E fundit!

09:21 Kronika

Vrasja e policit në Maliq/ Policia: I kërkuari fshihej në stan, hapi zjarr ndaj efektivëve

Policia e Korçës ka ndarë një informacion të detajuar lidh...

Rikthimi i Navalnit në Rusi, një sfidë e madhe për regjimin e Putinit

29 Shtator 2020, 06:42, Blog CNA

Nga Andrei Kolesnikov ?The Moscow Times?

Kur lideri rus i opozitës Aleksei Navalni të rikthehet në Rusi, ai do ta gjejë apartamentin dhe llogarinë e tij bankare nën sekuestron e qeverisë. Në fakt, udhëheqësit e Kremlinit nuk duan që ai të kthehet më në vendlindje.

Ata do të kishin preferuar t?i jepnit Navalnit zgjidhjen klasike në stilin e KGB-së, midis punës së detyruar dhe mërgimit të detyruar. Por ata nuk duan që rikthimi i Navalnit, të jetë më shumë një triumf sesa një humbje për të.

Përpjekja për t?i mbyllur gojën dështoi, dhe tentativat e presidentit Vladimir Putin për të ?mbuluar gjurmët e tij? mbi këto atentate, vetëm sa kanë arritur të shkaktojnë një prishje gati fatale të marrëdhënieve të Rusisë me Perëndimin.

Taktika amorale e Kremlinit për të ?bërë memecin? – e përdorur pas vrasjes përmes helmimit të ish-agjentit të KGB-së Alesakndër Litvinenko, rrëzimit të Fluturimit 17 të ?Malaysia Airlines?, dhe helmimit të ish-spiunit Sergei Skripal dhe vajzës së tij në Angli – vetëm sa nënvizon fakti se sa toksike është bërë Rusia nën sundimin e Putinit.

Tan Navalni ka një mbrojtje të fortë politike nga jashtë, edhe nëse ai nuk e fiton Çmimin Nobel për Paqe. Dhe kjo pasi reputacioni i tij ka fituar përmasa globale dhe jo thjesht kombëtare. Kremlini e ka portretizuar gjithnjë Navalnin si një figurë të parëndësishme, si një vegël të padëmshme por të bezdisshme, që i pengon njerëzit e denjë të kryejnë detyrat e tyre shtetërore ? pra si ?një ngatërrestar i thjeshtë?.

Gjithsesi, ky ?ngatërrestar? dhe ?bloger?, për pak sa nuk arriti të impononte një raund të dytë zgjedhor në zgjedhjet lokale për kryetarin e bashkisë së Moskës në shtatorin e vitit 2013. Kjo gjë ishte rezultat i një gabimi taktik nga ana e autoriteteve.

Këshilltarët e bindën gabimisht Putinin, se Navalni do të merrte vetëm një përqindje të vogël votash, dhe se lejimi i kandidimit të tij, vetëm sa do ta ekspozonte atë publikisht si një peshë politike të lehtë. Por duke njohur menjëherë kërcënimin që paraqiste Navalni, autoritetet ia hoqën të gjitha të drejtat ligjore për të marrë pjesë në politikë dhe zgjedhje.

Veprimet e tyre, dëshmuan sesa i frikësoheshin Navalnit dhe rëndësisë së tij reale. Ironikisht, ishin ngacmimet, provokimet dhe refuzimi i autoriteteve për ta thirrur në emër kundërshtarin e tyre, ato që pikturuan në fakt tablonë më të qartë të mundshme të vlerës së vërtetë të Navalnit.

Dhe refuzimi i tij kokëfortë për t?u tërhequr, bëri që ata që ishin në pushtet të merrnin një ?vendim përfundimtar? në lidhje me të. Ata vendosën të përdorin një teknikë që është bërë thuajse rutinë në Rusinë e sotme, dhe e cila zyrtarisht mezi ia del të fshehë krimet e saj:helmimin.

Dhe sërish autoritetet i bënë llogaritë gabim, duke nënvlerësuar pasojat që do të kishte përpjekja për ta eleminuar këtë ?bloger?. Ata ndoshta vunë bast se vala e indinjatës do të shuhej shpejt, dhe se opozita do të ishte shumë e ngadaltë për ta marrë veten nga humbja e udhëheqësit të saj.

