Resul Aga, "Otello" i këngës çame

28 Prill 2025, 09:32, Opinione Boris Miska

Ja vlen kërkimi për t’i gjetur shkaqet pse te ne krimet e rënda ndodhin përherë për ‘mustaqet e Çelos’!

Çdo ditë rëndom sheh në titra lajme me të tilla përmbajtje. ‘Viktimat ishin shokë, po pinin bashkë dhe u grindën për shkaqe banale’.

Kjo fjali ka zënë vend bukur mirë në fjalorin e justifikimit duke mos na shpjeguar asnjëherë se kush janë ‘zërat’ që i përfshin kjo frazë aq bajate.

Nga pija e mezja, shakaja dhe dollia ‘shokët’ e çojnë dorën fare lehtë te këmbëza e kobures dhe doreza e kamës.

Përfundimi dihet; plagosje, vrasje, gjakmarrje, burgosje, arratisje në drejtim të paditur, kërkim ndërkombëtar.

E kam menduar disa herë, edhe pse s’më ka ardhur për shtat se kjo sjellje duhet të ketë qenë tharmi yni, natyrë, temperament, moral a formim personaliteti nacional.

Me sytë mbi këto lajme të shkruara plot pasion e të përfolura gjithë oreks studiove nga analistë parathithës, vëzhgimi më treti te kënga çame që e interpreton aq bukur Maja, labja plot gjallëri.

Edhe personazhet e këngës çame të Majës te ky motiv e kanë fillesën e krimit!

Ka aty tavolinë, muhabete, raki, meze, duhan, këngë e valle e në fund edhe intriga, ngacmime, zbrazje të gojës, i cili vjell pikërisht atë vrer që ka brenda barku.

Si në titrat e 'news'-eve edhe teksti na ofron të njëjtin subjekt, aktorët janë miq e shokë, janë shtruar e pinë raki, konsumojnë ushqime e muhabete dhe për ‘shkaqe banale’ në fund ka një vrasje prej së cilës lindi kjo këngë.

Edhe kritikët më të aftë do ta kishin të zorshme në analizën e tyre të tregonin me gisht ‘heroin’ apo ta përcillnin në tekste mesazhin për brezat e ardhshëm.

Zhytur ndër ato vargje e në zërin plot kolorit të këngëtares të duket për një çast sikur po ‘noton’ në tragjeditë shekspiriane, skenat, personazhet e mjetet me të cilat shkrimtari ka sjellë te ne kryevepra me përmasa botërore të pashoqe.

Prek aty në tekst Otellon, Desdemonën, gruan e Resul Agës, Jagon ‘mikun’ në tryezë, intrigën, shaminë e dorës, thikën, xhelozinë e burrit dhe në mbyllje refrenin e çdo fundi fatal, vrasjen, gjakun, tragjedinë e një dashurie a martese të qetë.

Sherri edhe aty nis për ‘shkaqe banale’, një bisedë, një tejkalim kufiri, një prekje sedre burri...

-Të bukur grua që paske bre Resul Aga!

Kaq ka mjaftuar për të zgjuar ato instinkte që po flinin brenda qenies së një burri tavoline; xhelozinë, dyshimin, përmbysjen e çdo gjëje që deri atë ditë kishte jetuar në rrjedha normale.

Resuli ul gotën, ngre kokën dhe e sheh në sy njeriun që ka përballë, bashkëfshatarin, mikun.

-Ku ma pe, ku e ke parë që ma mollois!

Kaq ka mjaftuar që Jago, shoku i rakisë, të shpalosë intrigën e thurur dhe për ta bërë sa më të besueshme të ‘vërtetën’ e tij shkon më tej...

-E pashë një ditë në krua tek po mbushte ujë, i hodha nja dy-tri fjalë, ajo m’i pranoi, i dhashë shaminë e dorës, ajo ma pastroi.

E gjithë kjo ‘rekuizitë’ drame është e mjaftueshme për ta pranuar si të ngjarë atë që intriguesi e ka ngjyer me helm e ligësi, ndërsimin ‘motivin banal’ për një krim, vrasje.

Sensualitetin e gruas në krua, me bucelë në sup, me llërët e bardha përveshur e hiret e trupit, flokët që derdhen poshtë gjoksit si uji i ftohtë i burimit, si dhe duart e bukura e shamia e dorës.

Të gjitha këto kanë një përputhje gati-gati ‘plagjiature’ mes këngës çame e letërsisë shekspiriane, pa të cilat nuk mund të shkohet drejt aktit final, vrasjes.

Ashtu si Otello i zi edhe Resuli do binte lehtësisht pre e fantazisë dhe ‘provave’ të pakundërshtueshme, trazuar me avuj rakie e tym duhani në tavolinë të ashtuquajtur shoqërore.

‘Viktimat ishin shokë’, thuhet në titrat e lajmit sot, njëlloj si ‘miqtë’ në tekstin e këngës!

I fola m’u përgjigj, pra më pëlqeu... i dhashë shaminë e dorës, ma pastroi…

D.m.th.; Resul paske grua të bukur dhe e bukura gjithnjë ta dredh, nuk është besnike, e lakmojnë të gjithë, dorëzohet, tundohet, ta hedh.

Sepse dora, prekja kanë shumë sentiment, nuk mund t’i jepen gjithkujt, e pas saj me siguri vjen puthja, shtrati, akti fatal, tradhtia bashkëshortore.

Ndaj Resuli i këngës çame nuk vret shokun e tavolinës, por gruan, Desdemonën, qenien e pafajshme, e beson Jagon ashtu siç e ka besuar edhe Otello në dramën e Shekspirit.

-Resul Aga qe i pirë, vajti në shtëpi. Mori thikën dhe e theri o gruan e tij...

Fatkeqësisht jemi në të njëjtin qervull, e nesërmja në të dyja kohët sjell të njëjtin refren, pendimin, me të vetmin ndryshim:

Resulin e gjejmë të përlotur mbi varrin e Desdemonës së gjorë të sjellë në këngë që po e dëgjojmë nga Maja, ndërsa krimineli i sotëm qëndron pas hekurave, në titra lajmesh, skuthur brenda fjalisë së komunikatës zyrtare; ‘vrasje për motive banale’./ CNA