“Big Brother” lojë, spektakël apo testim psikosocial i koshiencës nacionale

29 Maj 2024, 09:33, Opinione Gezim Xhepa

“Big Brother” lojë, spektakël apo testim psikosocial i

Gëzim Xhepa

Në periudhën pas një reality show si “Big Brother” shoh dy kampe sociale, ndër të cilët i pari shprehet disgustoz dhe nihilist ndaj asaj që ofroi ky program; ndërsa tjetri i apasionuar ndaj tij, si ndaj një loje, ndahet në grupe tifozërie që gjykojnë rezultatet dhe jo shkaqet me pasojat e tyre të reflektuara në rezultate.

Në këndvështrimin e Eksperimentit të Standfordit, nga dhe ndoshta u inspiruan produksione të tilla televizive, duhet të kuptohet se situata të tilla kanë gjithnjë një regji si ajo e përgatitjes psikologjike të gardianëve nga ana e ekipit të Standfordit, që zëvendësohet në këto eksperimente televizive me votën popullore.

Pra, e thënë ndryshe, këto produksione nuk testojnë aktorët në garë, po qëndrimin dhe konturimin psikosocial të shoqërisë që i ndjek. Detyra e produksionit është vetëm të krijojë situata dhe sfida që tërheqin vëmendjen e publikut dhe është publiku ai që vendos në bazë të shikueshmërisë për skicimin e situatave. Realisht dëgjoj në mjedise dhe media sociale të diskutohet për drejtësi, apo padrejtësi, manipulim, apo korrektësi në leximin nga ana e produksionit të votës popullore dhe asnjëherë nuk has leximin dialektik historik të kësaj vote në gjykim të votuesve.

Në finale të këtij produksioni arritën pesë finalistë, ndër të cilët 4 tentuan të respektonin sistemin dhe ligjësinë e produksionit ndërsa vetëm njëra, fituesja e këtij reality show vendosi t'i thyejë jo vetëm ligjësinë, rregulloren, duke sfiduar me fjalor, xheste, komunikim, shpesh jo vetëm komunitetin me të cilin ishte e detyruar të jetonte, por gjithë audiencën; me një lojë fine ku sadistja viktimizohej dhe duartrokitej nga publiku, se e luante mjaft mirë misionin e saj, nëpërmjet aktrimit të një situate psikike me shumë personalitete, që kërkonte guximin e individit që njeh mirë psikologjinë sociale nacionale, ku parapëlqehet sociopati në pozicionin e liderit.

Kjo nuk shpreh asgjë më pak se konceptimin 80-vjeçar psikosocial të popullit tonë për të shkathëtin, apo 99-shin që meriton të arrijë në krye sepse përballë tij qëndrojnë idealistë dhe njerëz punëtorë, që nuk marrin erë nga jeta dhe janë në pozitat e “kalit të karrocës”.

Dy janë përfundimet e mia modeste personale nga ky "Big Brother":

Së pari: Sërish në një garë të ethshme nga shpirti popullor i ndjekësve të spektaklit u përzgjodh individi antisistem dhe dhunues. Dhe kjo ishte një përgjigje konstruktive për gjithë idealistët dhe utopistët që pretendojnë se ka ardhur koha për përfaqësira të reja politike dhe besimin që duhet t'u jepet njerëzve të ndërgjegjshëm dhe të kulturuar. Sërish vota popullore vërtetoi se atraktiviteti i subkoshiencës nacionale është me sociopatin me shumë personalitete, dhunuesin e viktimizuar, me të jashtëligjshmin e dënuar (dhoma e bardhë).

Së dyti: Pozitive e këtij "Big Brother"-i ishte se në finale, në ethe dhe diskutim të plotë në votë popullore, u desh të viheshin përballë në podin final vlera me antivlerën, për të fituar antisistemi në garë me një përfaqësues të respektimit të sistemit të formatit, anormaliteti psikosocial me ekuilibrin dhe stabilitetin psikoemocional, mungesa e argumentit dhe bullizimi me kreativitetin kulturor dhe argumentin logjik, revolta subkortikale me ekuilibrin profesional dhe familjar.

Në ndryshim nga viti i shkuar ku mashtrimi, imoraliteti, pavlefshmëria, krijoi një simpati dhe triumf të padiskutueshëm të antivlerës mbi vlerat e formatit, këtë vit dëshiroj të besoj se populli u nda mes vlerës dhe antivlerës, ndoshta duke tentuar të shkëputet nëpërmjet një ndërgjegjësimi me të gjerë social nga antivlera, si burim i fatkeqësive të tij në dekadat pas Luftës së Dytë Botërore./CNA