Kur u bë e qartë se Navalni mund t?i mbijetonte atentatit të kyer ndaj tij, Putin ra dakord me mirësjellje që të lejonte evakuimin e tij mjekësor në Gjermani. Putini dëshmoi në këtë mënyrë se ai e konsideron incidentin si tepër të parëndësishëm, për të prishur marrëdhëniet midis politikanëve pragmatikë, për të cilët projekti i gazjellësit ?Nord Stream?, ishte më i rëndësishëm sesa të gjithë Navalnët e botës të marrë së bashku.

Gjithsesi, Kremlini e nënvlerësoi edhe njëherë rëndësinë e politikanit opozitar, edhe pse nga ana tjetër e mbivlerësoi cinizmin e politikanëve perëndimorë. Raporti personal i Putinit me kancelaren gjermane Angela Merkel dhe Emanuel Markonin, nuk i shpëtoi marrëdhëniet e Rusisë me Gjermaninë ose me sa duket edhe me Francën, dhe si rezultat dhe me Evropën.

Vlerat njerëzore, i tejkaluan interesat materiale. Për vite me radhë, politika e brendshme ruse ka qenë e përkufizuar në kundërvënien ?Putin kundër Navalnit?. Përpjekja absurde për ta bërë Putinin një kandidat për Çmim Nobel për Paqen, vetëm pse ka shtypur opozitën në vend, ishte prova e gjithë kësaj.

Navalni është politikani më i njohur i opozitës ruse, dhe ai është një politikan në kuptimin e vërtetë të fjalës, Pra dikush që lufton për ndryshimin e pushtetit. Të them të drejtën, ?marka Navalni? kishte pësuar një seri goditjesh kohët e fundit.

Ai ishte grindur me gazetarët për gjëra të vogla, ishte fiksuar pas mekanikës së ?votimit të zgjuar?, dhe dukej se po humbiste para në luftën e tij kundër Jevgeni Prigozhin, të ashtuquajturit ?kuzhinieri i Kremlinit?.

Ai nuk luajti asnjë rol në protestat civile që kanë shpërthyer aktualisht në pjesë të ndryshme të vendit, edhe pse mbështetësit e teorive të ndryshme të konspiracionit, pohuan vazhdimisht pohuan se pas tyre qëndronte pikërisht ai. Por ishte helmimi i tij, ai që zbuloi saktësisht se cilin Kremlini – ose vrasësit e tij të punësuar – e konsideronin figurën kryesore që kundërshton autoritarizmin rus.

Navalni do të dalë nga ky incident dramatik si një figurë edhe më e fortë, vetëm për të nënvizuar për audiencat e brendshme dhe sidomos ato jashtë Rusisë, se politika ruse është një konstruksion binar, i përbërë nga kundërvënia ?Navalni vs Putin?.

Kremlini dhe rrethi i tij i ngushtë, po dalin nga ky episod me një toksicitet të dyfishtë, si politik ashtu edhe kimik. Kjo qeveri toksike autoritare, po i helmon kundërshtarët e saj. Mbetet e paqartë se si duhet komunikuar me një udhëheqje që i mbulon vrasjet që ka kryer, dhe që ka degjeneruar në mashtrimin e përhershëm të ?ish-partnerëve perëndimorë?.

Situata është sot më e keqe sesa ishte gjatë Luftës së Ftohtë. Të paktën atëherë, kishte disa rregulla të caktuara. Tani, nuk ekziston asnjë prej tyre. Rusia e Putinit, që ka flirtuar vazhdimisht duke u distancuar nga ajo që pretendonte se ishte një Perëndim inferior apo i padrejtë, tani e sheh veten në një gjendje shumë reale të izolimit të vetë-shkaktuar, dhe ?radioaktiviteti? i saj politik, po i tremb të gjithë të tjerët që të qëndrojnë larg.

Kremlinologjia, po shndërrohet gradualisht në toksikologji. Problemi është se sundimtarët rusë janë bërë kaq të izoluar nga bota, saqë nuk janë të detyruar të respektojnë rregullat e zakonshme të mirësjelljes, dhe as të shqetësohen më nëse njerëzit e mirë i respektojnë ato. Kjo mund të jetë e rrezikshme për Navalnin, edhe duke pasur me vete opinionin publik botëror. Por Navalni do të rikthehet në Rusi, dhe autoritetet e Kremlinit thjesht do të duhet të bashkëjetojnë me të./ Përshtatur nga CNA.al