Giorgia Meloni's election in Italy has nothing to do with 'fascism'

2022-09-27 13:42:54, Opinione Michael Brendan Dougherty

Giorgia Meloni

During this week you will often hear the word that starts with F. I am talking about "fascism", of course. The New York Times mentioned it 28 times on Saturday in a short article about Italy's likely next prime minister, Giorgia Meloni. It seems that the latest crisis for democracy is at hand. The government of technocrat Mario Draghi, which Italians had not voted for but was favored by the EU, was ousted. And in its place, a government led by 'Fratelli d'Italia', the only party that was against Draghi's government, seems to have been elected.

FDI është një parti disi euroskeptike. Ajo dëshiron të rinegociojë aspekte të përfshirjes së Italisë në BE dhe mbron përparësinë e ligjit italian. Është populiste dhe nacionaliste në orientim, aleate në nivel evropian me partinë polake Ligj e Drejtësi. Ndonëse më parë debatonte për marrëdhënie më të mira me Rusinë, që nga invazioni i Ukrainës ka përkrahur dërgimin e armëve në Ukrainë. Ndonëse vetë u formua si rezultat i një ndarjeje në partinë e Berlusconit Populli i Lirisë, FDI ka shumë fraksione. Këto përfshijnë “konservativët liberalë” të orientuar nga tregu, dhe social konservativët, të udhëhequr nga një politikan antiabort i konvertuar nga mysliman në katolik. Slogani i Melonit ishte “Zoti, familja, atdheu”.

Kush është Giorgia Meloni, kryeministrja e ardhshme e Italisë
26 Shtator, 12:02

Në kohën e shkrimit të këtyre radhëve, FDI duket se ka fituar rreth 25-30 për qind të votave. Me shumë gjasa do të jenë në koalicion qeveritar me partinë 'Forza Italia' të qendrës së djathtë, 'Noi Moderati' (Ne të moderuarit), dhe me partinë tjetër populiste djathtiste 'Lega Nord'. Matteo Salvini, lideri i LN, pritet të rimarrë rolin si ministër i brendshëm, ku do të ndjekë një linjë të ashpër kundër emigracionit.

Është e vërtetë se disa anëtarë të FDI kanë një vijë trashëgimie politike të lidhur me grupe të ndryshëm të së djathtës ekstreme në politikën italiane. Dhe është e vërtetë edhe që pasardhës të shpërndarë të Mussolinit janë përpjekur të kandidojnë për poste nën flamurin e 'Fratelli d’Italia', shumica pa sukses, ndonëse njëri prej tyre tani është në këshillin bashkiak të Romës.

Por fjala me F është një shpërqendrim. Papunësia midis të rinjve dhe punësimi part-time në Itali tani janë aq kronikë sa po shkaktojnë një krizë emigracioni. Kjo përkeqëson tendencat e tjera të dëmshme në një komb që ka një shkallë lindjesh më të ulët se mortaliteti dhe që është bërë zona kryesore e zbarkimit për migrimin masiv nga i gjithë Mesdheu.

Si i fitoi zgjedhjet në Itali një parti me rrënjë neofashiste?
26 Shtator, 21:07

Christopher Caldwell (gazetar amerikan) prezanton shifrat në fillim të erës Covid:

“Pothuajse çereku i grave të lindura më 1978 po i mbyllin pa fëmijë vitet e pjellorisë, nivel dyfish më i lartë se më 1950. Çdo vit, linden 440,000 italianë dhe vdesin pothuajse dyfishi. Por numrat nuk e tregojnë aspak saktë se sa shpejt po ulet popullsia. Italianët po largohen nga vendi me shifra rekord prej një dekade, 160 mijë vetëm më 2018. Bashkitë në të gjithë vendin po japin falas, apo shesin me çmimin simbolik 1 euro, shtëpi të braktisura, shumë syresh tepër të bukura, për këto që dëshiron të investojë në rinovimin e tyre”.

Zgjedhja që bënë italianët tregon që e kaluara nuk mjafton më
26 Shtator, 12:59

These are too big problems to let grow for another generation. The Italian political class - and Europe's behind it - has been incapable of addressing this political, economic and social catastrophe for decades. In fact, the establishment stereotypes – closer union in the EU is better, the euro has advantages for everyone – make it impossible to ask even the most obvious questions about it.

Without a doubt, the Italian government will be treated by the usual skeptics as another seen "crisis for democracy", joining the correctly elected and popular governments in Poland and Hungary. But the truth is that the policies of the center-left establishments of the 90s are declining. Wherever democratic challenge is allowed, it is happening. Italy was just the next name on the list. It won't be the last./ National Review