web counter
LEXO PA REKLAMA!

SHKARKO APP

App Store
Google Play

Logjika gebelsiane në versionin modern

21 Maj 2026, 11:11, Editorial CNA

Logjika gebelsiane në versionin modern

Një nga elementët më shqetësues të mënyrës se si Erion Veliaj ka ndërtuar komunikimin e tij publik nuk është thjesht propaganda në vetvete, por mënyra se si propaganda përdoret për të zëvendësuar debatin real. Pikërisht këtu lind kujtesa e metodave klasike propagandistike që lidhen me Joseph Goebbels.

Kjo, jo sepse Shqipëria është një regjim totalitar, por sepse teknika e manipulimit të perceptimit publik ngjan në disa aspekte.

Logjika gebelsiane në versionin modern
Joseph Goebbels

Gebels nuk mbështetej vetëm te censura. Ai mbështetej mbi krijimin e një realiteti alternativ, ku imazhi kishte më shumë rëndësi se fakti dhe ku përsëritja e një narrative shërbente për të lodhur publikun deri në pranimin e saj. Në një formë moderne kjo logjikë duket edhe në modelin e komunikimit të Veliajt. Ai, tani por edhe më parë, bënte një bombardim të pandërprerë me video, kronika, slogane, aktivitete, selfie, artistë, fasada dhe “lajme pozitive”, që krijojnë idenë e një suksesi permanent edhe kur mbi figurën e tij rëndojnë akuza serioze.

Por elementi më problematik është një tjetër. Ai lidhet me shmangien sistematike nga thelbi i akuzave.

Sa herë që përballë Erion Veliajt dalin pyetje konkrete mbi korrupsionin, tenderët, lidhjet klienteliste apo mënyrën e ushtrimit të pushtetit, reagimi rrallëherë fokusohet te faktet. Në vend të një përballjeje me akuzën, ndodh sulmi ndaj personit që e ngre atë. Kritiku etiketohet si armik, i dështuar, i motivuar politikisht, i paguar apo pjesë e një komploti. Kjo është një teknikë klasike propagandistike, e cila operon me zhvendosjen e debatit nga “a është e vërtetë akuza?” tek “kush e tha akuzën?”

Në këtë mënyrë, publiku shtyhet të merret me figurën e kundërshtarit dhe jo me substancën e çështjes. Dhe kjo është thelbësore në çdo propagandë moderne, kontrolli i emocionit për të shmangur analizën.

Një tjetër ngjashmëri është përdorimi i vazhdueshëm i spektaklit publik. Goebbels e kuptonte se propaganda nuk funksionon vetëm me fjalë, por me estetikë, emocione dhe simbolikë. Edhe në rastin e Erion Veliajt, politika shpesh shfaqet si event marketingu: kamera, montazh, muzikë, artistë, imazhe optimiste dhe një atmosferë permanente feste urbane. Në këtë skenografi, kritika paraqitet pothuajse si pengesë ndaj “progresit”.

Kjo bëhet edhe më e fortë kur në mbështetje të pushtetit përfshihen figura publike, artistë apo njerëz të njohur, të cilët përdoren si element legjitimues emocional. Mesazhi nuk është më racional, por psikologjik: “nëse e mbështesin këta njerëz, atëherë pushteti duhet të ketë të drejtë”.

Problemi real nuk është propaganda si aftësi komunikimi. Çdo politikan komunikon. Problemi nis kur propaganda zëvendëson llogaridhënien. Kur imazhi bëhet më i rëndësishëm se transparenca. Kur sulmohet njeriu dhe nuk serviren argumente kundër akuzës. Kur perceptimi synon të mbysë faktin.

Dhe pikërisht aty lind krahasimi me logjikën gebelsiane. Pra, jo te shkalla historike apo brutaliteti i regjimit, por tek ideja se kontrolli i narrativës publike mund të përdoret për të shmangur të vërtetën dhe për të delegjitimuar çdo kritikë ndaj pushtetit./CNA





Lajmet e fundit nga