Tregimi i së dielës/ Mbesa e gruas

5 Maj 2024, 15:38, Kulturë Agim Xhafka

Agim Xhafka

-Mos e zër me shokë mbrëmjen sot. Do të ikim te Viola, na ka ftuar për darkë. U bë me shtëpi të re, -më tha gruaja qysh në mëngjes.

-Patjetër zemër, -i thashë me sinqeritet dhe gëzim.

Viola është mbesa e saj. E takova për herë të parë para dhjetë vjetësh. Na trokiti dera një mbasdite dhe sa e hapa m’u shfaqën para një burrë, një grua dhe një vajzë e vogël.

-Jam Viola, -tha gruaja.

Po i flisja mendjes, cila Viola je, por nga pas dëgjoj gruan:

-Eja brenda, o shpirt.

Më pas mësova hollësira. Viola ishte vajza e Jetës, gocës së xhaxhait të gruas, por ngaqë ishin kaq të lidhura mes tyre e quante mbesë. Para ca muajsh kishte ardhur me burrin nga Korça në Tiranë. Kishte konkurruar për mësuese, kishte fituar. Më pas një shtëpi me qira dhe ec me ritmin e kryeqytetit.

-Në fakt kemi ardhur për Agimin, -ia nisi i shoqi.

-Urdhëro, fol! -i thashë.

-Ti ke miqësi me drejtorin e shkollave në Korçë. Po na krijove një mundësi pune për Violën duam të kthehemi atje. Në Tiranë nuk po ia dalim dot. Qiraja, kopshti i gocës, abonetë, unë më shumë pa punë se s’po gjej dot.

Heshta pak dhe pyeta gruan:

-E mban mend kur erdhëm ne në Tiranë me dy vajzat binjake?

-Ua, ku harrohen ato ditë. Hymë në një apartament 50 metër katror. Asgjë brenda. Veç dy susta krevati që i solli një shok i Gimit. Te një gjellëtore mbushëm një tenxhere me fasule dhe nxorëm katër pjata që i kishim marrë nga qyteti që ikëm. Po s’kishim tavolinë, karrige. Vumë valixhen në tokë e mbi të pjatat me fasule. Anash secili nga tre libra të Enverit si karrige. Dhe iu futëm pjatave e i përlamë. Kështu shtymë ca ditë derisa gjetëm një autorizim për dhomë gjumi. Pastaj blemë katër karrige e ja kështu ia nisëm. Tamam si njerëzit në autobus. Shtyhen e shtyhen sa mezi mbyllet dera. Uf, uf bëjnë të gjithë. Ama askush nuk zbret. Mësohen me atë siklet deri te stacioni i duhur.

U bë pak heshtje, po Viola ma kujtoi drejtorin e shkollave në Korçë.

-Do të të dërgoj një CV. Atje hë për hë do rrimë te shtëpia e mamasë. Nuk paguajmë qira.

-Kam ca kushërinj nga fshati e do na sjellin ca mish e ca bulmet, -tha i shoqi.

Më erdhi keq për gocën e vogël. Do ta kishte brengë kur të rritej që prindërit e hoqën nga Tirana.

-Ej, ishte gallatë kur lanim çarçafët, -nisa të tregoja nga fillesat e mija në kryeqytet. -Nuk kishim lavatriçe dhe te furnela me vajguri vendosëm një kazan me ujë. Brenda shtypëm çarçafët dhe iu grimë tre sapunë Rrogozhine. I lamë tri orë të zienin. Më pas i shpëlamë në govatë dhe i shtrydhëm. Hahah, unë nga kreu brenda në banjë, Tasha në fund të korridorit, se ishte shtëpi kukulle. Ajo e spërdridhte çarçafin majtas, unë djathtas. Uji rrëke në dysheme. Eh, lodheshim, por ia dilnim.

Viola më shihte si ai nxënësi i bankës së parë. I shoqi herë pas here ulte kokën.

-Keq e patëm kur e pushuan Gimin nga puna. Zanati i tij punë zyre. Nuk dinte gjë tjetër, por e shtyu nevoja të fitonte lekë. Dhe një ditë erdhi i gëzuar. E kishte punësuar një shoku i tij, që merrej me tregti, të shkarkonte maunet që ai sillte nga Turqia. -po tregonte gruaja.

Nuk po sajonte. Muaj të tërë e kreva më së miri hamallin. E dinte veç gruaja. Vajzat nuk e mësuan se unë isha pushuar nga puna e zyrës.

Më tej biseda rrodhi mbi hallet dhe përgjegjësitë. Çifti na dëgjonte me vëmendje. Më vinte keq për ta se dukej sikur po i merrnim në provim. Nuk po i pyesnim, por po i shtynim drejt një provimi që ata e kishin me veten. E kuptoja që ishin mes stresit, krijimit të një stereotipi të ri, miklimit nga ca lehtësira që u afronte provinca. Qenë mbi tehun e thikës që ndante guximin nga plogështia, rrezikun nga statuquo-ja, rutinën nga ëndrra, dremitjen nga shpresa.

Kur vajzën e tyre po e merrte gjumi u çuan dhe me kokë ulur na thanë:

-Natën e mirë!

Më pas sikur u harruan. As për drejtorin e shkollave në Korçë nuk më morën në cel. U bëra merak e pyeta gruan:

-Nuk ikën. Këtu janë. Po s’kanë kohë të bëjnë vizita. Se Viola bën dy-tri punë. I shoqi ka hapur një biznes të vetin. Jo kushedi, por që u sjell të ardhura modeste. -tha ajo duke qeshur.

-Leksionet tona paskan vlejtur, -ia ktheva.

-Për llafka je i vetmi ti, -qeshi.

-Dhe për të bërë binjakë, -e qesëndisa.

Më puthi befas.

Ndaj darkën e sotme e prita me shumë kënaqësi. Më duket sikur po shkoj në mbrëmjen e diplomës së studentëve të mi. U gëzova shumë që Viola dhe burri i saj ia dolën, por edhe që Tirana ka në gjirin e vet vajzën e tyre të bukur, Jolën, me sy bojëqielli...