E fundit!

22:51 TODAY

Businessman Artur Shehu breaks his silence: I am a long-time land owner in Zvërnec, I don't know the investors at all

Albanian businessman Artur Shehu spoke on the Opinion show...

Biden's mistakes are alienating allies and empowering America's enemies

2023-08-28 08:34:00, Blog CNA

Biden's mistakes are alienating allies and empowering America's

The President, Joe Biden

I recently saw an excellent documentary that talked about the withdrawal of American troops from Saigon, the capital of South Vietnam. It's just as fascinating and terrifying a subject as ever, but today it has an extra spicy element.

Because history is never just history. Anyone who thought America might have learned a lesson from that colossal failure will today consider the perhaps even more disastrous withdrawal from Afghanistan in the summer of 2 years ago. The similarities are uncanny.

Panic. Local residents desperately clinging to the last plane that was about to leave. American troops protecting our embassy in 1975 were ordered to burn millions of dollars in hard currency so the North Vietnamese wouldn't get their hands on it.

But that much looks like a blip compared to the 2021 withdrawal, when the Americans handed over the world's most expensive and most complete amount of military equipment to the Taliban. So there are so many things that can be learned from history. Of course, the Biden administration claimed that its withdrawal ended a long and highly controversial military engagement.

But the manner of withdrawal and the projected weakness have had far-reaching consequences. Many experts believe that Vladimir Putin's long-standing desire to annex Ukraine was fueled by the ineffective way the US withdrew from Afghanistan. The worst thing is that the axis on which the global order moves has shifted significantly during the last 2 years.

For example, if you're going to make another big move in a region, it's best to make sure in advance that every other alliance is in very good working order. Russia's necessary isolation since its full-scale aggression against Ukraine has pushed Russia closer to its axis, with China and Iran.

Sigurisht, një koleksion i larmishëm vendesh, por jo pa ndikim, dhe aq më tepër me arsye për të mbështetur aleatët e tyre natyralë. Administrata Biden është treguar jashtëzakonisht e dobët për ta bërë këtë. Në përgjithësi Izraeli mendohet nga të huajt si pothuajse de fakto brenda orbitës së Amerikës.

Por prishja e kësaj marrëdhënieje gjatë administratës Obama (gjatë së cilës Bajden ishte zv/president) është një fakt i pamohueshëm. Gjatë asaj kohe, Izraeli u detyrua në mënyrë të pashmangshme të mbante hapur linja të tjera miqësie, përfshirë edhe atë me Rusinë.

Pra Izraeli, si një çështje realpolitike, e ka mbajtur veten jashtë demarkacioneve të qarta, ndryshe nga aleatët e tjerë të Amerikës që nga fillimi i krizës në Ukrainë. Deri vonë, kishte pak ngjashmëri mes izraelitëve dhe sauditëve. Por Bajden ka arritur të krijojë disa të tilla.

Ai e kritikoi publikisht princin e kurorës për vrasjen e Xhamal Kashoxhit, dhe për pasojë sauditët kanë qenë gjithnjë e më pak të prirur t’i binden urdhrave të Uashingtonit. Pas rritjes së çmimeve të energjisë verën e vitit të kaluar për shkak të pasojave të luftës në Ukrainë, Biden shkoi personalisht në Arabinë Saudite, dhe u kërkoi atyre të rrisin prodhimin e naftës.

Ajo ishte një periudhë kur një udhëheqës amerikan mjaftonte të ngrinte telefonin. Por me afrimin e zgjedhjeve të mesit të mandatit në SHBA, Riadi bëri në fakt të kundërtën, duke e reduktuar prodhimin.

Ishte një fyerje mbresëlënëse, një shenjë se sauditët jo vetëm nuk kishin nevojë të bënin atë që kërkonin SHBA-të, por mund të bënin të kundërtën në rast se do të donin. Në një situatë të tillë, formohen aleanca të reja të rrezikshme. Zhvillimi më i habitshëm vitin e kaluar, ka qenë përpjekja e guximshme të kinezëve për të marrë rolin që dikur pritej të ushtrohej nga SHBA-ja.

