A do sjellë koronavirusi, fundin e praktikës së shtrëngimit të duarve?

15 Mars 2020, 07:47, Blog CNA

Nga Erika Hughes ?The Conversation?

?Ju lutemi të mos shtërngoni duart!?, lexohej në një tabelë në një aktivitet publik në Londër, ku mora pjesë kohët e fundit. Megjithë ankthin në rritje mbi koronavirusin, për shumë nga të pranishmit, ishte hera e parë që kishin hasur në një kërkesë të tillë.

Por të përmbahesh nga një sjellje kaq e zakonshme, është më e lehtë të thuhet, sesa të zbatohet.

Shtërngimi i duarve, është një sjellje gati automatike për shumë prej nesh. Arti i shtrëngimit të duhur të duarve, m?u mësua për herë të parë nga babai kur isha rreth 10-vjeçe:?Në fillim vendos kontaktin me sy. Ti nuk do të doje të shtrëngoje duart me dikë si një peshk i ngordhur!?.

Kështu e mbërtheva dorën e tij sa më fort që munda. Që atëherë, jam e hipnotizuar me ?koreografinë? e shtrëngimit të dorës: kontakt i qëndrueshëm me sy, një hap i vogël përpara, zgjatje e dorës së djathtë, para se të kapni dorën e njeriut përballë me sasinë e duhur të shtërngimit.

Shtrëngimi i dorës, është kuptuar prej kohësh si një gjest që krijon një lidhje pozitive midis dy personave. Është një nga gjestet e para të përmendura në ?Ilustrimet Praktike? të vitit 1807 nga Henri Sidons. Ai e përkufizon shtrëngimin e dorës, si një veprim që ?bashkon dy ekstremet e trupit të njeriut me njëri-tjetrin?, dhe si një shprehje e zakonshme e miqësisë, dashamirësisë dhe përshëndetjes.

Ky gjest është i pasur me kuptime, pasi dora është gjuha e vullnetit të mirë e të përzemërt. Por çfarë të bëjmë kur shtrëngimi i dorës, dikur dashamirës, sot po bëhet potencialisht i rrezikshëm? Ministri i Brendshëm gjerman, Horst Sihofer, kundërshtoi kohët e fundit t?i jepte dorën kancelares Angela Merkel.

Ndërkohë italianët, vendi me numrin më të lartë të të infektuarve në Evropë, janë duke provuar rregulla të reja të angazhimit shoqëror, që përfaqësojnë një largim drastik nga gjestet e tyre normale të kontaktit të lartë sociale mes puthjeve dhe përqafimeve.

Por shembulli ndoshta më ekstrem vjen nga Danimarka, ku ceremonitë e natyralizimit janë pezulluar, pasi një shtrëngim duarsh ka qenë përcaktuar në ligj në ceremoninë zyrtare, që nga një ndryshim i ligjit në vitin 2018. I kritikuar gjerësisht në atë kohë, si një iniciativë kundër emigracionit, ligji po bën që qindra njerëz të presin edhe disa kohë për të marrë nënshtetësinë daneze, pikërisht për shkak të pandemisë.

A do t?i japë kjo emergjencë fund praktikës së shtërngimit të duarve? Po pyesja veten për këtë gjë teksa po shkoja në një sallë konferencash në ngjarjen e lartpërmendur pa shtrëngime duarsh, ku unë do të jepja mësim në një seminar për mësuesit e dramës, shumë prej të cilëve kishin një përvojë të konsiderueshme në aktrim.

Unë kisha planifikuar të prezantoja disa ushtrime që kishin të bënin me prekjen, përfshirë edhe një ushtrim ku pjesëmarrësit mbështeteshin mbi peshën e trupave të njëri-tjetrit, si një mjet për të kuptuar marrëdhëniet e tyre si grup. Një tjetër ushtrim, niste me një seri shtrëngimesh dore të shkëmbyera në të gjithë sallën.

Para se të fillonim, vendosa të pyes pjesëmarrësit nëse ndjeheshin të qetë të preknin njëri-tjetrin. Shumica nuk e kishin problem. Unë u kërkova pjesëmarrësve të punonin në grupe siç ishte planifikuar fillimisht, por të imitonin shtrëngimin e dorës (dhe gjeste të tjera) me një lloj distance trupore.

Zhdukja e prekjes fizike pati një ndikim të dukshëm në seminar, pasi pjesëmarrësit u përpoqën të ruanin distancën, dhe t?i rezistonin impulsit për të prekur njëri-tjetrin. Në fakt, ndryshimi i fokusit e bëri shtrëngimin e dorës të dukej i çuditshëm.

Zëvendësimi i shtrëngimit të dorës me një përfaqësim, rriti ndërgjegjësimin e grupit për impulsin e mësuar për të qenë fizikisht të lidhur me njëri-tjetrin. Njerëzit vazhdonin të kërkonin ndjesë për mosprekjen e njëri-tjetrit. Dhe çfarë vjen më pas?

Përhapja e koronavirusit, po bën që njerëzit të rishikojnë shtrëngimin e dorës, dhe të kërkojnë gjeste të tjera që kryejnë funksione të ngjashme pa prekjen fizike. Uebsajti ?India Today?, ka mbrojtur zëvendësimin e shtrëngimit të dorës (një zakon kryesisht perëndimor) dhe puthjes në faqe, në favor të një kthimi në përshëndetjen tradicionale ?namaste?: një përkulje e lehtë e trupit me duar e bashkuara. Kriza shëndetësore aktuale, ka vënë në pikëpyetje rolin e prekjes në gjeste kulturore specifike të përshëndetjes dhe shprehjeve të lidhjeve sociale.

Kërkesa për t?u ?përmbajtur nga shtërngimi i duarve?, ka potencialin të rishkruajë ndjeshëm mënyrën sesi i mbajmë marrëdhëniet me njëri-tjetrin. Një përgjigje globale, mund të rezultojë në lëvizjen drejt gjesteve të reja të kryera, që do e ripërcaktojnë mënyrën se si bashkëveprojmë me njëri-tjetrin./ Përshtatur nga CNA.al