Fundi i ideologjive, epoka e pragmatizmit dhe pazareve

11 Gusht 2023, 18:59, Opinione Ardi Stefa

32 vite pluralizëm dhe tranzicion. Ajo që karakterizoi periudhën e parë të pluralizmit, 1991-1994, ishin debatet dhe kërkimet e mëdha ideologjike. Megjithëse në pamje të parë kishin të bënin me të djathtën, në praktikë ato kishin të bënin metë gjithë spektrin politik.

Të gjitha partitë politike përpiqeshin të paraqisnin ideologjinë e tyre, mënyrën se si analizonin realitetin, por edhe vizionin që kishin se çfarë drejtimi duhet të merrnin gjërat në Shqipëri. Ishte një epokë, kur partitë, kryesisht ato progresiste, nuk kishin asnjë ngurrim të paraqesin platforma ideologjike e politike dhe projekte të mëdha për të ardhmen e vendit. Ishte një epokë kur nuk kishin frikë të thoshin se në të gjitha çështjet e mëdha dhe të hapura të atdheut kishte përgjigje të ndryshme, analoge me pikënisjen ideologjike të atij që përpiqej t'u jepte përgjigje, por edhe të debatonin e të përplaseshin në këtë pozicion.

Dhe ajo që ishte më e rëndësishmja ishte se ishte një epokë ku si partitë politike, ashtu edhe njerëzit besonin vërtet se mundet të ndodhnin ndryshime të mëdha dhe reale dhe donin të diskutonin me pasion për to. Madje edhe festat familjare, shndërroheshin në fushëbeteja të përplasjeve ideologjike në lidhje me faktin se çfarë demokracie i shkonte një vendi si Shqipëria. Dhe, megjithëse ishte një epokë ku mbizotëronte një politizim i skajshëm i shoqërisë, aq sa prisheshin edhe miqësi, ishte një epokë, e cila kishte një lloj vetëbesimi dhe romantizmi shpresëdhënës në shoqërinë shqiptare.

Vitet kaluan dhe shumë politikanë, analistë, pronarë mediash e manipulues të opinionit publik, të cilët pagueshin nga paratë e pista të politikës dhe jo të punës së tyre, u përpoqën të na bindin se nuk shtrohet çështja e ideologjisë dhe ajo që kërkohet është të gjejmë thjesht zgjidhjen më rezultative nga një pozicion thjesht teknik, realist e pragmatist. Kështu u ndërtuan pazaret politike, shkeljesytë njëri- tjetrit dhe tallja e shoqërisë, e cila me ose pa ndërgjegje i voton. Dhe, në këtë mënyrë u ndërtua shoqëria, familja, diskursi politik e ekonomik, duke zhdukur e vrarë çdo lloj ëndrre e shprese, për t’u ndërtuar një model që i leverdiste ruajtjes së status-quosë politike, mediatike e ekonomike.

Madje, nuk ngurruan që çdo gjë ta paraqesin si zgjidhje teknike, pavarësisht se strategjia e tyre kishte përmbajtje politike dhe ekonomike dhe zgjedhjet e zgjidhjet ishin populiste. Dhe tani që situata politike në Shqipëri ka ndryshuar, kur pozita flet si e djathtë ekstreme dhe opozita si e majtë e qendrës drejt ekstremit, klima është edhe më e rënduar. Kësaj klime i shërben mendimi dhe opinioni i ngulitur se partitë duhet të jenë të hapura, teknokrate, apolitike dhe thellësisht liberale. Natyrisht që ky nuk është një zhvillim pozitiv. Pasi, pavarësisht se çfarë bëjnë partitë, shoqëritë vazhdojnë të ngelen komplekse, antifatike, të pabarabarta dhe, në analizë të fundit, konfliktuale.

Kur përplasjet përkthehen në përplasje ideologjish, programe dhe vizione politike, atëherë shoqëritë ecin përpara, pasi bëjnë diskutim realist dhe marrin vendime të mëdha për ndryshime të mëdha.

Kur ideologjitë nënvlerësohen e zhvlerësohen dhe mbizotëron logjika e teknokracisë dhe "komunikimit politik ", do me thënë imazhit, apo edhe pazareve të hapura e të fshehta që mbajnë në këmbë eshtabilmentin, atëherë përplasjet nuk përkthehen në kundërshti programesh, por në një përplasje ndërmjet një sistemi politik, cili thjesht riprodhon një logjikë mbizotëruese dhe e ka të pamundur të diskutojë realisht dhe nga ana tjetër të shoqërisë, e cila ndonjëherë shpërthen pa mundur të ketë një artikulim politik, ose, akoma më keq, tërhiqen nga kanibalizmi politik i sistemit aktual.