Per "betejen" qe nuk e fituan dot kurre

23 Shtator 2015, 17:01, Opinione CNA

Namir LAPARDHAJA

Si të gjitha diktaturat, edhe regjimi që do të instalohej në Shqipëri pas vitit ?45 një prej elementeve mjaft të rëndësishëm për të cilin do të kishte kujdes dhe investim të madh do të ishte propaganda. Investimi më i madh i kohës, nëpërmjet shtypit (gazeta ?Zëri i Popullit me qindra mijëra kopje, e lexuar bashkërisht në çdo sektor, kooperativë, uzinë, madje deri edhe në burg), radio (ju kujtohet filmi i soc-realizmit që del spikerja e lajmeve dhe thotë butësisht: ?Ju flet Radio Tirana?, e një partizan i bërtet: ?Borgjeze, bërtit fortë: ju flet raaaadioooo Tiraaaannaaaa?, nëpërmjet botimeve, fjalimeve (veprave pafund të Enver Hoxhës dhe të tijve për rrezikun anglo-amerikan ndaj Shqipërisë etj.), nëpërmjet librave pafund të shkrimtarëve mediokërr, të cilët i bënin lavde dhe i thurnin himne regjimit dhe, mbi të gjithë investimet, propagandimi nëpërmjet Kinostudios ?Shqipëria e Re?.

E gjithë kjo makineri propagandistike në të cilën për 45 vjet me radhë u investua, pothuajse, çdo gjë, çdo kapital dhe burim njerëzor kishte vetëm një qëllim: të manipulonte masën e gjerë të popullit se ajo që ata jetonin dhe shihnin përditë në të vërtetë nuk ishte ashtu siç dukej, ndërsa Shqipëria ishte i vetmi ?shkëmb graniti? në Evropë dhe më gjerë, që i mbijetonte kërcënimeve dhe raprezaljeve të borgjezisë anglo-amerikane, sa nëpërmjet faktorit të brendshëm, i cili shtypej brutalisht, aq edhe nëpërmjet faktorit të jashtëm, nga i cili duhet të ishim vigjilent. Në të gjitha mjetet e deziformimit që përmendëm më sipër, mbizotëronte metoda e realizmit socialist, e cila i shihet dhe i interpretonte gjërat bardhë e zi, në dikotominë i mirë-i keq.

Për shembull, të gjithë i kujtojnë filmat e Kinostudios ?Shqipëria e Re?, ku partizani shfaqet si çlirimtar, ndërsa ballisti si tradhëtar, partizani jepet krenar, i veshur mirë, i kuruar, ndërsa ballisti shpërfaqet në mënyrë groteske. Po ashtu, jepen të vizatuar italianët dhe gjermanët, të cilët munden dhe vriten, madje, edhe nga fëmijë me llastiqe, në kinematografinë shqiptare të atyre viteve.

Perëndimi vizatohej i zi, jepeshin në media radhë të gjata, që spikeri i interpretonte si radhë për të blerë bukën e marrëzi të tjera. Mirëpo, edhe pse për 45 vjet me radhë këtij populli iu bë shplarje truri, iu injektuan llojlloj parazitësh në kokën e tij, regjimi, gjithsesi, nuk ia doli për një gjë: nuk ia mbushi dot mendjen, edhe pse e mbajti të nënshtruar, nuk e bëri dot të besonte marrëzitë e tij, edhe pse e shtypi pa asnjë lloj disidence dhe reagimi për gati gjysmë shekulli. Duhet të vinte vetëm momenti. Dhe momenti erdhi në vitet ?90, ku njerëzit u dyndën drejt ambasadave, për të ikur një sahat e më parë nga gjithë ajo marrëzi kolektive , të cilën e kishin jetuar dhe vuajtur së bashku. Drejt atyre ambasadave që, për 45 vjet me radhë, vendet e tyre ishin pikturuar dhe injektuar në imazhin e tyre si simbol të së keqes dhe i rrezikut të shqiptarëve, si gogol, si e keqja prej së cilës partia dhe regjimi po i mbronte. Madje, sikur e gjithë Shqipëria të kishte mundësi të futej në ato ambasada, do ta kishte bërë. Dhe ky vend do të ngelej bosh. Vetëm me borizanët e borisë propagandistike, të cilët vizatuan një realitet që kurrë nuk ishte i tillë dhe në fund humbën një betejë, që kurrë nuk e kishin fituar, në fakt.