E fundit!

09:23 Aktualitet

Shqipëria avancon në negociatat me BE-në, sot hap i ri drejt integrimit europian

Shqipëria shënon një tjetër moment të rëndësishëm në rrugë...

Çmendina e qytetit!

16 Janar 2024, 09:10, Opinione Ardi Stefa

Çmendina e qytetit!

Dikur, para shumë vitesh, nga Çmendina e Qytetit tonë u arratisën 47 të çmendur. Ata u fshehën mjeshtërisht nëpër qytet dhe ishte shumë e vështirë për autoritetet dhe mjekët që t'i mblidhnin e t'i mbyllnin përsëri në Çmendinë.

Të çmendurit u bënë problem, sepse me veprimet e tyre trembnin banorët, të cilët duke mos e ditur se çfarë ishte tjetri përballë tyre ndryshuan sjelljen, gjuhën, madje edhe të ecurën. Atëherë njëri prej mjekëve përdori një marifet, si te Pinoku i Karlo Kolodit.

Ai mori një fyell dhe doli rrugëve të Qytetit duke i rënë. Pas pak u krijua një varg me të çmendurit, të cilët të joshur nga muzika e fyellit dolën nga vendet ku ishin fshehur dhe ndiqnin mjekun rrugëve të Qytetit. Pas disa orësh sorollatjeje në Qytet, treni me të çmendurit, ju drejtua Çmendinës.

Por kur hynë të gjithë në Çmendinë dhe të çmendurit u numëruan doli një problem. Nuk ishin më 47 të çmendur, por 94...

Megjithatë historia nuk përfundon këtu. Mjekët e tjerë të entusiazmuar nga arritja e kolegut të tyre, por edhe të çmendurit i kërkuan që ai të vazhdonte t’i binte fyellit! Dhe kështu ndodhi.

Ai hipi në piedestalin e mjekut, emrin e të cilit kishte marrë spitali dhe me një dorë mbahej te torolingat e statujës dhe me tjetrën vazhdonte t’i binte fyellit. Kjo vazhdoi për ditë me radhë, derisa ata që rrinin poshtë statujës u mërzitën dhe u larguan. Por tani mjekut kishte filluar t’i pëlqente t’i binte fyellit majë statujës, edhe pse poshtë nuk ishte më askush që ta dëgjonte dhe të tjerët u ishin rikthyer punëve të tyre...

Askush nuk e mori vesh se çfarë ndodhi më pas me mjekun... Disa thonë se kolegët e tij e morën një ditë të bukur dhe e mbyllur në izolim ngaqë u bezdisën dhe mërzitën shumë. Të tjerë thonë se ai ia mbathi nga çmendina dhe vazhdoi që t’i binte fyellit nëpër Qytet duke u kthyer në lolo dhe i tallur prej kalamajve. Ka të tjerë që thonë se i thirri mendjes dhe iu rikthye jetës normale.

Ka nga ata që vënë dorën në zjarr dhe thonë se e shohin të notojë në det pa pushim në dimër e në verë. Të tjerë bëjnë be e rrufe se ai iu rikthye jetës normale, ndërroi profesion dhe projektoi e ndërtoi në Qytetin tonë bunkerët e famshëm prej betoni për t’u mbrojtur e për të luftuar imperializmin anglo- amerikan.

Thuhet se ai kërkoi mobilizim të të gjithë banorëve të Qytetit, që ta ndiqnin në luftën e tij, duke survejuar gjithçka, duke anatemuar gjithçka, duke sharë gjithçka që nuk ishte siç mendonte ai. Thonë, se ai ishte i pamëshirshëm ndaj ndjenjave njerëzore, lumturisë e dashurisë në veçanti.

Por, pikërisht këtu e goditën banorët e Qytetit. Bunkerët u kthyen në vatra lirie e dashurie, pikërisht aty ku nuk i shkonte mendja projektuesit. Banorët e Qytetit i kthyen bunkerët e luftës e luftës kundër imperializmit në vende takimesh e dashurie që gjëmonin nga klithmat e kënaqësisë e orgazmat, duke mbajtur kështu gjallë shpresën për liri e demokraci.
Më vonë nga bunkerët dëgjoheshin klithmat e çlirimit të atyre që kishin ditë që ishin kaps...

Dhe, pikërisht këtë kohë, u harrua përfundimisht mjeku, që dikur mblodhi të çmendurit e Çmendinës së Qytetit tonë dhe nga dalldia u çmend edhe vetë...