E fundit!

22:51 Aktualitet

Biznesmeni Artur Shehu thyen heshtjen: Jam pronar i vjetër i tokës në Zvërnec, nuk i njoh fare investitorët

Biznesmeni shqiptar Artur Shehu ka folur në emisionin Opin...

102 vite komunizëm, 100 milionë të vdekur

6 Nëntor 2019, 08:18, Blog CNA

Nga David Satter ?Wall Stret Journal?

* Më 6 nëntor 1917, bolshevikët e armatosur pushtuan Pallatin e Dimrit në Petrograd (sot Shën Petersburg), dhe arrestuan ministrat e qeverisë së përkohshme të Rusisë cariste. Në këtë mënyrë, ata vunë në lëvizje një zinxhir ngjarjesh, që do të vriste miliona njerëz, dhe gati do t?i shkaktonte një plagë të madhe qytetërimit perëndimor.

Revolucionarët morën nën kontroll stacionet e trenave, zyrat postare dhe ato të telegrafit, ndërsa qyteti ende flinte. Kur banorët e kryeqytetit rus u zgjuan në mëngjes, zbuluan se po jetonin në një univers tjetër. Edhe pse bolshevikët kërkuan anulimin e pronës private, synimi i tyre i vërtetë ishte shpirtëror:ta përkthenin në realitet ideologjinë marksiste-leniniste.

Kësisoj, u krijua për herë të parë një shtet që bazohej haptazi tek ateizmi, dhe që pretendonte se ishte i pagabueshëm. Kjo ishte tërësisht e papajtueshme me civilizimin perëndimor, që supozon ekzistencën e një fuqie më të lartë mbi shoqërinë dhe shtetin.

Pushteti bolshevik, prodhoi dy pasoja. Në vendet ku komunizmi triumfoi, ai rrëzoi bazamentin moral të shoqërisë, duke e degraduar individin, dhe shndërruar atë në një makineri të shtetit. Komunistët kryenë aq shumë vrasje, saqë e zhbënë fare vlerën e jetës, teksa shkatërruan edhe ndërgjegjen individuale tek të mbijetuarit.

Por ndikimi i bolshevikëve, nuk u kufizua vetëm në këto vende. Në Perëndim, komunizmi e përmbysi të kuptuarit e shoqërisë mbi burimin e vlerave të tij, duke krijuar një konfuzion politik, që vazhdon edhe sot e kësaj dite. Në një fjalim të vitit 1920 mbajtur para Komsomol-it, rinisë komuniste, Lenini tha se komunistët ia nënshtrojnë moralin luftës së klasave.

Sipas tij, e mirë ishte gjithçka që shkatërronte ?shoqërinë e vjetër shfrytëzuese?,dhe ndihmonte në ndërtimin e një ?shoqërie të re komuniste?. Kjo qasje, e ndau fajin nga përgjegjësia. Martin Latsis, një zyrtar i ÇEKA-s, policisë sekrete të Leninit, shkroi në një udhëzim të vitit 1918 për hetuesit:?Ne nuk po luftojmë individët. Ne po shfarosim borgjezinë si klasë. Mos u lodhni të kërkoni prova, se të akuzuarit kanë vepruar me fjalë apo me vepra kundër pushtetit ssovjetik. Pyetja e parë duhet të jetë se cilës klasë i përket. Vetëm kjo duhet të përcaktojë fatin e tij!?.

Bindje të tilla, i hapën rrugë dekadave të tëra të vrasjeve në një shkallë industriale. Në total, jo më pak se 20 milionë qytetarë sovjetikë u vranë nga regjimi, ose vdiqën si rezultat i drejtpërdrejtë i politikave të tij shtypëse.

Kjo llogaritje nuk përfshin milionat që vdiqën në luftëra, nga epidemitë e sëmundjeve të ndryshme apo zija e bukës, dukuri që ishin pasoja të parashikueshme të politikave bolshevike, në mos të shkaktuara drejtpërsëdrejti prej tyre.

Viktimat përfshijnë 200 mijë të vrarët gjatë Terrorit të Kuq (1918-1922); 11 milionë të vdekurit nga uria dhe kolektivizimi në bujqësi; 700 mijë të ekzekutuarit gjatë Terrorit të Madh (1937-1938); 400 mijë të tjerë të ekzekutuar midis viteve 1929-1953; 1.6 milionë të vdekurit gjatë zhvendosjeve të detyruara të popullsisë; dhe të paktën 2.7 milionë të vdekur në gulagë.

