By Ardi Stefa/ Euthanasia in politics. Why not?

2023-08-30 12:44:00, Opinione Ardi Stefa

"Political suicide" and "political euthanasia"

In recent days, I came across the book of a foreign journalist, "Me and my death", written almost a decade ago.

The book was written after the author learned that he was suffering from cancer and that the doctors had given him 3-6 months to live. The book shockingly describes his condition and explains his decision to undergo euthanasia with strong arguments, stressing that he is the only one competent to decide on his life and death...

But what is euthanasia? The first reference to this act was made by the English philosopher Francis Bacon in the 16th century, who wrote that "The aim of medicine is to cure and relieve pain, not only when such relief may lead to cure, but also when he can guarantee an easy and peaceful death.”

This position of his, of course, caused much disagreement and bitter opposition, mainly from the Church, according to which only God can manage life and death, and since pain has value for the salvation of the soul, no one is allowed to interfere.

However, in recent years, efforts have been made to legalize euthanasia with the main argument being pity for the person who is suffering, with no hope of recovery. However, the issue of euthanasia remains open both morally and legally...

The process of euthanasia, however, can be allegorically applied to political life as well. Either in relation to political formations or political figures. In other words, to implement a "political euthanasia"...

In political life, we can talk by analogy about "political suicide" and "political euthanasia".

"Political suicide" can occur when a political formation, in a democratic society, presents a program to the people, was elected by its vote to represent it as a government or as an opposition, but after its election, completely broke its pre-election promises, being completely separated from the people who voted for him, or even not.

Në jetën politike në mbarë botën, por shumë më shpesh në atë shqiptare, vërehet fenomeni i formacioneve politike që u zgjodhën me parrulla ndryshimi dhe premtime të pazbatueshme, të cilat më pas politika shkatërruese për Shqipërinë, të cilat shpesh herë u refuzuan nga populli në procese të njëpasnjëshme zgjedhore. Ose formacionet politike që luajnë një rol udhëheqës sot janë në një disharmoni të hapur me kërkesat e popullit. Dhe populli shpesh herë i refuzon (ose edhe e kundërta) këto formacione politike për shkak të zgjedhjeve të gabuara politike të tyre ose, akoma më keq, rezultat i veprimeve fatale për interesat e Shqipërisë. E megjithatë ata këmbëngulin të pretendojnë një rol në qeverisjen e vendit...

Ky është, një rast i vetëvrasjes politike.

E njëjta gjë mund të ndodhë edhe me figurat politike. Me fjalë të tjera, politikanë, të cilët, ndërkohë që janë zgjedhur me një parti politike për të ndjekur dhe zbatuar një program të caktuar politik, ekonomik e social, humbasin peshë, distancohen ose i bashkohen hapësirave të tjera politike që, politikisht mbrojnë pozicione krejtësisht të ndryshme...

Zakonisht, këta politikanë janë refuzuar nga populli gjatë procesit zgjedhor... Me fjalë të tjera, edhe në këtë rast është një vetëvrasje politike...

Gjithashtu vihet re fenomeni i politikanëve, drejtuesve të këtyre formacioneve të dështuara politike, të cilët nuk mundën ose nuk mundën t'i përgjigjen detyrave të tyre qeveritare, për shkak të pamjaftueshmërisë, egoizmit apo ideologjive që këmbëngulin të jenë në plan të parë dhe të kërkojnë votën apo tolerancën e njerëzve duke iu drejtuar populizmit, premtimeve të pazbatueshme, por edhe metodave shpifëse, të rrezikshme për stabilitetin demokratik.

Dhe argumenti për obsesionin për praninë e tyre në arenën politike është se të tjerët, të huajt, kundërshtarët e tyre politikë janë përgjegjës për dështimin ose praninë e tyre shkatërruese. Një tjetër argument i tyre është se ata “mësuan nga gabimet e tyre”, sikur ushtrimi me shumë përgjegjësi të pushtetit nuk është detyrë apo mision, por një proces normal arsimor!

“Eutanazia politike” ndodh kur një formacion politik nuk vret veten nga gabimet dhe dështimet që përshkruam më sipër, por faktorët e jashtëm e detyrojnë tërheqjen e tij nga skena politike. Një shembull është një largim masiv i drejtuesve që shkakton ndarjen dhe zhdukjen e një partie politike...

Po kështu, eutanazia politike mund të ndodhë edhe me figurat politike, veprimi i të cilëve ka krijuar një shkelje në marrëdhëniet e tyre me bazën e tyre popullore. Në këtë rast, kryesia e partisë i tërheq nga skena politike, d.m.th nuk i përfshin në listat zgjedhore...

Edhe kjo është një eutanazi politike...

Shekspiri ka shkruar diku: "Ai që vdes, me vdekjen e tij, i shlyen të gjitha borxhet". E njëjta gjë vlen edhe për politikën.

Formacioni politik i dështuar apo një politikan që “vdes” politikisht, i shlyen të gjitha borxhet!...

Populli ynë, sidomos në këto 32 vite tranzicion, ka qenë dëshmitar i kësaj dukurie të përsëritur: këmbënguljes së formacioneve politike të dështuara dhe figurave drejtuese politike për të vazhduar të pretendojnë një rol protagonist në ngjarjet politike, pavarësisht se e kanë mbyllur me kohë ciklin e tyre jetësor e historik.

Në këto raste, qofshin formacione apo edhe figura politike, një eutanazi politike do të ishte zgjidhje! Zgjidhje pa shqetësime politike, morale apo ligjore. Një zgjidhje ku fazën përfundimtare të procesit nuk do ta kryejë një mjek apo një klinikë, por populli me votën e tij!

Sepse, siç ka thënë Marksi: "Më mirë një fund i tmerrshëm, sesa një tmerr pa fund!”