Protesta si pasqyrë, alibi dhe alarm

19 Prill 2026, 21:32, Opinione Ardi Stefa

Protesta është një e drejtë legjitime. Është një nga ato pak mekanizma që i mbeten qytetarit kur institucionet shurdhohen dhe politika distancohet nga qytetarët. Një shoqëri që proteston nuk është problem, është shenjë jete dhe shëndeti. Është shenjë se ende ekziston një nerv i gjallë qytetar që refuzon të pajtohet me padrejtësinë, korrupsionin, arrogancën apo dështimin. Është oksigjeni i një shoqërie që nuk pranon të mbytet në heshtje. Një shoqëri që proteston tregon se nuk e ka dorëzuar ende dinjitetin.

Problemi nuk qëndron te protesta. Problem është kur protesta mbetet vetëm e partisë dhe nuk bëhet dot e shoqërisë. Se jo çdo protestë është shenjë force. Ka edhe protesta që janë thjesht prova të dobësisë së atij që i thërret.

Kur një parti thërret në protestë, por shoqëria zgjedh të mos e ndjekë. Kur qytetari e sheh thirrjen, e dëgjon zhurmën, por nuk sheh veten aty. Kjo nuk është më çështje mobilizimi. Është çështje besimi.
Ky është problemi. Jo pse njerëzit nuk protestojnë, por pse nuk protestojnë për ty.

Një parti që proteston pa shoqërinë pas, nuk është duke udhëhequr, as duke frymëzuar dhe, pavarësisht se arrin të nxjerrë një herë në muaj disa qindra apo mijëra njerët, është duke folur me veten. Dhe në politikë, monologu është gjithmonë shenjë izolimi.

Qytetari shqiptar nuk është aq apatik sa duan ta shesin. Ai di shumë mirë të dalë në rrugë kur ndjen se ka një kauzë që i përket. Por nuk del për një parti që ka humbur çdo kredibilitet dhe tani kërkon të marrë frymë artificialisht me protesta.

Kjo është arsyeja pse protestat duhen parë më thellë se sa numri i pjesëmarrësve apo retorika e liderëve. Ato janë edhe një test i heshtur: a ka ende lidhje mes partive dhe njerëzve? A është protesta një zë i vërtetë i pakënaqësisë qytetare, apo një shfaqja e radhës për konsum politik?

Është e lehtë të thërrasësh popullin. Është e vështirë ta bindësh.
Dhe kur nuk e bind dot, fillon viktimizimi: “na penguan”, “na sabotuan”, “njerëzit janë të frikësuar”. Jo! Njerëzit janë të lodhur nga e njëjta fytyrë që kërkon besim pa dhënë asnjë arsye për ta merituar.

Megjithatë, një gjë duhet thënë pa ekuivok: protestuesit meritojnë respekt. Gjithmonë.
Qofshin militantë të bindur që ndjekin partinë e tyre me besnikëri.
Qofshin të gënjyer nga premtime të pambajtura.
Qofshin naivë që shpresojnë më shumë se sa duhet.

Ata janë aty. Ata dalin. Ata nuk zgjedhin rehatinë e shtëpisë apo kafenesë, por zgjedhin protestën. Dhe ky, është një akt që kërkon kurajo.

Ironia më e madhe është se shpesh ata që protestojnë përfundojnë më të përdorurit nga të gjithë. Politika i thërret, i përdor si turmë, si numra, si presion dhe shumë shpejt i harron.
Ndërsa ata që nuk dalin, qëndrojnë spektatorë, kritikë, të distancuar, shpesh dalin më racionalë, por edhe më të pafuqishëm.

Kështu krijohet paradoksi: Një shoqëri që proteston, por nuk beson dhe një politikë që thërret, por nuk bind.
Dhe ky është thelbi: mungesa e besueshmërisë, jo mungesa e protestës.
Kur një shoqëri nuk i bashkohet protestës së një partie, ajo nuk është bërë apolitike. Ajo thjesht ka zgjedhur të mos i besojë më atij që e thërret.

Dhe kjo është shumë më e rëndë se çdo shesh bosh. Tregon se kur njerëzit nuk të ndjekin, nuk është se nuk duan të protestojnë.

Thjesht nuk duan të protestojnë për ty.