BURRI PA MBIEMËR

27 Tetor 2024, 13:02, Kulturë Agim Xhafka

BURRI PA MBIEMËR

Sa herë kam takim me botuesin shkoj gjysëm ore para. Sikur e kam dashnore. Ngaqë më tërheq shumë biseda për librin e ardhshëm, për faqosjen e tij, për tirazhin, shpërndarjen. Si ai menaxheri i një restoranti dasmash që interesohet që nga menyja, shërbimi, mbulesa e tavolinave, vendosja e karrikeve dhe ndriçimi i sallës.

U ula te një kolltuk pranë xhamit që t’i hidhja një sy dhe bulevardit mbushur me gjethe vjeshte. Më zgjojnë nostalgji, por dhe ngrohtësi. E ndërsa në këtë mjedis kaq miqësor porosita një ekspres, po jo të shkurtër se kisha kohë boll, pranë, afër fare u ul një çift të rinjsh.

Vajza kuptohej që larg ishte shtatzanë, mbase do lindë këtu, qesha. Djali, një i ri veshur sportiv me një portret simpatik. Sa i pashë më krijuan shije të mirë. Paçin shëndet e fat, urova. E kam zakon e bëj për këdo që më pëlqen, paçka se nuk e njoh.

-Ke emocion se po të vjen dita? - e pyeti me të qeshur çuni.

-E pres me lumturi. Po ti mos harro të marrësh ca leksione te babai yt. Se ai është shembull përkujdesjeje.

Djali heshti pak dhe tha:

-Kam si leksion Bertin. Edhe babain, por Berti ia kalon.

Dhe nuk priti pyetje që të shpjegohej. Se pasi u rehatua mirë ia nisi. Një monolog që më mahniti. Po e ndiqja me aq kërshëri sa uroja të vonohej botuesi im. Që mos më ngelej asnjë frazë pa dëgjuar.

-Berti është një fqinji ynë, banon një kat më sipër, -tha fjalët e para çuni. -Kur isha i vogël hyja shpesh te shtëpia e tij. Kisha shok Besnikun, djalin e tij. Po aty brenda lëviznin shumë njerëz. Kur na kalonin pranë më thoshte Besniku, ky që po vjen është vëllai, edhe ky tjetri që u largua vëllai im është, edhe ky që rri përballë, edhe ky…Ndërsa ajo te dritarja është motra. Kjo që na dha qumështin është motra tjetër, kam edhe motër të tretë. Më merrej mendja nga ajo lëvizshmëri. Pyeta një ditë babain, ore sa fëmija ka Berti? Ka 8 më tha ai, 5 djem e 3 çupa. Vërtet aq ishin, i numërova një ditë. Ata kishin dy dhoma e një kuzhinë. Te një flinin djemtë, vajzat te tjetra. Berti në kuzhinë.

-Po e ëma ku? -pyeti vajza.

-Nëna qe në sanatorium. Ishte infektuar me tuberkuloz e rrinte thuajse gjithë vitin atje. Berti punonte mekanik në park. Shpesh, pasi merrte qumështin dhe bënte pazarin, ua linte gati tavën me patate a me zarzavate për drekë me shënimin, çojeni në furrë. Pastaj në punë. Çudia dhe leksionet nuk janë lodhja e kujdesi i tij. As këmbëngulja për mësimet e fëmijëve. As përpjekja që t’i çonte në universitet. Dëshmi prindërimi qe kjo që do dëgjosh tani.

-Hë, folë!

-Një ditë kur i hodha një sy fletores së aritmetikës të motrës së vogël të Besnikut pashë që ajo quhej Pranvera Tosja.

-E ku qe çudija?

-Qe çudi, se Besniku qe Besnik Bardhi. Pra nuk kishin një mbiemër vëlla e motër. Mbanin mbiemra të ndryshëm. Më vonë mësova ca vëllezër të rritur të tij nuk ishin as Tosja, por as Bardhi. Dy qenë me mbiemër Sholla. E beson që atje banonin 9 persona bashkë me Bertin, ama mbanin tre mbiemra të ndryshëm.

-Po Berti si e kishte mbiemrin?

-Berti qe pa mbiemër. Pyeta dhe babain. Dinte mbiemrat e 8 fëmijëve, por të Bertit jo. Kuptohej që ata fëmijë ishin ose nga martesa e Bertit me zonjën e tij të sëmurë, ose ajo kishte pasur ndonjë fëmijë nga martesë e mëparëshme, ose Berti po rriste edhe ndonjë fëmijë të vëllait a motrës së tij. Një ekuacion me plot nyje, por me një mësim të madh. Berti mbeti vetë pa mbiemër që të rrokte brenda vetes të tre mbiemrat e fëmijëve. Me lodhjen dhe me kujdesin e tij ngeli pa mbiemër, nuk pati kohë për të ta thërrisnin Berti Filani apo Berti Fisteku. Ama kështu ai e la emrin e tij të lirë. Fare të lirë. Që fëmijët me tre mbiemra të ndryshëm ta quanin Bertin baba, pa hezituar hiç. Ja pse leksionin për të rritur kalamanin tonë e di përmendësh.-e mbylli fjalën çuni.

U mahnita, por jo gjatë. Te supi më trokiti dikush. Qe botuesi./ CNA