Benjamin Salomon, dentisti që vrau 98 ushtarë japonezë, para se të ekzekutohej me 76 plumba gjatë Luftës së Dytë Botërore

13 Shtator 2019, 07:12, Blog CNA

Benjamin Salomon, iu bashkua ushtrisë amerikane në vitin 1941. I lindur dhe rritur në Milluoki, dhe i diplomuar për stomatologji, ai nuk e kishte imagjinuar ndonjëherë se një një ditë do të ishte një vetëm njëri nga 3 dentistët e rekruar në ushtrinë amerikane, që mori Medaljen e Nderit, medaljen më të lartë për një ushtarak në SHBA.

Salomon u rekrutua në ushtrinë amerikane në radhët e njësive të këmbësorisë. Paradite, do të rregullonte dhëmbët e ushtarëve, ndërsa pasdite do të ushtrohej mbi taktikat e luftës së një ushtari të këmbësorisë. Shumë shpejt eprorët e tij, nisën të vënë re aftësitë e tij të mira në frontin e luftës.

Ai dëshmoi të ishte një ekspert në përdorimin e pushkës apo edhe të pistoletës, dhe shumë shpejt nisi të ngjisë gradat ushtarake deri në rangun e rreshteri. Pak kohë më vonë, ai u transferua në Korpusin Stomatologjik të Ushtrisë, dhe u ngarkua të ishte lejtnant i parë.

Madhe Salomonit iu dha titulli i ?ushtarit më të mirë të gjendshëm në çdo pikë të frontit? në njësinë e tij. Në majin e vitit 1944, 2 vjet pas nisjes së front, Salomon u gradua kapiten i Regjimentit 105 të Këmbësorisë, pjesë e Divizionit të 27-të të Këmbësorisë. Ai e kishte provuar veten në stërvitje, dhe eprorët e tij mezi prisnin ta shihnin në fushën e betejës.

Dhe nuk do të prisnin gjatë. Vetëm një muaj pasi u bë kapiten, Salomon mori pjesën në betejën e tij të parë. Ai nuk e dinte se ajo do të ishte edhe beteja e tij e fundit. Teksa nuk kishte shumë punë me dhëmbët e ushtarëve gjatë luftimeve të përgjakshme që zhvilloheshin në Japoni, Salomon doli vullnetar në betejën e Saipanit, me batalionin e 105-të të këmbësorisë.

Ai do të zëvendësonte kirurgun e Batalionit të Dytë, që ishte plagosur në një betejë të zhvilluar pak ditë më parë. Deri në atë moment të luftës, ushtria amerikane ia kishte dalë të dhjetonte një pjesë të madhe të ushtrisë japoneze, duke vrarë afro 30.000 ushtarë.

Prandaj gjenerali japonez, Joshitsugu Saito, përpiloi një plan të ri kundërsulmi. Ai bazohej pak e shumë në këtë moto: sulmoni ndërsa përparoni, dhe vazhdoni të sulmoni derisa të vdisni! Dhe ata sulmuan dhe nisën të përparonin.

Duke mos e vrarë shumë mendjen për jetën e tyre, japonezët e pushtuan vijën e frontit, duke qëlluar për mbi 15 orë rresht në drejtim të amerikanëve. Kur sulmuan, Salomon ndodhej 50 metra nga vija e frontit. Ai kishte 30 ushtarë të plagosur në çadrën e tij të ndihmës së shpejtë.

Kur pa përparimin e shpejtë të japonezëve, ai e urdhëroi stafin e tij të evakuojë të plagosurit, duke u thënë atyre se do t?i mbante japonezët larg, derisa sa të gjithë të ishin larguar në një vend më të sigurtë. Njësia e tij nuk e pa më kurrë të gjallë.

Kur u rikthyen në fund të betejës, Benjamin Solomonin e gjetën të rrethuar nga 98 ushtarë të vdekur japonezë, të gjithë të vrarë prej tij. Ai vetë ishte qëlluar 76 herë, 24 prej të cilave mesa duket ndërsa ishte ende gjallë. Ditën që u gjet, shokët e tij të këmbësorisë shkruan një rekomandim për Medaljen e Nderit.

Falë gjestit të tij heroik, Solomon kishte tërhequr pas vetes gati 100 ushtarë armiq, duke shpëtuar jetën e shumë ushtarëve amerikanë që ishin të plagosur. Fillimisht, kërkesa për dekorim u refuzua. Sipas rregullave të Konventës së Gjenevës, mjekët profesionistë nuk mund të përdornin armë kundër armikut.

Konventa përcaktonte gjithashtu, se medalja nuk mund të jepet për veprimet e marra në ?sulm?. Gjithsesi në fund kërkesa u aprovua, për shkak të numri të madh të jetëve njerëzore të shpëtuara nga Salomon, si dhe për shkak të trimërisë së treguar prej tij.

Në vitin 2002, presidenti amerikan Xhorxh Ë.Bush, i dha Medaljen e Nderit pas vdekjes Benjamin Salomonit. Përveç Medaljes së Nderit, Salomonit iu dha edhe Zemra e Purpurt, Medalja e Shërbimit Amerikan të Mbrojtjes, dhe Medalja e Fitores së Luftës së Dytë Botërore./ Përshtatur nga CNA.al