LEXO PA REKLAMA!

SHKARKO APP

Weather without weddings

2022-08-14 10:06:00, Opinione CNA

Weather without weddings

Next to my deck chair on the beach, a middle-aged couple and two small children, maybe 5 and 8, sat down quietly and the woman, who was the grandmother as the children called her, took out some pies from her bag. the small ones he had just bought were emitting steam and he filled four plastic cups from a bottle of buttermilk. The four of them chewed and after a few minutes they almost washed away the pie papers as well.

- Shall we swim now?

- Yes, but here on the coast. - said the grandfather.

- I see them, - said the wife.

The three got up and when they were entering the sea, the eldest son said to his grandfather:

-You promised me that today you will tell me a story from the war.

Grandfather shook his head. Yes, that is.

U çudita pak se zotëria dukej 60 vjeç, pra kishte lindur 20 vjet pasi kishte mbaruar lufta. Vura buzën në gaz dhe e pyeta për kureshtje:

-Çfarë historie do të tregosh? Ti je i ri, nuk ke jetuar fare në ato vite.

-Vërtet kam lindur shumë vite më pas, por kam jetuar e kam vuajtur shumë nga ajo luftë.

E pa që u çudita, po nuk më la ta pyes. Afroi shezlongun e tij tek imi dhe ia nisi.

-Lufta e dytë botërore nuk më kapi, por lufta më e tmerrshme ishte ajo më pas. Vendi gjoja u çlirua, nuk kishim gjermanë nëpër këmbë. Kishim shqiptarë që s’patën as ndjenjë e as mëshirë për shqiptarët. Pra, na pushtoi vëllai. Kam lindur më 1964, fiks 20 vite pas ikjes së gjermanit të fundit. Jam nga një fshat i Korçës, punoja në bujqësi. Mbarova një të mesme për agronom, përfundova dhe shërbimin ushtarak e aty në punë u njoha me Sadijen.

Isha 20 vjeç unë e 18 ajo. Sa erdhi vjeshta që do të bënim dasmën na thërret kryetari i kooperativës e na thotë se rinia e fshatit, po veç djemtë, do shkonim tre muaj në Lezhë të ndihmonin bujqësinë e asaj zone. Po unë do martohem, i thashë. Kohë martese është kjo, më çakariti sytë. Jetojmë si në rrethim, jemi në gojë të ujkut, mos shohim interesin personal dhe plot fjali të tilla. Qepa gojën e qysh të nesërmen na ngarkuan mbi ca zisa të vjetër e na zbrazën në Tale të Lezhës. Do flinim në koçekët e misrit. I kishin boshatisur, u shtrimë si të vdekur, po asnjë orë gjumë. Na sulmuan mushkonjat derisa doli dielli. Në mëngjes na rreshtuan dhe te këmbët na hodhën shatat për prashitje. Të reja, dukej sa i kishin sjellë nga dyqani. Unë, si agronom i mesëm, isha brigadieri i të rinjve pe Korçe. Urdhërova ca çuna të çonin shatat te një kolibe aty pranë e pasi gjeta një sharrë iu futa sharrimit të bishtave. E bëja shpejt dhe me forcë sikur po nxirrja inatin e mushkonjave.Te bishti i katërt dëgjoj një “ndal” të fortë. Kthej kokën e te dera po rrinte një mesoburrë me kostum doku.

-Çfarë bën?

-Po sharroj, nuk e sheh?

Më tej s’më la të flisja. Më kapi te krahu, më shtyu jashtë dhe e pashë veten brenda te gazi i kryetarit të kooperativës. Ecëm gjysmë ore e më plasën në polici. Te një dhomë atje para një tavoline po më pyeste një djalosh:

-Jam Piro, hetuesi i degës. Pse sabotove pronën socialiste?

-Çfarë? -kaq thashë dhe më mbuluan djersë të ftohta. Kujtova që plot njerëz ishin pushkatuar së fundi për sabotazh. Dhe ishin inxhinierë e jo më një agronom i thjeshtë si puna ime.

-Dëgjo,se… -nisa të flas, po Piro sokëlliu:

-Ç’të flasësh ti, mor armik. I dimë rrenat e racës suaj. Edhe në Lezhë nuk doje të vije se kishe plan të martoheshe. Ne po luftojmë me bllokadën imperialisto-revizioniste ti doje të argaliseshe, të ishe në muaj mjalti tani.

Kaq tha dhe iku. Erdhën dy policë, më hodhën në një qeli e mbaj mend që pas dy a tri ditësh më çuan në gjykatë.

-Po me bishtin e shatave dhe lopatave ç’pate? -pyeti i çuditur dhe i egërsuar gjykatësi.

-Ja ta sqaroj, byrazer, -ia nisa.

-Ti je i pandehur, nuk je byrazeri im, -tha ai dhe shtriu dorën para, d.m.th. fol.

-Ato shata janë të reja dhe bëjnë punë. Por bishtin e kanë shumë të gjatë. Nëse prashit me to do këpusësh kokën e bimës se nuk e sheh nga lart. Ndaj unë doja t’i shkurtoja që të punonim ngjitur me tokën. Të shkriftonim dheun dhe të prisnim barërat e këqija. Ashtu bishtshkurtër i mbajmë ne andej nga Korça.

Gjyqtari heshti. Pa nga Piro një çast dhe vendosi.

-Këtë që na the tani duhet ta kishe sqaruar që atë çast. Por në të vërtetë ti ke dashur të shfrysh dufin e dasmës tënde dhe inatin ia nxorre bishtave të lopatave dhe shatave. Ndaj tri vjet internohesh në Shtyllas dhe dënimi fillon tani.

Piro qeshi, gjyqtari u largua, mua më çuan në birucë. Të nesërmen në Shtyllas e për dhjetë vjet, se u shty disa herë dënimi, nuk pashë me sy babain, nënën, motrën, vëllain. Sa për Sadijen, ajo u martua në një fshat të Elbasanit. Unë në Shtyllas njoha Shpresën dhe bëri me kokë nga gjyshja e fëmijëve. Ishte e internuar si unë. Atje lindëm një çun, babain e këtyre djemve. Vjen nesër në plazh, merr lejen bashkë me të shoqen.

I was silent, but I was also shocked. Such stories happened a lot, life was full of them. The fate of people who were sealed by the Albanian against the Albanian. Exactly, the fiercest and most damaging war since the conqueror left. It was a battle within the species. It was not called a war, it was called class war for a long time. It was actually cholera. He killed, exiled, imprisoned anyone who thought differently, anyone who wanted to live as a human.

The boys came out of the sea. The grandfather began to tell them stories from the real war that was the bloodiest and most savage developed among these lands...

Lajmet e fundit nga