E fundit!

10:45 Kronika

Vrau efektivin e policisë dhe plagosi një tjetër/ Kush është autori i ngjarjes në Maliq

Një ngjarje e rëndë u shënua këtë të enjte në Lozhan të Ma...

Anastas Janullatos mbetet një shenjtor!

2 Shkurt 2025, 09:03, Opinione Telnis Skuqi

Kur Kryepeshkopi Anastasios Janullatos vinte në Gjirokastër, qyteti merrte një peshë tjetër. Nuk ishte vetëm solemniteti i ritit, as madhështia e kishës që e priste, por diçka më e thellë: një qetësi e pakapshme, një ndjenjë sikur gjithçka vinte në vendin e vet. Kishte një mënyrë të vetën për të lëvizur mes njerëzve, për t’i parë në sy pa një hije gjykimi, për të folur me një zë që kumbonte jo nga fuqia, por nga pesha e fjalës së thënë me mençuri.

Si gazetar dhe fotoreporter, kam pasur fatin të ndjek pothuajse të gjitha ritualet liturgjike, nga xhamia deri tek ortodoksia. Nuk jam besimtar, besoj tek universi, por ritualet ortodokse kanë qenë për mua akti më sublim, sepse aty gjeja lirinë time shpirtërore.

Te Kryepeshkoli Anastas kishte diçka të shenjtë jo vetëm në lutjet e besimtarëve, por në vetë frymën e atyre hapësirave, në mënyrën si ngrihej tymi i temjanit, si ndërthureshin zërat dhe heshtjet. Fjala e tij nuk ishte imponim, por ftesë; prania e tij nuk ishte madhështi, por përulësi. Ai i bënte të gjithë të ndiheshin pjesë e një përjetësie që nuk kishte kufij dogmatikë.

Anastas Janullatos mbetet një shenjtor!

Përveç tij, një tjetër figurë që ka lënë gjurmë në përjetimin tim është At Thodhori Nikolla, një prift mendjehapur nga Gjirokastra, i cili më ka bërë ta shoh ortodoksinë si një reflektim të bukurisë shpirtërore, jo si një detyrim besimi. Ai më mësoi se arti i shenjtë nuk janë vetëm ikonat dhe mozaikët, por edhe gjuha e trupit, e gjesteve të priftit që ngre kryqin, e dorës që derdh ujin mbi kokën e një fëmije që pagëzohet.

Si fotograf gjirokastrit, kam refuzuar shumë oferta për dasma apo pagëzime, por kur më tregonin se ritualin e pagëzimit do ta kryenin tek At Thodhori Nikolla, automatikisht më "çarmatosnin". Nuk ishte një punë, ishte një akt pjesëmarrjeje në diçka më të madhe.

Ai e kuptonte bukurinë e momentit, dinte kur të ndalej dhe kur ta linte dritën të bjerë mbi fytyrat e atyre që e dëgjonin apo pagëzoheshin. Ishte një lloj regjisori i ndjeshmërisë shpirtërore, një njeri që nuk predikonte vetëm me fjalë, por edhe me mënyrën si e jetonte shërbimin e tij.

Kjo është arsyeja pse jam i dashuruar me ritualin ortodoks, jo nga dogma, por nga estetika e tij e përkryer, nga qetësia dhe madhështia e tij. Nuk është thjesht një ceremoni, por një përvojë që shkon përtej besimit individual, një urë që të lidh me një diçka më të madhe se vetja, një moment ku ndien se edhe universi ka ritmin e tij të shenjtë.

Tani, Kryepeshkopi Anastas ka kaluar në përjetësi. Largimi i tij nga jeta nuk është një fund, por një tjetër kapitull i një pranie që do të mbetet e pashlyeshme.

Në ikjen e tij, sikurse në jetën që ndërtoi mes shqiptarëve, mbetet e njëjta qetësi e pakapshme, ai përkushtim i heshtur që nuk kërkonte duartrokitje, por që la pas një trashëgimi të patjetërsueshme.
Dhe për këtë, Kryepeshkopi Anastasios Janullatos do të mbetet Shenjtor.