Ne po humbasim dashurinë!

10 Janar 2024, 21:56, Opinione Marjeta Istrefi

Marjeta Istrefi

Nuk është e habitshme aspak se si një lumë komentesh,sugjerimesh,hipotezash dhe idesh vërshuan në rrjet fill pas lajmeve se si një qenie (grua) vetëvritet dhe e vrasin. Kolegët,miqtë dhe më pas familja. E sikur çdo gjë e ka zanafillën nga thelbi,nuk më erdhi aspak çudi të lexoj se një burrë për gruan e tij,nuk është më dashuria e ngrohtë dhe krahu i fortë për tu mbështetur. Por në fakt është krahu “i fortë” nga i cili ajo duhet të trembet.

Dhe si për çudi, rrjeti u revoltua. Jo,nuk i heq asnjë presje. Po thellë thellë,duket sikur në skutat e thella të një shtëpie,dera e së cilës mbyllet BRRAM furishëm nga një burrë,ëndrra e së cilit me sa duket ka qenë të jetë gardian,fshihen historitë e shumë zemrave të brishta që kërkojnë një rrugëdalje pa dalje. Dhe kështu rrjeti ulëret,se historia-historisë i ngjan. Se historia-histori të kujton. Se historia-historinë një ditë do e shpëtojë.

Fill pas kësaj. Aspak çuditshëm rrjeti nis të sugjeroj.Burgoseni përjetë! Burgoseni sa më gjatë! Varenii! Shajeni! Mallkojeni! Po çuditshëm askush nuk ndaloi të mendojë. Të mendojë se,se si për një çast frika po zëvëndëson dëshirën,urrejtja po zëvëndëson dashurinë,burgjet po zëvëndësojnë shtëpinë. Dhe shumë shpejt me shpejtësi marramëndëse asgjë nuk do të jetë më njësoj.

Nuk do të jenë më njësoj telefonatat. Dikur nëna e merrte birin ta pyes se si janë nusja,fëmijët e vetë. Tani ajo do e marrë ti thotë “Bir kujdes,se të fusin brenda!”. Dikur ai e merte atë ta pyeste “Si je zemër?”,”Të nevojitet diçka?”. Tani ai e merr ti thotë “Vetëm mos më prit në shtëpi!”. Dikur fëmija ishtë projekt i ëngjëjve,tani është forma më e përkryer e presionit. Dikur miku-mikut i jepte një mend seç dhuratë të bëj të dashurës së tij,ai sot i thotë “Shok,armën ta gjej unë.”

Dhe në këtë gjullurdi të ftohtë egërsisht askush,askund nuk po mendon e as nuk do të mendojë se ne po humbasim brenda vetes një indikator që vë në lëvizje ingranazhet e jetës. Ne po humbasim dashurinë.

Ne po i transformojmë ndjenjat tona,sepse kështu shoqëria na do,bota na do,xhepi na e do. Ne po e humbasim atë mes thirrjesh që nxisin urrejtje e frikë,ndaj dy qenieve,që nuk kërkojnë asgjë tjetër veçse të dashurojnë.

Ne po humbasim procesin e proceset e vogla që ndërtojnë dashuri të mëdha. Shijimin më pas. E vërtetësinë që ajo të zgjas. Duke mallkuar e bluar skenarin e jetës së atij e asaj,që në fakt nuk kemi dashur asgjë tjetër,veçse të na dojë!

Kjo gjullurdi therrëse do të vazhdojë edhe për sa. Edhe për aq sa secili prej nesh të humbasë veten,duke menduar se dashuria është e turpshme,e dhunshme,e frikshme dhe e pabesë! Por a është dashuria kështu?