Iluzionet dhe gënjeshtrat!

7 Nëntor 2023, 18:57, Opinione Ardi Stefa

Foto ilustruese

Niçe thoshte se ndryshimi midis një vizionari dhe një gënjeshtari është se i pari gënjen veten, ndërsa i dyti gënjen të tjerët.

Sikundër ka dallim ndërmjet iluzioneve dhe gënjeshtrave.

Duke kërkuar nëpër fjalorë e encikopedi të ndryshme konstatova se në mjekësi iluzioni është një besim i rremë pa ndonjë stimul të jashtëm, që bie ndesh me njohuritë dhe përvojën e fituar të individit.

Zakonisht gjendet në psikoza, në të cilat pacientët nuk mund të dallojnë mashtrimin nga realiteti.

Nga ana filozofike e sociologjike iluzioni është procesi ose akti i mashtrimit të vetvetes për të pranuar si të vërtetë ose të vlefshme diçka që është e rreme ose e pavlefshme. Është mënyra e zakonshme që ne i justifikojmë vetes bindjet tona të rreme. Në analizat e tyre përkatëse psikologjike dhe filozofike, ekspertët zakonisht fokusohen në motivimet dhe synimet e brendshme. Ata e shohin mashtrimin si diçka të keqe, diçka, nga e cila duhet ruajtur.

Nga ana etimologjike, iluzioni është një fjalë e përbërë, e cila përfshin konceptin e mashtrimit dhe përkufizohet si situata në të cilën dikush mashtron veten, duke pranuar si të vërtetë diçka që nuk është, sepse nuk mundet ose nuk dëshiron ta perceptojë realitetin.

Nga ana tjetër, mashtrimi është çorientimi i një personi të tretë apo i të tretëve, me qëllime përfitimi personal joproporcional dhe është një vepër penale e dënueshme.

Nëse kombinojmë përkufizimet shkencore dhe faktet aktuale, rezulton se, politikanët tanë mashtrojnë: duke i dhënë përparësi përfitimit të tyre individual (kapjen dhe ruajtjen e pushtetit me çdo kusht), paragjykimin e tyre (përparësinë morale të supozuar të hapësirës së tyre ideologjike), dëshirën (për të mbetur kryeministër, lider i opozitës, kryeministër potencial, faktor politik e përfitues material) dhe pasigurinë e tyre (ndoshta u zbulohet dëshira e fshehtë).

Të gjithë këta faktorë përbëjnë motivimin e tyre të fortë individual dhe në mënyrë të pandërgjegjshme ndikojnë në dëshirën e tyre për të besuar në diçka.

Ky pranim nuk është gjëja më e lehtë, aq më pak për një njeri që ka qenë kryeministër, president, etj, etj.

Por ky mashtrim i tyre ka futur një popull të tërë në një gjendje të iluzionit dhe të mashtrimit të zgjatur kolektiv. Për të qenë të saktë me fjalët, ndryshimi dallues midis iluzionit dhe mashtrimit është se ky i fundit përfshin ekzistencën shtesë të një stimuli të jashtëm.

Prandaj deziluzionet nuk e shfajësojnë nga përgjegjësia as atë që i ka shitur dhe as ata që i kanë blerë.

Në këtë kontekst politikanët tanë kanë iluzionin se do ta shkruajnë vetë historinë.

Por, njerëzit që marrin pjesë në iluzionin kolektiv ose lejojnë veten të mashtrohen për herë të dytë nga i njëjti njeri, janë të pafajshëm ose bashkëpunëtorë në mashtrim.

Me fjalë të tjera, kur kemi iluzione të tjera nga ai që na bindi dhe na çoi në aventura, jemi edhe ne përgjegjës.

Sepse deluzioni është i përshtatshëm. Fsheh një dëshirë të thellë të papranuar për mrekulli.

Edhe nëse është kalimtare, na bën imagjinata jonë.Por gomerët nuk fluturojnë dhe të moshuarit nuk mund të vrapojnë në maratonë.

Dhe kur vjen përgënjeshtrimi, ne zemërohemi sepse kemi paguar një biletë të shtrenjtë për të parë sakatët duke kërcyer, gomarin duke fluturuar dhe kokën pa trup duke na folur.../ CNA