E fundit!

22:51 TODAY

Businessman Artur Shehu breaks his silence: I am a long-time land owner in Zvërnec, I don't know the investors at all

Albanian businessman Artur Shehu spoke on the Opinion show...

APRIL 7, 1939-Italy's military aggression, international legal evidence

Në Traktatin e Paqes me Italinë, lidhur në Paris më 10 shkurt 1947, e shkruar e zeza mbi të bardhë dhe e nënshkruar nga 20 Fuqitë Aleate dhe të Asociuara në atë Luftë nga njëra anë, dhe Italia nga ana tjetër: “Italia kreu agresion ushtarak kundër Shqipërisë më 7 Prill 1939”!

2026-04-07 09:36:00, Opinione Ekrem Spahiu

APRIL 7, 1939-Italy's military aggression, international legal evidence
Even today, after three quarters of a century, the history of Albania in relation to World War II
is written either on ideological alibi, or on the conjectures of historians, but not on the basis of
international legal evidence.

APRIL 7, 1939-Italy's military aggression, international legal evidence

In the Central State Archive, there is a document that the Presidium of the People's Assembly of
the People's Republic of Albania, with Decree No. 480, dated 9 October 1947, decided on
the ratification of the Peace Treaty with Italy, signed in Paris on 10 February 1947 and authorized
the Government of the People's Republic to accede (accept, become a party) to this Treaty,
which states that: "Italy formally renounces in favor of Albania all
property (with the exception of buildings normally occupied by diplomatic and
consular missions), all rights, concessions, interests and benefits of any kind in Albania
belonging to the Italian State or to semi-official Italian organizations. Italy also renounces
all special interests or any special influence it has acquired in Albania as a result of
the aggression of 7 April 1939 or on the basis of treaties and agreements concluded before this date
(Part I, Section VI, Article 29).

APRIL 7, 1939-Italy's military aggression, international legal evidence

In the Peace Treaty with Italy, written in black and white and signed by 20
Allied and Associated Powers in that War on one side, and Italy on the other: “Italy committed
military aggression against Albania on April 7, 1939”!

APRIL 7, 1939-Italy's military aggression, international legal evidence

In support of the above, the Peace Treaty with Italy required "Reparations in favor of
Albania...a value of 5,000,000 dollars (minimum 67,500,000 dollars today) from the
United States (Part VI, War Claims, Section I, Article 74, point B/1). Therefore,
the fact of aggression is also supported by the punishment imposed on Italy through the payment of
reparations, while no one has given an account of where this amount was collected.

APRIL 7, 1939-Italy's military aggression, international legal evidence

Simply put, why has this Treaty not been mentioned until now? Who was interested in
its non-mention in official documents and historiography?

Historiografia komuniste, në kundërshtim me këtë dëshmi të patjetërsueshme juridike
ndërkombëtare, sajoi alibira për raportin e Zogut me Italinë, sikur ai e shiti Shqipërinë. Por, sikur
Mbreti Zog ta kishte “shitur” Shqipërinë, atëherë Italia do të vinte në Shqipëri me jahte turistike!
Por është e njohur botërisht se Italia e pushtoi Shqipërinë me një plan të mirëstudiuar
ushtarakisht, përmes një operacioni të mirëfilltë ushtarak, madje të punuar në Shtabin e
Përgjithshëm të Ushtrisë Italiane me emërtimin e koduar zyrtar “Oltre Mare Tirana”, ku u
angazhuan forcat e njësive të mëdha operative me mbi 25,000 ushtarë, qindra avionë luftarakë,
dhjetra luftanije, etj.

Nga ana tjetër, është e dëshmuar zyrtarisht qëndresa dinjitoze e ushtrisë dhe e xhandarmërisë
shqiptare nën udhëheqjen e major Abaz Kupit, një nga ushtarakët besnikë të Zogut.
Pra, kemi të bëjmë me dy përcaktime krejt të kundërta politiko-juridiko-historike: “Shitje
e Shqipërisë” apo “Agresion ndaj Shqipërisë”? Sepse nuk mund të bashkëjetojnë dy
koncepte dhe përcaktime që përjashtojnë njëri-tjetrin.

