E fundit!

22:51 Aktualitet

Biznesmeni Artur Shehu thyen heshtjen: Jam pronar i vjetër i tokës në Zvërnec, nuk i njoh fare investitorët

Biznesmeni shqiptar Artur Shehu ka folur në emisionin Opin...

Zgjedhjet në një sistem demokratik janë dinjiteti i një populli dhe përgjegjësi e opozitës

10 Nëntor 2025, 12:19, Opinione Atë Grigor Pelushi

Zgjedhjet në një sistem demokratik janë dinjiteti i një

Dje në mbrëmje, si çdokush që jeton në këtë vend, po ndiqja lajmet e ditës në një prej televizioneve publike të vendit. Nuk më kujtohej se kur ishte data kur do të zhvilloheshin zgjedhjet e pjesshme në disa prej bashkive të vendit, por nga spikeri mësova se ishin zhvilluar ditën e djeshme dhe ndërsa po prisja të dëgjoja për pjesëmarrjen dhe ecurinë e tyre u habita kur mësova se qytetarët që shkuan për të votuar numëroheshin me gishta.

As nuk kisha dëgjuar për garë si kjo më parë, kur këto kryeheshin normalisht përgjatë viteve, dhe të them të vërtetën personalisht kurrë nuk i kam braktisur zgjedhjet sa herë që janë zhvilluar. Shpeshherë jam zhgënjyer nga rezultati që prisja, por kurrë nuk kam ndier përgjegjësinë më të madhe qytetare se atë ditë, kur me vullnetin tim të lirë, shkoja të votoja.

Që dje në mbrëmje nisa të reflektoj se përse ky zhgënjim, përse nuk ka debat, përse nuk ka opinione, përse dhurohet një fitore në tavolinë pa bërë minimalisht asnjë rezistencë!!!

Në çdo shoqëri që aspiron të jetë e lirë, momenti i zgjedhjeve është si pulsi që mat gjallërinë dhe vitalitetin e një trupi. Aty ku populli nuk shkon më në votime, aty ku kutitë mbeten bosh e fletët e bardha flasin më shumë se fjalimet, aty vdes demokracia; jo me një shpërthim apo atentat, por me një heshtje. Zgjedhjet nuk janë thjesht një procedurë administrative; ato janë akti më i pastër i sovranitetit, çasti kur njeriu normal, që zakonisht ndien se nuk ka fuqi mbi asgjë, bëhet për një ditë sovrani i vetvetes dhe i vendit të tij.

Braktisja e zgjedhjeve është një formë dorëzimi moral. Ajo lind nga zhgënjimi, nga lodhja, nga ndjenja se asgjë nuk ka për të ndryshuar, përse duhet të shkoj?! Por historia e njerëzimit dëshmon se ndryshimet më të mëdha kanë lindur pikërisht kur shpresa dukej e venitur.

Në Athinën e lashtë, qytetarët që nuk merrnin pjesë në Kuvend e në votime quheshin “idiotes”, nga ku vjen fjala “idiot” në shumë gjuhë moderne. Për grekët e lashtë, të mos marrësh pjesë në jetën publike ishte një dëm për vetveten dhe për qytetin; ishte një formë paditurie morale. Pra, indiferenca politike nuk është neutralitet, por është tradhti ndaj vetë shoqërisë.

Një popull që braktis zgjedhjet braktis të drejtën për t'u ankuar, për të ndrequr, për të gjykuar. Pjesëmarrja është mënyra më e thjeshtë, më paqësore dhe më fisnike për të ndikuar në fatin e përbashkët. Në mungesë të saj, boshllëkun e pushton apatia dhe aty ku mbretëron apatia, zhvillohet abuzimi.

Opozita nuk është një grup "të mërziturish" që kundërshtojnë për sport; ajo është frymëmarrja e çdo sistemi të gjallë politik. Ajo është syri kritik që ruan pushtetin nga shndërrimi në tirani. Kur opozita tërhiqet nga procesi zgjedhor apo nga institucioni, ajo i dhuron pushtetit monopolin e së vërtetës. Dhe aty ku ekziston vetëm një zë, fillon heshtja e frikshme e autoritarizmit.

Në historinë Biblike, mund të gjejmë një paralele të thellë në historinë e profetit Eli dhe bijve të tij, të përmendur në Librin e Parë të Samuelit. Kur Eli, prifti i madh, lejoi bijtë e tij të abuzonin me pushtetin e tyre fetar, populli humbi besimin, dhe drejtësia hyjnore ndërhyri për ta ndrequr padrejtësinë. Nëse zëri i profetëve do të ishte heshtur, padrejtësia do të ishte bërë ligj. Po kështu ndodh në shoqëri: kur opozita hesht, padrejtësia bëhet normalitet, dhe populli humb busullën morale.

Opozita duhet të qëndrojë, të garojë, të humbasë me dinjitet nëse duhet, por kurrë të mos tërhiqet. Sepse pjesëmarrja e saj mban gjallë idenë e pluralizmit; idenë se e vërteta nuk është monopol i askujt. Pa opozitë nuk ka kontroll, nuk ka llogaridhënie, dhe më e keqja, nuk ka më shpresë.

Në fund, zgjedhjet nuk janë një ditë politike; janë një provë kombëtare e ndërgjegjes. Edhe nëse kutitë nuk sjellin menjëherë ndryshimin që shpresohet, vetë fakti i pjesëmarrjes është një pohim i fortë: “Ne jemi ende këtu. Nuk dorëzohemi.”

Si në antikitet, ashtu edhe në traditëm Biblike, popujt që e mbajnë ndezur zjarrin e përgjegjësisë qytetare janë ata që i mbijetojnë kohës. Pjesëmarrja është forma më e lartë e besimit; besim se ndryshimi është i mundur, besim se fjala e njeriut ka peshë, besim se e ardhmja nuk është e paracaktuar, por e ndërtuar nga duart e qytetarëve të vet.