjithnjë ky Qazimi te cepi i rrugës. E kuptoi interesimin tim dhe u ul te një gur.

-Unë jam roja i shelgut, - nisi ai.

-Jo po roja i shiut, - u tall Guga.

Mendova se do qe ndonjë me të meta mendore. Ndonjë nga ata të fandaksurit që kanë psh fiksim targat e makinave. Apo që nuk e mbushin kohën me punë e rrinë rrugëve duke vrarë ditën.

- Jo i shiut byrazer, por i shelgut.

Dhe shkopin e drejtoi poshtë përroit që nga pjerrësia e relievit dhe nga uji i bollshëm kishte uturinte, por me një zhurmë qetësuese për mendjen dhe veshët. Si kontrabas në duart e një viruozi.

- Ja, atë atje, e sheh? - më pyeti.

Tunda kokën. Dukej një shelg i madh me degët e lakuara mbi ujë si flokët e gjata të një vajze. M’u kujtua se të tilla kishte plot në Volorekë të Pogradecit. Gati puthnin liqenin. Qe një pamje që piktorët do i kishte detyruar të ngrinin atje kavaletin.

- Ja, pra unë jam roja i atij shelgu.

Pas këtyre fjalëve thashë, boll, u mbyll biseda. U kuptua Qazimi sa mend kishte. E ndërsa e lashë të ulur mbi gur e u nisa drejt veturës Guga e pyeti:

- Po nga kush e ruan këtë shelg mo?

- Nga ata që presim dru natën, bre.

- Po ç’e duan ata shelgun kur ka kaq pisha rreth e rrotull? - doja sqarim unë.

- E duan për hunj të rrethojnë oborret që mos u hyjnë dhelprat, - tha ai.

- Po le ta sharrojnë, o. Ke hall se do mërzitet përroi! - e ngacmova.

- Do mërzitet fshati, - u nxeh ai.

- Si kështu? - vazhdova unë.

Atë çast Qazimi u çua vrik e më kapi dorën. Gati më hoqi zvarrë deri te shelgu.

- I sheh këto degë ti? - më pyeti.

- Po.

- Te këto degë varen fëmijët e fshatit çdo mëngjes e çdo drekë. Këto degë i hedhin ata matanë përroit për të arritur te shkolla. Ja aty përtej. A e sheh? Në se do e presë shelgun sëpata e ndonjë kontrabandisti drush atëhere të vegjëlit duhet të ecin dy orë më këmbë deri te fshati në luginën poshtë e të ngjiten sërish për të bërë mësim po te kjo shkollë përballë.

Kaq me inat ma shpjegoi sa dukej se do më rrihte po t’i thoja që nuk e kuptoja çfarë tha. Por e vërteta qe që ai po kryente një punë kaq me dobi e kaq me vlerë sa u mallëngjeva. Më erdhi ta përqafoja,ta falenderoj e atë çast u nxita të bëja një shkrim për të e ta nxirrja në gazetë. Por Qazimi qe larguar. U ul te guri sipër në rrugë e i ktheu sytë andej nga Korça. Si për të thënë, me ju mbarova punë.

Rasti e solli që para një muaji bëra rrugën Korçë - Sarandë. Kalova sërish mes Ersekës e kur po vija në Leskovik te kthesa e Qazimit nuk pashë këmbë njeriu. Ca kilometra më poshtë ishte ngritur një bujtinë miqësore. E ngrohtë, e pastër dhe aq mikpritëse. Ndalova për një kafe. Më erdhi vetiu pyetja:

- Ai Qazimi që rrinte te rruga nga bëhet?

- Qazua po zjen raki këto ditë.

- Po shelgun kush e ruan? Apo e kanë prerë?

- Jo, jo. Shelgu aty është. Rri e bën muhabet me përroin. Janë shokë të ngushtë. Por nuk na duhet më.

- Pse?

- Se tani na mungojnë fëmijët. Fluturuan nëpër glob, - u mallëngjye ai.

Ika me brengën e boshatisjes. Asaj ane i janë shtuar shumë udhëtarët,por jo banorët. Jetojnë mes atij oksigjeni Qazimi me vërsnikët e vet. Shelgu tundet e lëkundet si drithma halli. Do që të lodrojë me kalamajtë. Veç zhurma e të vegjëlve  dhe melodia e zogjve shkon në harmoni me muzikën e ujrave kristal të përroit. Shelgu pret. I tund degët papushim edhe nga një fllad i lehtë shprese. Ashtu si akrepat e palodhur të orës që s’pushojnë kurrë. Tik, tak, tik, tak…





Lajmet e fundit nga