E fundit!

09:36 Kosova & Bota

Shërbimi Gjeologjik i SHBA-së: Tërmeti që goditi Venezuelën ishte më i madhi në më shumë se një shekull

Tërmeti i së mërkurës ishte më i madhi që ka goditur Vene...

I PAGJUMI…

6 Korrik 2025, 14:09, Kulturë Agim Xhafka

I PAGJUMI…

Ca vite pata dëshirë që babain tim mos e bënin hero. Ishte në modë ky titull atëhere. Lexoja në gazeta, dëgjoja në radio, se televizor ende nuk kishim në shtëpi, që minatori filan punonte për vitin 2003, që brigada e bujqësisë në Plasë të Korçës po arrinte objektivat e vitit 2000 për rendimente në grurë, që shoferi x kishte bërë miliona km me skodën e tij e po përpiqej të arrinte vitin 2007. E të mendosh që jetonim në vitet ‘70-të. Tamam-tamam sapo kisha nisur gjimnazin.

Fare nuk kuptoja se si këta njerëz nuk pyesnin hiç për vitet dhe jetonin 20-30 vite përpara nesh. Me se ushqeheshin xhanëm, si visheshin, si flisnin? Qenë pyetje normale nga që unë me vehte mendoja që ata do të kishin zbritur nga ndonjë planet tjetër. Mbase nuk qenë njerëz, mbase ishin si ata që lexonim te librat shkencorë. Me skafandra dhe me antena te koka. Se nuk gjeja shpjegim logjik. Mes këtyre dilemave pyeta një ditë babain:

-Ore, si punojnë këta heronjtë për dhjetra vitet që do vijnë? Se dhe për këta si për ne dita ka 24 orë, viti 4 stinë…

-Si kanguri! -qeshi ai.

Prisja më shumë, por më tha që ky kanguri gjallon në Australi, ka katër këmbë, po dy i ka të gjata e dy të shkurtra. Ndaj nuk vrapon dot, ama kërcen. Dhe me kërcim ua kalon të gjithëve. Shpjegim që s’më ngjiti, nuk më tha gjë. Po e solli fati që te klasa ngjitur kishim djalin e një heroi. Të shoferit Dhimo. Dhimtraq Sharku më dukej se quhej. Ai punonte për vitin 2021. Ishte më kampioni në mes heronjve. E falë Elit, shoqes sime që djalin e tij Nestin e kishte kushëri, e takova një ditë në kohën e pushimit të madh. Aty para oborrit të gjimnazit.

-Ç’do me thënë që babai yt, Dhimo heroi, punon për vitin 2021?

-Punon o si s’punon! Ka vite e vite që shtëpi ka kabinën e skodës. Aty fle, aty ushqehet, aty lahet. Ndalon kur djersin psh dhe me një bidon ujë freskohet në ndonjë shesh pushimi.

-Po kush i gatuan?

-Po ku ka kohë ai për gatim, mo! Rrëmben ndonjë pllakë bukë, nga ato të mëdhata 40-çe, ca domate, ca djathë e i futet vët e vët e vët. Në dimër mban kavanoza me turshi. Plot e ka kabinën. Ato me lakër i ka shumë qejf. Ka dhe një radio mbi motor e ec para me muzikë, me këngë dhe me lajme.

-Po në shtëpi a vjen?

-Vjen një herë në muaj.

-Po ku fle?

-Po ku ka kohë të flerë ai, mo?! Në se bën gjumë i afrohen vitet. Nuk do punojë psh për 2021, po për 2015. Po kurrë nuk e bën këtë se ka dhënë fjalën. Kupton, o?!

U çudita dhe u çorodita. Sa doja t’i thoja që po bën shaka, ai vazhdoi:

-E di ti ç’bën babai ime, heroi ynë, kur i vjen gjumë?

-Jo.

-Ndalon bre dhe para se të vendosë kokën mbi timon që të marrë një dremkë ai mes timonit e kokës vendos gishtin e madh të dorës së djathtë.

-E ka zakon? E ze gjumi më lehtë kështu? -e pyeta.

-Jo bre, jo. Po kur ve kokën mbi gisht gishti mpihet e shumta pas një gjysëm ore. Mpirja e zgjon e ai brof ndez makinën dhe i jep gaz. Se ka dhënë fjalën që do punojë për vitin 2021. E fjala e dhënë është motivi pse jeton ai.

Ra zilja atë çast e biseda kaq e pat. Hyra në klasë, por nuk e kisha mendjen në mësim. Më ngeli në tru gishti i Dhimos. Biberoni torturues i tij, e quajta. E brenda vetes pyesja, pse shoqëria duhej të krijojë heronj të tillë? Pse duhej të bëheshin frymëzim ca njerëz punëtorë që torturoheshin si në fashizëm? Pse familja e tij të mos kishte brenda gjirit të vet kryetarin e saj? Pse djali i heroit të mos rritej me prindin pranë, me dashurinë e përkujdesjet e tij? Pse…

Nga ajo ditë nuk lexoja më gazetat. Se në çdo faqe kishte portrete të lodhurish, të raskapiturish. Portrete heronjsh që frymëzonin popullin, po mua më tmerronin. Se më vinte në mendje e më godiste si çekan gishti i madh i pëllëmbës së djathtë. E lusja zotin që babain tim mos e planifikonin kurrë,ta bënin hero. Le ta linin ashtu siç qe. Që çdo ditë pas zyre na vinte i qeshur në shtëpi, na bënte humor dhe flinte 8 orë rresht papushim duke gërhitur aq fort sa Vasil komshiu hera-herës i binte me grusht murit të përbashkët.

-Ule zërin o byrazer, se na je bërë më keq se gjeli i Razos, -i thosh.

E babai pushonte veç dy minuta. Më pas avazin. Se gishtin e madh nuk e kishte orë me zile, e rehatonte poshtë jastëkut mbushur me pupla pate./ CNA