Nëse do të ndërmjetësohej një marrëveshje paqeje në Lindjen e Mesme, deri dje supozohej se ajo që do ta bënte këtë do të ishte Amerika. Tani nuk ndodh më kështu. Kur u arrit një marrëveshje në mars të këtij vit për të rivendosur marrëdhëniet midis 2 armiqve të mëdhenj në rajon, Iranit dhe Arabisë Saudite, ai që e ndërmjetësoi ishte Pekini.

Gati në të njëjtën kohë, ishte udhëheqja kineze, ajo që nisi të reklamonte mundësinë e një “marrëveshje për paqe” për t’i dhënë fund luftës në Ukrainë. Ajo “marrëveshje” bazohej tek qëndrimi minimalist rus, sipas së cilit Moskës duhet t’i lejohet që të mbajë territorin që ka aneksuar.

Por ndërsa kundërofensiva ukrainase po shënon një përparim të ngadaltë, shumë vende të paangazhuara e shohin Kinën si një ndërmjetëse të besueshme për zgjidhjen e konfliktit. Ndërkohë amerikanët përsërisin moton se do ta ndihmojnë Ukrainën për “aq kohë sa të duhet”.

Dhe sido që të jenë pikëpamjet tuaja personale mbi konfliktin në Ukrainë, është e vështirë të mohohet se qasja në Uashington ka ndryshuar vazhdimisht. Disa lloj municionesh refuzohen të dërgohen një muaj, dhe dërgohen muajin tjetër. Dërgimi i tankeve dhe avionëve cilësohet si diçka e paimagjinueshme në një moment, ndërsa dërgohen sërish muajin pasardhës.

Asgjë nga këto nuk ndihmohet nga mungesa e plotë e besimit, që mund të perceptojë cilido që mban kontakte me presidentin amerikan. Muajin e kaluar, Biden zhvilloi një takim në Shtëpinë e Bardhë me presidentin izraelit Isak Hercog. U shpresua që ajo vizitë t’i siguronte izraelitët se marrëdhënia ishte midis 2 vendeve është po aq e qëndrueshme sa edhe më parë.

Dhe vizita ndodhi në të njëjtën kohë kur Bajden po qortonte kryeministrin Benjamin Netanjahu për reformat e tij në sistemin e drejtësisë. Ky është në vetvete një gabim klasik i Joe Bidenit. Ç’punë kanë amerikanët nëse qeveria izraelite zgjedh të bëjë ndryshime të vonuara prej kohësh në sistemin e saj gjyqësor? A do të presë dikush që Netanjahu të ndërhyjë dhe të kritikojë qeverinë amerikane pse Gjykata e Larta e SHBA-së është e politizuar?

Ideja është absurde, por besimi se amerikanët kanë të drejtën t’u japin leksione të gjithëve në rajon, është i ngritur në një sistem, sa herë që aleatët e Amerikës kanë nevojë për inkurajim përtej fjalëve apo fotografimeve të herëpashershme midis udhëheqësve.

Ndërkohë Teherani po e zhvat edhe një herë SHBA-në duke kërkuar para për të burgosurit. Irani është një shtet diktatorial që nga viti 1979. Por ka pak shtete të tilla në botë, ndaj të cilave Amerika shantazhohet vazhdimisht dhe madje me sukses.

Ndaj prisni që paletat plot me para të vazhdojnë t’i dorëzohen edhe një herë iranianëve, njëlloj si gjatë viteve të qeverisjes Obama-Bajden, një regjimi që po tregon muskujt në prag të përpjekjes për t’u bërë një fuqi bërthamore. Për shumë vende të rajonit, Arabinë Saudite dhe Izraelin, ky është një skenari plot makthe.

However, Iran is in a good position today. He has some strong friends - mainly China - and some weak enemies, including the US. So we have a subtle shift in the axis of global power. And during such subtle changes, whole worlds can change./ Adapted from CNA