E fundit!

22:46 Aktualitet

Pas ndeshjes, protestuesit zhvendosen te selia e PD-së: Opozitë e shitur

Pas ndeshjes, protestuesit janë zhvendosur para selisë së ...

PËR NJË BILETË AVIONI

7 Janar 2024, 10:00, Opinione Agim Xhafka

Foto ilustruese

Leonardi që në mëngjes u ngul te kolltuku i sallonit dhe sytë ia nguli të shoqes, Vjosës. E ndiqte në çdo lëvizje. Edhe kur hynte e dilte nga kuzhina, edhe kur merrte pluhurat e mobilieve, edhe kur shtroi mëngjesin. Qe bërë si administrator fasonerie që nga kabina me xham vëzhgon çdo veprim të punonjëseve të tij. E sa herë Vjosa afrohej tek Frosa, te e ëma e Leonardit, ky ngrinte pak bustin mbi kolltuk e bëhej i tëri sy.

Njësoj si pantera kur sheh që aty rrotull po ushqehet një gazelë. Disa herë e shoqja e pa me çudi, po Leonardi i hodhi një vështrim të akullt sikur desh t’i thosh, hë ç’ke që çuditesh! Në fakt kishte shumë për t’u çuditur se çifti shkonte shumë mirë mes tyre. Kujtonin ndonjë zënkë nëpër mote që ishin pak, si dy re të vogla në një qiell të pastër. Edhe pse kishin 10 vite martuar, edhe pse qenë bërë me dy fëmijë ata ende hidhnin vështrime mbushur me shigjeta romantizmi.

Frosa, nëna, kishte vite që jetonte me Leonardin. Ajo kishte dhe një djalë tjetër, Ligorin. Por ai pati një jetë me plot zigzage. Qe më i vogël se Leonardi ndaj dhe u përkëdhel më shumë. Sa mbaroi të mesmen nuk ia thonte për studime.

Gaqo, babai, e futi në një kurs për elektricist. E kur besuan që ai do e kishte marrë zanatin, Ligori na qenkësh dashuruar me bastet. Kaq shumë sa pas ca muajsh në derë u shfaqën aq shumë borxhlinj sa Gaqo dhe Frosa shitën shtëpinë, shlyen detyrimet e çunit dhe trokitën te apartamenti i Leonardit, i cili sapo qe martuar.

Derën ua hapi nusja, Vjosa e qysh atë ditë ata u ndjenë atje si te djali i tyre, por edhe si te vajza e tyre. Ligori nga turpi u nis në Itali. Kur u ndanë u kërkoi prindërve falje me lot në sy e u premtoi se kurrë, po kurrë nuk do ua harronte dashurinë që ata mbollën te ai.

Por dhimbja e shitjes së shtëpisë Gaqon e vuri poshtë. Një mëngjes ai nuk u çua më nga krevati. Pësoi hemorragji cerebrale e iku ashtu siç jetoi. Pa i rënë askujt në qafë, pa kërkuar gjë prej askujt. Nga ajo ditë e këndej u lidhën më shumë Vjosa me vjehrrën. Dukeshin krejt si nëna dhe e bija. Veç qeshnin dhe ndihmonin njëra-tjetrën në punët e shtëpisë.

Ndërkohë dhe Ligori u njoh në Itali me një vajzë të bukur e të mençur. Punonin të dy, pa morën shtëpi, pa u martuan dhe lindën një gocë. Alba e quajtën. Frosa gufonte nga gëzimi, i trokiste malli e disa herë i kërkoi Ligorit t’i blinte një biletë avioni e të shkonte dhe ajo në Itali të shihte vajzën e vogël së pari, por dhe nusen e djalin.

-U bënë vite pa u çmallur, pa të mbajtur erë, -i lutej ajo.

Por Ligori e mbyllte gjithmonë skype-in me fjalët, ja edhe ca ditë e do e blej biletën, patjetër, o ma. Mos ki merak!

Kaluan disa vjet kështu, vajza në Itali shkoi në klasën e parë. Frosa po e ndjente peshën e moshës, iu bë domosdoshmëri të takonte familjen e djalit. Ama ajo kaq kish në dorë. Të tjerat s’vareshin prej saj.

Ndërsa Leonardi te kolltuku po kujtonte këto episode iu avit e ëma:

-Pse rri ngulur në kolltuk, o bir? Dil jashtë, shmpiji këmbët, mos na rri tulatur në sallon. Se ti e di, burri në shtëpi është si qimja në gjuhë.

Leonardi u ngrys më tepër, pa nga e shoqja dhe bërtiti:

-Kam një llogari për të sqaruar me gruan time!

Vjosa e kuptoi nga intonacioni që po vinte një rrebesh sherri. U afrua dhe ajo.

