Pse vazhdon të dështojë diplomacia e Perëndimit me Rusinë?

15 Shkurt 2022, 09:46, Blog CNA

Nga Anne Applebaum ?The Atlantic?

Sa zili e pata një moment Liz Trus për shansin e artë që pati! Dhe jam shumë e keqardhur për dështimin e saj të plotë për ta përdorur atë! Për ata që nuk kanë dëgjuar kurrë për të, Trus është Sekretarja mendjelehtë e Jashtme e Britanisë së Madhe që shkoi fundjavën e kaluar në Moskë për t?i thënë homologut të saj rus, Sergei Lavrov, se vendi i tij nuk duhet që ta pushtojë Ukrainën.

Ajo vizitë ishte dukshëm e pasuksesshme. Në një konferencë për mediat ku dominoi një atmosferë e ftohtë, ai e krahasoi bisedën midis tyre si ajo e ?memecëve? që flasin me ?të shurdhrit?. Pak më vonë, Lavrov zbuloi faktin se ajo kishte ngatërruar disa rajone ruse me rajonet e Ukrainës, si për ta rënduar bilancin e dështimit të saj në përgjithësi.

Lavrov është sjellë shumë herë në këtë formë edhe ne të kaluarën. Ai u tall keq me shefin e politikës së jashtme të Bashkimit Evropian, Josep Borrell, gjatë vizitës së këtij të fundit në Moskë vitin e kaluar. Ai ka qenë jo pak ironik në konferencat ndërkombëtare, dhe i vrazhdë me gazetarët.

Por sjellja e tij nuk është aksidentale. Ashtu si presidenti rus Vladimir Putin, edhe Lavrov e përdor sjelljen agresive dhe sarkazmën si mjete për të treguar përbuzjen e tij për bashkëbiseduesin, për t?i cilësuar negociatat si të padobishme edhe para se to të fillojnë, për të krijuar frikë dhe apati.

I gjithë thelbi është që diplomatët e tjerë të vendosen në pozita mbrojtëse, në të kundërt ata do të dorëzohen në mënyre të turpshme. Por fakti që Lavrov tregon mungesë respekti ndaj homologëve të tij është një lajm i vjetër.

Po kështu edhe fakti që Putini u jep leksione udhëheqësve të huaj për orë të tëra mbi ankesat e tij personale dhe politike. Ai e bëri këtë edhe herën e parë që takoi presidentin Barak Obama më shumë se një dekadë më parë; dhe e bëri të njëjtën gjë javën e kaluar me presidentin francez Emanuel Makron.

Trus duhej t?i dinte të gjitha këto. Në vend se të përdorte një gjuhë boshe për rregullat dhe vlerat, ajo mund ta kishte nisur kështu konferencën për mediat:Mirëmbrëma, zonja dhe zotërinj të medias. Jam e lumtur të dal para jush pas takimit me homologun tim rus, Sergej Lavrov.

Këtë herë, ne nuk jemi të shqetësuar të diskutojmë mbi traktatet, të cilat ai nuk do që t?i respektojë dhe as mbi premtimet që nuk do t?i mbajë. Por ne e kemi paralajmëruar se pushtimi i Ukrainës do të sillte kosto shumë të larta, më të larta nga sa ai mund ta ketë imagjinuar ndonjëherë.

Aktualisht po përgatitemi të ndërpresim tërësisht eksportet e gazit rus. Evropa do t?i gjejë diku tjetër furnizimet e saj me energji. Tani po përgatitemi që të ndihmojmë rezistencën ukrainase, qoftë edhe për një dekadë nëse kjo është e nevojshme.

Ne po e 4-fishojmë mbështetjen tonë për opozitën ruse, por edhe për mediat ruse. Ne duam të sigurohemi që rusët do të fillojnë të dëgjojnë më në fund të vërtetën mbi këtë pushtim, dhe me një zë sa më të lartë që të jetë e mundur. Dhe nëse doni të bëni ndryshimin e regjimit në Ukrainë, ne do të fillojmë të punojmë për ndryshimin e regjimit në Rusi.

Trus, ose Borrell para saj, mund të kishin pyetur Lavrovin, në stilin e tij, se si ka mundësi që me pagën zyrtare të tij si ministër arrin të përballojë blerjen e pronave luksoze që i përdor familja e tij në Londër. Po ashtu ajo mund të kishte renditur emrat e shumë zyrtarëve të tjerë rusë, që i dërgojnë fëmijët e tyre në shkollat e Parisit apo Luganos.

