Why are we not giving Ukraine what it needs?

2023-09-16 16:44:00, Blog CNA

When you visit rehabilitation centers for Ukrainian soldiers with life-changing wounds, you quickly learn how to deal with the shocking sights. Of course you don't flinch or turn your head away. Rather it learns about the habit of skilled doctors, nurses and physiotherapists to focus not on wounds but on individuals, on men.

And although many women have been killed or injured in this beastly conflict, I must have seen over 100 seriously wounded soldiers in Kiev and Lviv, in 3 different hospitals, and they were all men. In these patients he notices some extraordinary qualities.

They are not young at all. Rather, some are in their 40s and 50s. They are an army of citizens: husbands, fathers, men my age with gray beards. As you see them trying to regain strength in their remaining limbs, constantly trying to
complete a very simple task, you sense their determination to make the best use of the exemplary care they are receiving: to rebuild something that is life.

When you talk to them you find that they don't want to encourage compassion. They don't want you to tell them how brave they are, because they don't think they are particularly brave . As some of them told me, they think they are "doing their job". So they are doing something that is as essential
as it is inevitable, for their families, for their country, and they were unfortunate enough to get hurt.

Because anyone can be unlucky in a dangerous job. They were hit by a tank shell or an artillery shell. Or they stepped on a landmine and received injuries that would have been completely familiar to World War I battlefield medics. The difference is that
today, a century later, remarkable advances in surgery and prosthetics mean that not only are they alive, but they want one thing above all: to be able to return to the front line and continue the fight there. where they left it.

Ata nuk duan të vajtojnë për fatin e tyre, por vetëm duan të vazhdojnë me vrasjen e rusëve dhe dëbimin e pushtuesit nga toka e tyre. Në vend se të flasin për plagët e tyre, duan të flasin për përparimin e njësive apo regjimenteve të tyre në vijën e frontit. Gjëja e vetme që u jep atyre ngushëllim dhe kënaqësi është lajmi se territori po çlirohet, fshatra të shumtë po çlirohen, dhe se një rol në këtë sukses kanë luajtur edhe përpjekjet e tyre.

Sigurisht kur sheh trupat e copëtuar të këtyre burrave, nuk mund të mos pyesësh se deri në çfarë mase mund të shpresojnë të kenë në vazhdim një jetë normale. Nuk bëhet fjalë të ribashkohen me forcat e armatosura të Ukrainës. Kjo luftë ka prodhuar rreth 20.000 indalidë ukrainas, shumica e tyre në forcat e armatosura. Egërsia e luftimeve është aq e madhe saqë çdo javë këto qendra rehabilitimi dhe rikuperimi shtrojnë dhjetëra pacientë të tjerë.

Kanë kaluar tashmë 19 muaj që kur Putin i bëri llogaritë gabim dhe nisi konfliktin më të madh dhe më të përgjakshëm në Evropë që nga fundi i Luftës së Dytë Botërore. Ai ka shkaktuar drejtpërdrejt vrasjen ose plagosjen e 300.000 rusëve dhe ndoshta rreth 15.0000 ukrainasve.

Kur qëndron për pak kohë në këto reparte spitalore, ndihesh i tmerruar nga dhimbja, por edhe shumë i zemërua për këtë kasaphanë të madhe që po vazhdon në emër të egos dhe marrëzisë së një njeriu, Vladimir Putinit. Mos besoni për asnjë sekondë se këta ushtarë ukrainas - apo
popullata në përgjithësi - mund të binden të lënë armët apo të arrijnë një marrëveshje me Putinin. Ata nuk po luftojnë sipas urdhrit tonë, dhe nuk do të ndalen vetëm sepse këtë ua themi ne.

Ata janë të angazhuar në një luftë për mbrojtjen e pavarësisë, sepse nuk pranojnë t'i përkulen terrorit dhe sepse duan që vendi i tyre të jetë i lirë. Ata e shohin si qesharake idenë e një negocimi me Rusinë.
Ata e quajnë absurde idenë se mund të lëshojnë një pjesë të tokës së tyre në këmbim të paqes, sepse nuk i besojnë në asgjë Putinit. Jevgeni Prigozhin mendoi se kishte bërë një marrëveshje me Putinin, por e pamë sesi shkuan gjërat për të. Ata duan vetëm një gjë nga ne në Perëndim: armatime për të përfunduar punën. Ndaj unë thjesht nuk e kuptoj pse vazhdojmë ta zvarritim ndihmën ndaj tyre.

Pse jemi gjithmonë kaq të ngadaltë? Si mund t’i shohim këta burra në sy dhe t’u shpjegojmë vonesat? Gjatë gjithë kësaj lufte ne i kemi nënvlerësuar ukrainasit dhe e mbivlerësuam Putinin, dhe të njëjtën gjë po bëjmë ende sot. Tani rusët mezi po mbajnë të pushtuar gjysmën e territorit që kishin nën kontroll në javët e para pas fillimit të pushtimit. Ata janë shpartalluar në Kiev, Harkiv, Kerson. Është e vërtetë
që kundërofensiva ukrainase po ecën më ngadalë se sa kishin shpresuar disa.

Gjithsesi ajo po vazhdon. Është vetëm 20-30 kilometra larg Melitopolit; dhe nëse do të mund të hyjë në këtë qytet jugor, atëherë artileria e Ukrainës do të ketë nën rrezen e goditjes të gjithë urën tokësore që ka krijuar Rusia. Ata do jenë në gjendje të ndalojnë lëvizjen midis Rusisë dhe Krimesë. Kjo do të ishte një disfatë e madhe për Putinin. Edhe nëse mund të mos e arrijnë këtë në javët e ardhshme, ata mund ta bëjnë sigurisht vitin e ardhshëm. Gjithçka që na nevojitet është durimi strategjik dhe një ndjenjë shumë më e madhe e urgjencës për programin tonë të ndihmës ushtarake.

Nevojat e Ukrainës në fushën e betejës po ndryshojnë, dhe ne duhet ta pranojmë këtë gjë. Rreth një vit më parë kishim frikë t’u dërgonim ukrainasve tanke dhe makina të blinduara, me arsyetimin absurd se diçka e tillë mund të ishte “provokuese” për Rusinë. Tani dronët janë bërë aq vdekjeprurës, saqë thuhet se të dyja palët po “parkojnë” mjetet e blinduara dhe po fokusohen në këtë lloj lufte.

Ukrainasit kanë nevojë për sisteme të mbrojtjes ajrore të lëvizshme nga njeriu për të goditur helikopterët rusë. Po ashtu, u duhen sistemet Patriot për t’u mbrojtur nga sulmet nga ajri, dhe kanë nevojë për artileri më rreze të gjatë veprimi për të shenjestruar pozicionet ruse. Në rast se Putin fiton në Ukrainë, pse mban qoftë edhe një pjesë të asaj që ka pushtuar, atëherë mesazhi do të ishte i qartë: që agresioni sjell përfitime, që kufijtë evropianë mund të ndryshohen sërish me dhunë.

Një fitore e Putinit do të ishte një katastrofë për Perëndimin dhe për udhëheqjen amerikane, dhe nuk besoj se është një rezultat që mund të durohet lehtësisht nga një president i SHBA-së.

Ndërkohë fitorja për Ukrainën do ta rivlerësojë dhe ringjallë Perëndimin dhe gjithçka që ne mbrojmë. Mbi të gjitha do të nënkuptojë çlirimin e një vendi të bukur dhe krejtësisht të pafajshëm që është sulmuar me egoizëm dhe kriminalitet. Nga Boris Johnson “The Spectator”/ Përshtatur nga CNA