web counter
LEXO PA REKLAMA!

SHKARKO APP

App Store
Google Play

"Luli i vocërr" paskësh ardhur ndër nesh...

29 Maj 2018, 10:12, Sociale CNA

Nga Edona Marku

*Të jetosh e të mundesh të marrësh frymë në këso ditësh nuk qenkësh e lehtë. Egërsia e mosqenia kanë bërë të mos lënë të nxjerrësh krye, qoftë për të parë pakëz diell, për të nuhatur pakëz ajër, për të shijuar bulëz shiu.

Mallkuar qofshin këso ditësh!

Përgjatë rrugëve të qytetit më duket sikur shoh aurat e gjithsecilit kalimtar, të cilat më shfaqen shumë sojesh. Në këtë larmishmëri pak syresh janë aura njerëzore.

Jeta e përditshme të përplas në fytyrë, edhe në ato çaste kur nuk dëshiron të shohësh më asgjë, skena lebetitëse, demoniake.

Mjerimi e vuajtjet nuk janë vetëm në “novelat e qytetit të veriut”, por tashmë janë bërë pjesë e mbarë vendit.

Sytë e atij fëmije më përndjekin akoma. Sy plot dritë e të pafajshëm, gjithë trishtim. Nuk shtrinte as dorën, nuk lutej, nuk fliste, nuk bezdiste njeri me kërkesat e tij modeste. Ai vetëm kundronte gjithësinë përreth vetes.

Buzëmbrëmjeve, rrëze shkallëve të punës sime e shihja ashtu të molepsur, këmbëkryq, me sytë drejt qiellit. Vuante në vetmi, në të ftohtin e acartë, në shiun e rropatshëm, në harenë e kalimtarëve.

“Luli i vocërr” paskësh ardhur mes nesh për të na ngecur “kafshatën” në fyt, për të na përplasur në fytyrë që asgjë s’ka ndryshuar edhe pse kanë kaluar vite, që mjerimi i viteve ’30 vazhdon të jetë i gjallë edhe sot, që nder nesh ndodhet akoma një ” i vocërr Lul”

Nëpër rrugët e Tiranës imazhet e mjerimit migjenian gjenden anëkënd, madje në një suazë edhe më të rëndë. Shqipërinë tonë veç të tjerash e ka kapluar varfëria e mjerimi në shpirt e në vlerat njerëzore.

“Luli ynë i vocërr”, qëndron po aty, në qoshe të punës sime, me sytë kah dielli, shiu e qielli. Fytyra e tij reflekton babëzine e shoqërisë sonë të mjerueshme. Ah, sikur ta kishte një grusht të fortë, “t’i bij mu në zemër malit që s’bëzanë”./ CNA.al





Lajmet e fundit nga