E fundit!

23:00 Aktualitet

Zgjedhja e ekipit drejtues të PD-së/ Vijon numërimi i votave në selinë blu

Vijon procesi i numërimit të votave për zgjedhjen e strukt...

Shënim nga Edion PETRITI/NJË KRITIKË ASPAK E THUKËT E SHOQËRISË KU JETOJMË

17 Nëntor 2015, 18:21, Opinione CNA

Mund ta nisim analizën e shoqërisë moderne me një kope me dele. Delet janë të pakënaqura, pasi kanë ankesa ndaj bariut: ai u merr leshin, qumështin dhe ç’është më e keqja, qengjat. Sipas deleve (marksiste, kuptohet) bariu nuk bën asgjë të dobishme për kopenë (lexo: shoqërinë)- ai thjesht majmet në kurriz të deleve, u pi gjakun dhe u ha mishin. Natyrisht, edhe barinjtë kanë ankesat e tyre, janë të pakënaqur me pronarët, të cilët i paguajnë pak, i shfrytëzojnë shumë dhe ç’është më e keqja – edhe barinjtë ndërkohë kanë zhvilluar një ndërgjegje klasore – i shohin me përçmim. Këta të fundit shfrytëzojnë punën e barinjve dhe nuk prodhojnë asgjë që të ketë ndonjëfarë vlere për të mirën e shoqërisë.

Natyrisht, edhe pronarët janë të pakënaqur me shtetin ku banojnë, pasi taksat çdo vit janë përherë e më të larta, marrja me qera e kullotave kushton përherë e më shtrenjtë dhe mishi, leshi, qumështi dhe produktet e bulmetit taksohen nga viti në vit më shumë. Pa përmendur kripën. Megjithatë, edhe pse të gjitha palët janë të pakënaqura me njëra-tjetrën: delet me barinjtë, barinjtë me pronarët, pronarët me shtetin – pra delet me barinjtë, pronarët dhe shtetin; barinjtë me pronarët dhe shtetin; pronarët me shtetin dhe shteti me shtetet fqinjë, për shkak të barrierave dhe luftës tregtare që ndërkohë shpaloset, sistemi vazhdon e përjetëson vetveten. Pse ndodh kjo? Të gjithë janë të pakënaqur, sepse asgjë nuk shkon mirë.

Po t’i bënim një kritikë strukturaliste gjithë kësaj ngrehine, do thonim se elementi i përbashkët që del nga kjo analizë është pakënaqësia. Dhe ç’është më e habitshme, ka një llogjikë ekonomike përse sistemi është ende në këmbë. Kjo ndodh sepse klasat sunduese e ushtrojnë pushtetin e tyre vetëm një klasë më poshtë, duke ua deleguar punën e bezdisur shtypëse që mbetet, klasës tjetër. Ndërkohë, nga martesa e pafat e marksizmit me blegtorinë (marksizmi blegtoral), ky i pari mbizotëron mbi të dytën, pasi ndërgjegja klasore e shtyp atë natyrore. Të gjithë të lumtur, të gjithë të pakënaqur dhe punët – siç thoshte hymni i vjetër austriak – shkojnë si jo më mirë.