Jam lodhur së ndjeri i lodhur…

31 Tetor 2025, 21:04, Opinione Ardi Stefa

Jam lodhur së ndjeri i lodhur…
Është një lodhje që s’ka të bëjë as me trupin, as me orët e pakta të gjumit, as me ritmin e punës... Është lodhja që të hyn në palcë, në mendje, në shpirt, ajo ndjesi që të bën të mos duash as të ankohesh më, sepse edhe ankesa tashmë është lodhje. I lodhur nga neveria që të sjell çdo mëngjes lajmi i parë, fytyra e parë e politikanit, oligarkut që sheh, premtimi i përhershëm, mashtrimi që nuk fshihet më. Kam arritur pikën ku jam lodhur së ndjeri i lodhur.

Në fillim, mendon se është thjesht lodhje fizike. Rrugët plot gropa, transporti publik, trafiku i rënduar, pisllëku, orët e stërzgjatura në punë që s’paguhen siç duhet, shëndeti që bëhet luks. Por pastaj e kupton se trupi edhe. Lodhja më e madhe nuk vjen nga puna, por nga pritja. Nga pritja që diçka të ndryshojë në një vend që i ka bërë durimin dhe pritjen sport kombëtar.

Por lodhja më e thellë është ajo morale e intelektuale. Nga një realitet që të fyen inteligjencën dhe e vërteta shtrembërohet çdo ditë. Jam lodhur nga një shoqëri që s’e njeh më ndryshimin midis së drejtës dhe së gabuarës. Jam lodhur nga njerëzit, të cilët mendojnë, arsyetojnë, gjykojnë dhe etiketohen si “negativë”, “grindavecë” apo “të dështuar”. Jam i lodhur nga mediokriteti i veshur me kostum, që del çdo ditë në ekran, që vetëshpallet “analist” dhe manipulon opinionin publik. I lodhur nga universitetet që shesin diploma, jo dije. Nga morali që është bërë valutë që këmbehet për interes; nderi matet me poste; besnikëria me lajka dhe ndershmëria është demode e budallallëk. Dhe unë që nuk vjedh, nuk mashtroj, nuk shitem e jam i drejtpërdrejtë, mbetem gjithnjë jashtë loje. Kjo është lodhja që të thyen: të jetosh në një shoqëri ku turpi është luks dhe ndërgjegjja turp.

Jam lodhur shoqërimisht edhe nga njerëzit që jetojnë për fasadë. Nga ata që kërkojnë ndryshim, por votojnë po të njëjtët politikanë që i kanë lodhur. Nga bisedat e debatet që përfundojnë gjithmonë: “S’bëhet ky vend!”. Nga buzëqeshjet false në rrjetet sociale, ku të gjithë duken të lumtur, që u bëjnë “like” padrejtësive, por harrojnë të ngrenë zërin në një realitet bosh, gri dhe pa shpresë.

E, mbi të gjitha, jam lodhur politikisht. Nga politikanët që flasin për popullin, por jetojnë si perandorë. Nga pushteti që s’ka më as turp, as masë. Nga opozita që s’është më alternativë, por shpresë e konsumuar dhe që sillet si shërbëtorja më besnike e pushtetit. Nga premtimet që përsëriten çdo katër vjet, si reklama të vjetra në një mur të shkatërruar apo si disqe të gërvishtura: “Rritje ekonomike”, “Shtet ligjor”, “Integrim Europian”. Nga vota që s’ndryshon më asgjë. Nga teatri që quhet “demokraci shqiptare”, me rolet e ndara saktë prej kohësh dhe publiku ka mbetur thjesht për duartrokitje në një proces sa për sy e faqe.

Jam lodhur nga zhgënjimi që është bërë rutinë; nga nënshtrimi e pajtimi me padrejtësinë. Dhe nga fakti që asgjë s’të dhemb më....

Kjo lodhje nuk është vetëm e imja. Është e një vendi të tërë që përpiqet të ecë përpara duke mbajtur mbi shpinë peshën e rëndë të zhgënjimit. Është lodhja e brezit që rritet me shpresë se një ditë do të ikë. E qytetarëve që ende besojnë në drejtësi, ndonëse çdo ditë u vërtetohet e kundërta.

Por ndoshta, edhe në këtë lodhje të përbashkët, ka një grimcë shprese. Sepse vetëm ai që e ndien lodhjen deri në palcë, mund të kuptojë sa i domosdoshëm është ndryshimi. Lodhja nuk është fundi; është paralajmërimi i fundit para se të shpërthejmë.

E megjithatë, edhe pse jam lodhur së ndjeri i lodhur, diçka brenda meje ende s’do të dorëzohet. Sepse ndoshta shpresa është vendimi për të mos iu dorëzuar lodhjes edhe kur e di se je i rraskapitur.
Gjithsesi, nëse më ka mbetur pak forcë do ta ruaj për të mos u mësuar me këtë lodhje. Sepse kur mësohesh me të, gjithçka ka marrë fund.

Sot, sinqerisht, jam lodhur së ndjeri i lodhur.