Ajo mund të kishte njoftuar se tani këta fëmijë do të shkonin që të gjithë në shtëpi, së bashku me prindërit e tyre:S?ka më shkolla amerikane në Zvicër! Jo më jahte në Mesdhe!

Sigurisht që Trus – ashtu si Borrell, Makron, dhe kancelari gjerman që viziton së fundmi Moskën – nuk do ta thoshte kurrë diçka të tillë, madje as privatisht.

Fatkeqësisht, udhëheqësit dhe diplomatët perëndimorë, të cilët po përpiqen tani që të pengojnë një pushtim rus të Ukrainës, mendojnë ende se ne jetojmë në një botë ku rregullat kanë rëndësi, ku protokolli diplomatik është i dobishëm, dhe ku vlerësohet e folura plot edukatë.

Që të gjithë ata mendojnë se kur shkojnë në Rusi, bisedojnë me njerëz, mendjet e të cilëve mund të ndryshohen nëpërmjet argumenteve apo debatit. Ata mendojnë se elita ruse shqetësohet për gjëra të tilla si ?reputacioni?. Kjo nuk është e vërtetë.

Në fakt, kur bisedojmë me llojin e ri të autokratëve, qoftë në Rusi, Kinë, Venezuelë apo Iran, tashmë kemi të bëjmë me diçka shumë të ndryshme:me njerëz që nuk janë të interesuar për traktate dhe dokumente, dhe që respektojnë vetëm fuqinë e ashpër.

Rusia po sillet sot në kundërshtim të hapur me Memorandumin e Budapestit të nënshkruar në vitin 1994, që garanton sigurinë e Ukrainës. A e keni dëgjuar ndonjëherë Vladimir Putinin të flasë për këtë dokument? Sigurisht që jo. Ai nuk e vret mendjen as për reputacionin e tij, që është tashmë ai i një udhëheqësi të pabesueshëm.

Për të, gënjeshtra është ajo që i mban kundërshtarët të gjunjëzuar para tij. As Lavrov nuk shqetësohet nëse urrehet nga homologët e tij, pasi urrejtja i jep atij një atmosferë fuqie. Për më tepër, synimet e tyre janë të ndryshme nga tonat.

Qëllimi i Putinit nuk është një Rusi e lulëzuar, paqësore, e begatë, por një Rusi ku ai të mbetet në krye. Edhe synimi i Lavrovit, është të ruajë pozicionin e tij në botën e errët të elitës ruse, natyrisht edhe paratë e tij. Ajo që nënkuptojmë ne dhe ata me termin ?interesa?, nuk është e njëjta gjë.

Kur dëgjojnë diplomatët tanë, rusët nuk dëgjojnë asgjë që e kërcënon realisht pozicionin, fuqinë dhe pasurinë e tyre personale. Pavarësisht gjithë diskutimeve tona, askush nuk është përpjekur seriozisht t?i japë fund, dhe jo vetëm të kufizojë, pastrimin e parave ruse apo ndikimin politik apo financiar rus në Perëndim.

Askush nuk e ka marrë seriozisht idenë se gjermanët nuk duhet ta jenë të varur nga gazi rus, apo që Franca duhet t?i ndalojë partitë e saj politike që të pranojnë financime ruse, apo që Britania e Madhe dhe SHBA-ja duhet t?i ndalojnë oligarkët rusë të blejnë prona në Londër apo Majemi.

Askush nuk ka sugjeruar, se reagimi i duhur ndaj luftës informative të Putinit kundër sistemit tonë politik, do të ishte një luftë informative kundër tij. Dhe tani jemi në pragun e asaj që mund të jetë një konflikt katastrofik. Ambasadat amerikane, britanike dhe evropiane në Ukrainë po evakuohen; qytetarët janë paralajmëruar që të ikin prej andej.

Por ky moment i tmerrshëm nuk përfaqëson vetëm një dështim të diplomacisë, por pasqyron gjithashtu një dështim të imagjinatës perëndimore; një refuzim brez pas brezi, nga ana e diplomatëve, politikanëve, gazetarëve dhe intelektualëve, për të kuptuar se çfarë lloj shteti po bëhej Rusia, dhe për t?u përgatitur në përputhje me rrethanat.

Ne kemi refuzuar që t?i shohim për atë që relikt janë përfaqësuesit e këtij shteti. Ne kemi refuzuar të bisedojmë me ta në mënyrë të atillë që mund të kishte rëndësi. Tani mund të jetë tepër vonë.

Përkthyer dhe përshtatur nga CNA.al