Kësaj liste, duhet t?i shtohen afro 1 milionë të burgosur në gulagë, që u liruan gjatë Luftës së Dytë Botërore, dhe u përfshinë në batalione të veçanta të Ushtrisë së Kuqe, ku u përballën me vdekjen e sigurtë; partizanët dhe civilët e vrarë në revoltat e pasluftës kundër sundimit sovjetik në Ukrainë dhe Balltik; dhe të vdekurit nëpër gulagë, që nuk u rregjistruan, që të mos llogariteshin në statistikat zyrtare.

Nëse i shtojmë kësaj liste vdekjet e shkaktuara nga regjimet komuniste që krijoi dhe mbështeti Bashkimi Sovjetik, përfshirë ato në Evropën Lindore, Kinë, Kubë, Korenë e Veriut, Vietnam dhe Kamboxhia, numri i përgjithshëm i viktimave është afërsisht 100 milionë.

Kjo e bën komunizmin katastrofën më të madhe të historisë njerëzore. Efekti i vrasjeve në këtë shkallë, ishte të krijonte një ?njeri të ri?, që supozohej se nuk ndikohej nga asgjë tjetër përveçse nga kauza sovjetike. Kjo u tregua gjatë betejës së Stalingradit, kur njësitë speciale të Ushtrisë së Kuqe, ekzekutuan mijëra ushtarë të tjerë që u përpoqën të dezertonin.

Forcat sovjetike, vranë edhe shumë civilë që kërkonin strehim nga anën gjermane të frontit. Gjenerali Vasili Çuikov, komandanti i ushtrisë në Stalingrad, i justifikoi këto taktika në kujtimet e tij duke thënë:?Një qytetar sovjetik, nuk mund ta konceptojë jetën e tij, përveç atdheut të tij sovjetik?.

Që këto ndjenja nuk ishin aksidentale, kjo u bë e qartë në vitin 2008, kur parlamenti rus, Duma, miratoi për herë të parë një rezolutë në lidhje me zinë e madhe të bukës në vitet 1932-1933, që shkaktoi miliona të vdekur. Uria u shkaktua qëllimisht nga mbledhja me forcë e grurit të fshatarëve nga autoritetet sovjetike.

Megjithëse Duma e pranoi tragjedinë, shtoi se ?gjigantët industrialë të Bashkimit Sovjetik”, Uzina e çelikut në Magnitogorsk dhe Diga e Dnieprit, do të ishin ?monumente të përjetshme? në nderim të viktimave. Ndërsa Bashkimi Sovjetik, ripërkufizoi natyrën njerëzore, ai përhapi ndërkohë edhe një kaos intelektual.

Termi ?korrektësa politike? e ka origjinën tek supozimi se socializmi, një sistem i pronësisë kolektive, ishte në vetvete i virtytshëm, pa qenë e nevojshme të vlerësonte operacionet e tij, në dritën e kritereve morale transhendente. Kur bolshevikët rrëmbyen pushtetin me dhunë në Rusi, intelektualët perëndimorë, të ndikuar nga mungesa e informacionit mbi atë çka ishte në thelb bolshevizmi, mbyllën sytë ndaj mizorive.

Kur masakrat ishin mëse të dukshme dhe nuk mund të mohoheshin, simpatizantët e justifikuan atë që po ndodhte me synimet e supozuara fisnike të sovjetikëve. Shumë njerëz në Perëndim, ishin shumë indiferentë. Ata e përdorën Rusinë për të zgjidhur mosmarrëvshjet mes tyre.

Siç shprehet historiani Robert Konkuest, arsyetimi i tyre ishte i thjeshtë:Kapitalizmi ishte i padrejtë; dhe socializmi do t?i jepte fund kësaj padrejtësie.

Prandaj, socializmi duhej të përkrahej pa kushte, pavarësisht nga ?ndonjë padrejtësie? që bënte. Sot Bashkimi Sovjetik dhe sistemi komunist, që sundonte dikur një të tretën e botës, i përkasin së kaluarës. Por nevoja për të ruajtur vlerat morale më të larta, është po aq e rëndësishme sot sa ishte në fillim të shekullit të XIX, kur ato nisën të sfidohen seriozisht./ Përshtatur nga CNA.al