LEXO PA REKLAMA!

SHKARKO APP

Farewell to the magician of "Magical Realism", Gabriel Garsia Marquez

2023-04-17 11:20:00, Kulturë Albert Vataj

Farewell to the magician of "Magical Realism", Gabriel Garsia Marquez

Today 9 years ago, after a forgetful 2-year-old Alzheimer's seizure, in a world of consuming honey, without points of reference, Gabriel Garcia Marquez, the king of "Magic Realism", has stopped rumbling with breath his chest ruined by years in age 87, at his home in Mexico City on April 17, 2014.

His game with solitude seems no longer to be a drive to deify privacy, to meditate, to separate the world from oneself, to consider other drives in the world of letters to the soul. Gabriel García Márquez, the Colombian novelist considered among the greatest writers of the 20th century, had locked up everything around him, from friends and relatives, from passions and sleeping drums, before surrendering to eternity.

He, affectionately known as Gabo throughout Latin America, was not afraid of death, but angry at it. The problem with death Marquez was that it lasts forever, he said, and always remained so in spite of a life that was met with excitement, perhaps not to stop life in him, but to move that soul to another dimension.

He has been gone for 9 years, but he left something of himself in each of us, something that no storm of oblivion or earthquake of pain can tear away.

But a soul with so many welcome magical experiences and sweet wanderings could not leave without a farewell, and weaved it with the thin and taut threads of the echoes of ends and worlds, those it had conceived and lived and died and pumpkin

And he added this:
If only God would forget for a moment that I am a scarecrow in rags and give me a piece of life, maybe I wouldn't say all the things I'm thinking, but I'd certainly think them. all that i'm saying.

I would give importance to things not for their value but for their meaning. I would sleep a little, I would dream more, because every minute we close our eyes we lose sixty seconds of light.

I would continue when others would stop, I would wake up when others would sleep.
I would listen when others were talking and how I would enjoy a chocolate ice cream!!!

If God would give me a piece of life, I would dress simply, I would lie facing the sun, leaving not only my body but also my soul uncovered.

My god, if I could, I'd write my hate on ice and wait for the sun to come out.
I would paint a dream of Van Gogh on the stars, I would recite a poem by Benedetti and a song by Sherati...

It would be the serenade I would give to the moon.
I would water the roses with my tears, so that I could feel the pain from their thorns and the red kiss from their leaves.

Ah Zoti im, sikur të kisha një copë jetë …nuk do të lejoja të kalonte as edhe një ditë pa iu thënë njerëzve që dashuroja, se i dashuroj.

Do të bëja cdo burrë dhe grua të besojne se janë njerëzit që dua dhe do të dashurohesha me dashurinë. Te njerëzit do tregoja se sa gabim bëjnë kur besojne se ndalojnë së dashuruari kur plaken, pa kuptuar se plaken kur ndalojnë të dashurojnë.

Femijës së vogël do i jepja pend, por do t'i lija të mësonin vetë sesi të fluturojë.
Pleqve do i tregoja se vdekjen nuk e sjell pleqëria por “harresa”.
Mesova kaq gjera nga ju njerëzit…

Mësova se të gjithë duan të jetojnë në “majën e malit”, pa kuptuar se lumturia qëndron në mënyrën se si zbret “faqen e pjerrët”.

Mësova se kur fëmija e porsalindur shtrëngohet mbi pëllëmbën e tij të vogël, për herë të parë gishti që zgjatet i babait të tij e robëron përgjithmonë.

Mësova se njeriu ka të drejtë ta shoh tjetrin nga lart, vetëm kur duhet ta ndihmojë të cohet.
Janë kaq shumë gjëra që mësova prej jush, por me të vërtetë nuk do të hyjnë në punë, sepse kur të më mbajnë të mbyllur brenda në këtë valixhe fatkeqësisht do të jem i vdekur.

Të thuash gjithmonë atë që ndjen dhe të bësh gjithmonë atë që mendon.
Nëse do ta dija që sot do të ishte hera e fundit që do të të shihja duke fjetur, do të të përqafoja fort dhe do t’i lutesha Zotit që të bëhesha roja i shpirtit tënd.

Nëse do e dija se kjo do ishte hera e fundit që do të të shihja të dilje nga dera, do të të përqafoja dhe do të të jepja një puthje dhe do të të thërrisja përsëri që të të jepja edhe të tjera.

Nëse do e dija se kjo do të ishte hera e fundit që do dëgjoja zërin tënd, do ta incizoja çdo fjalë tënden që të mund të të dëgjoja përsëri, përsëri, e përsëri.

Nëse do e dija që këto do të ishin momentet e fundit që do të të shihja do të të thoja “të dashuroj” dhe do të supozoja jo logjikisht se e dije më parë.

Ekziston gjithmonë një e nesërme dhe jeta na jep edhe mundësi të tjera që ti bëjmë gjërat siç duhet, por në qoftë se bëjmë gabime, na mbetet vetëm e sotmja, do doja të të thoja se sa shumë të dua dhe se kurrë s`do të të harroj.

Tomorrow is not certain for anyone, young or old. Tonight may be the last time you see the people you love. So don't wait any longer, do it today because tomorrow never comes, you will surely regret the day when you didn't find time for a smile, a hug, a kiss and because you were too busy to make their wish come true.

Hold those you love close to you, tell them muttering how much you need them, love, be nice make time for them, say "I'm sorry", "I'm sorry", "please", "thank you" and all the words of love that I know. No one will remember you for your secret thoughts.

Ask God for the strength and wisdom to express them. Tell others their meaning.
Start making your dreams come true.
Now is the moment!
Was it true?!

Lajmet e fundit nga