-Mama, po të pyes, si shkon ti me Vjosën?

-Sikur e kam çupë.

-Ka ndodhur ndonjë grindje mes jush?

-Kurrë.

-Të ka kapur për krahësh Vjosa e ka dashur të të nxjerrë nga shtëpia?

-Ç’janë këto fjalë, mor bir!

-Mama, mos gënje, mos më mashtro!-i bërtiti Leonardi e mbi pëqirin e saj hodhi një letër gjysëm të zhubravitur.

-Lexoje me zë, lexoje ta dëgjoj edhe unë, edhe Vjosa, gjoja kjo vajza jote, -u tall Leonardi.

Frosa e hapi letrën, vuri syzet dhe ia nisi:

-Biri im Ligor, më ka zënë një hall i madh me Vjosën, me nusen e Leonardit. Ajo më urren, nuk më shikon me sy, edhe kur më afron pjatën në tavolinë ma hedh sikur jam qen. Një ditë më kapi nga krahët e gati më nxorri me forcë përjashta shtëpisë. Nuk mund të rri më asnjë ditë në këtë shtëpi. Ose ndryshe do vras veten.

Leonardit sytë i nxirrnin xixa. Gati po e rrihte me vështrime Vjosën, por çuditërisht ajo qe e qetë, madje kishte shtruar edhe një buzagaz të lehtë në fytyrë.

-Ligori ma dërgoi këtë letër, gati po qante nga trishtimi djali yt, o mama! Normal se nënë të ka edhe ai. Pra ma thuaj, a e ke shkruar ti këtë letër?

-Po, unë e kam shkruar. Me dorën time. Nuk e mohoj-tha e ëma.

-Po pse thua atëherë që me Vjosën ti nuk na paske probleme?

-Se vërtet nuk kam probleme.

-Po mos më çmend tani!

-Po qe për të çmendur të çmendet Ligori, yt vëlla e im bir së pari, -mori furi Frosa.-Unë me Vjosën nuk kam asnjë, asnjë sherr. Dhe nuk do e bëja kurrë këtë letër, por

-Po pse e bëre atëhere?

-Se më tha nusja, më tha gruaja tënde, Vjosa. Ajo më shtyu ta shkruaj.

-Të tha Vjosa që të bëje letër e që në këtë letër të shaje Vjosën?!-u çudit Leonardi.

-Po, o burrë, unë i thashë.-ndërhyri Vjosa me zë të lartë.-Mamaja ka vite që do të shohë djalin, nusen dhe mbesën, por i biri gati nuk e pranon. Duke ia zgjatur ndër vite blerjen e një bilete thuajse ia ka ndaluar të shkojë mamaja atje. I ka bërë postbllok, a e kupton? Ndaj e nxita mamanë të bënte një letër sikur ajo ndjehej keq këtu dhe vetëm për fajin tim. Besoja që Ligori sa do e lexonte do të vinte vetë me vrap e do ta merrte mamanë. Madje do ta rrëmbente. Ashtu shprehet dhimbja, dashuria, lëndimi, inati, pezmi. Por ai sërish u soll si përherë, të dërgoi mbrapsht letrën sikur ishte postë që kthen një dërgesë nga që sipër është shkruar gabim adresa.

Leonardi qe bërë i kuq në fytyrë sikur e kishte përcëllua dielli i korrikut. Nxori cel nga xhepi e sa formoi dy numrat e parë ia shtrëngoi dorën e ëma.

-Bir, mos prish gjakun. Lere Ligorin në ftohtësinë e tij, në botën e tij.

-Si ta le, ai do ndëshkuar, o ma?

-Ai i ndëshkuar është. Peng do i ngelet kjo mungesë dashurie, kjo sjellje e akullt, kjo harresë ndaj nënës. Ja, e sheh këtë shenjën te krahu yt? Është e vaksinës që bëre kur ishe foshnjë. Nëpër vite ti e ke fërkuar, e ke larë e ke shpëlarë, ama nuk e ke hequr dot, atje e ke. Do largohesh nga kjo botë bashkë me atë, do e kesh me vete. Edhe braktisja e nënës le një shenjë si kjo. Sado nëpër vite t’i japësh të drejtë vetes, sado të gjesh shfajësime sërish pengu do të jetë stampuar në krahun e ndërgjegjes. Nuk të vret vërtet, ama hera-herës të cimbis, të pickon, të ther, shumë herë të bën të qash ditën apo të qash dhe në gjumë.

Kaq tha Frosa pastaj e grisi letrën, ia dha Vjosës e i tha:

-Hidhe në zjarr, o bija ime. Le të digjen, të bëhen hi këto copra bashkë me ato grindjet tona të bardha si dëbora./ CNA