Marrëveshja me Turqinë, e ka vendosur Europën me "shpatulla pas murit"

6 Mars 2020, 07:30, Blog CNA

Nga Pierre Haski ?Internazionale?

* Është e pashmangshme përjetimi i një ndjenje dezhavyje, para pamjeve dramatike që shihen në kufirin turko-grek, të cilat sjellin në mend katastrofën e dimrit të vitit 2015. E çfarë mund të jetë më keq, sesa një përsëritje e ngjarjeve të atij viti, që e përçanë Evropën, duke e nxjerrë në pah paaftësinë e saj totale, për t?u marrë me një krizë të tillë të papritur?

Në atë kohë, Bashkimi Evropian kishte arritur një marrëveshje me Turqi mbi problemin e emigracionit të paligjshëm, duke paguar para për një kontroll më të madh të autoriteteve turke, si dhe me koston e një poshtërimi të jashtëzakonshëm.

Sot ajo marrëveshje ekonomike po u kthehet kundër evropianëve, që ndërkohë janë sjellë sikur problemi të mos ekzistonte, kur në realitet refugjatët dhe emigranëtët thjesht janë zhvendosur përtej kufirit. Dhe mjaftoi një ngjarje e rëndësishme që të prishte stabilitetin e fasadës, dhe konkretisht konflikti në rajonin e Idlibit në veri-lindje të Sirisë, me ofensivën e regjimit të Bashar Al-Asad të mbështetur nga Rusia, Irani, dhe Hezbollahu libanez.

Kësaj i duhet shtuar edhe vendimi cinik i presidentit të Turqisë Rexhep Taip Erdogan, për të shndërruar miliona burra, gra dhe fëmijë të dëshpëruar në instrumente presioni drejt një Evrope, të cilën Ankaraja nuk e respekton dhe nuk e ka frikë.

Krizat janë dy, megjithëse të lidhura ngushtë me njëra-tjetrën:ajo e Idlibit, ku ushtria turke pësoi humbje të mëdha, dhe hyri në një kurs përplasjeje me regjimin e Asadit; dhe atë që Turqia sapo e ka shkaktuar, duke i ftuar emigrantët që ka pritur prej vitesh në territorin e saj, që të nisen drejt Evropës, dhe në veçanti drejt Greqisë.

Më 3 mars, Ministri i Jashtëm i Francës Zhan Iv Lë Drian, e akuzoi Erdoganin se i kishte shfrytëzuar refugjatët për të ushtruar presion mbi Evropën, dhe për të fituar mbështetjen e saj në operacionin ushtarak që Ankaraja po zhvillon në Siri.

Ashtu si kancelarja gjermane Angela Merkel më herët, Lë Drian e quajti të papranueshme sjelljen e presidentit turk. Ministri me sa duket ka të drejtë, dhe Erdogani vetëm sa e diskrediton veten kur mburret gjatë takimeve të ndryshme se ka dërguar në Evropë miliona njerëz.

Por kundërvënia ndaj Turqisë, që gjithsesi ka mirëpritur 4 milionë refugjatë, nuk është një përgjigje e përshtatshme politike, ashtu siç nuk është edhe ideja e një Evropë ?kështjellë? të barrikaduar pas telave me gjemba.

Le ta pranojmë:për Evropën nuk ka asnjë skenar pozitiv. Evropianët nuk kanë asnjë shans që të ndikojnë në rrjedhën e konfliktit në Siri, që mbetet në fakt shkaku kryesor i presionit migrator. Për më tepër, Bashkimi Evropian nuk ka asnjë mënyrë që të ndikojë tek Turqia, dhe aq më pak tek Rusia, aktoret kryesorë në këtë krizë.

Së fundmi, dështimi i vitit 2015, na ka mësuar që Bashkimi Evropian nuk është në gjendje të përcaktojë një politikë të përbashkët të emigracionit. Aktualisht jemi duke u përballur me një provë tjetër të ambicieve të Evropës.

Nëse kontinenti i vjetër nuk do të jetë në lartësinë e situatës, ai do të humbasë edhe atë besueshmëri që i ka mbetur, dhe do të lejojë lulëzimin e forcave populiste dhe ekstremiste, që zakonisht përfitojnë nga frika. Bashkimi Evropian ka një imperativ të trefishtë:të humanizmit, që fatkeqësisht mungon në skenat e tmerrshme që kanë vazhduar me ditë të tëra në kufirin grek; të solidaritetit me vendet që përbëjnë kufirin e jashtëm të Evropës; dhe në fund të koherencës për të gjetur zgjidhje diplomatike për këtë sfidë të re. Kjo gjë do të jetë shumë e vështirë. Por nga ana tjetër, është çmimi që duhet paguar për grumbullimin e problemeve, që janë injoruar në të kaluarën./ Përshtatur nga CNA.al