APRIL 7, 1939-Italy's military aggression, international legal evidence

Sikur të pranonim tezën komuniste se Zogu e “shiti” Shqipërinë, atëherë do të duhet të pranonim
edhe tezën se ai, fare natyrshëm, do të shkonte të vendosej në ndonjë vilë në Itali, ku do ta
prisnin me lule. Por, sikurse është e qartë si drita e diellit, Zogu nuk shkeli në Itali.

Përkundër, ai zgjodhi të qëndrojë dhe të punojë për luftën antifashiste pikërisht në Britani, në shtetin që udhëhoqi Luftën Kundër Fashizmit dhe Nazizmit. Prej aty, Mbreti shqiptar ushtroi angazhimin e tij antifashist e antinazist, përmes diplomacisë aktive dhe aktivizimit të forcave legaliste brenda Shqipërisë në përkrahje dhe mbështetje të Aleancës së Madhe Antifashiste.

Ndërkohë, forcat besnike të Mbretit shqiptar në këtë luftë, të udhëhequra nga Abaz Kupi, vijuan
qëndresën antifashiste, pikërisht në periudhën kur asnjë forcë tjetër politike nuk e kishte filluar
këtë luftë. Abaz Kupi ruajti trashëgiminë dhe besnikërinë të Mbretit, duke vijuar edhe më tej
qëndresën antifashiste dhe duke pranuar, njëherësh, të bashkëpunonte edhe me forcat e tjera
ushtarake antifashiste të vendit, deri si anëtar i barabartë i Shtabit të Përgjithshëm Antifashist.

Kështu, historia e paanshme, historia e dokumentuar, madje me dokumente autentike
ndërkombëtare dhe kombëtare, pra jo historia e sajuar, i ka të gjitha dëshmitë dhe arsyetimet
politike, juridike dhe ushtarake se Italia kreu agresion ushtarak kundër Shqipërisë më 7 Prill
1939 dhe se Mbretëria shqiptare ishte promotorri i qëndresës kundër këtij agresioni dhe, më tej, i
Luftës Antifashiste.

APRIL 7, 1939-Italy's military aggression, international legal evidence

Është fakt historik që, kur Mbreti Zog konstatoi se Italia kishte qëllime të largëta pushtuese ndaj
Shqipërisë, ai nuk i pranoi ftesat, kërkesat, ultimatumet apo presionet fashiste italiane për t’a
lidhur përjetësisht Shqipërinë me të ashtuquajturat “traktate të përbashkëta mbrojtëse”, të cilat
ishin instrumente politike të parapushtimit ushtarak, një “përqafim mbytës i Italisë”, sikurse do ta
cilësonte një studiues. Italia ndoshta e paragjykonte Mbretin Zog si një shtetar që mund të
“lëshonte pé pas një presioni italian kundër vullnetit të tij, ose interesave të veta”. Brenda këtij
paragjykimi, pala taliane kishte menduar se kërcënimi financiar mund të përdorej si presion që të
pranohej përtëritja e Traktatit dhe se “politika e shtrëngimit të vidave, ndërprerja e ndihmës,
dmth pezullimi i derdhjes së këstit të huasë ... do të ishin leva e Arkimedit që do ta thyente
mbretin”. Por këto presione, sikurse është vërtetuar në shumë dokumente, “nuk arritën ta tundnin
nga qëndrimi i tij i pakthyeshëm”.

Është e dëshmuar tashmë po ashtu me dokumente autentike se “Nga mesi i muajit shkurt 1939,
relatat shiptaro-italiane morën një kthesë përkeqësimi të mëtejshëm kur mbreti i shqiptarëve nisi
të luajë me karta të hapura” dhe se përpjekjet e Mbretit Zog për të denoncuar veprimtarinë
subversive italiane, pala italiane kërkoi t’i asfiksojë përmes përpjekjeve të saj deri edhe “për të
eleminuar Mbretin Zog”, si pengesë kryesore ndaj planeve pushtuese.

Historiografia komuniste, madje edhe ajo e mëvonëshme, e ka anatemuar largimin e Mbretit Zog
nga Shqipëria sikur ky largim përbënte “braktisje të luftës antifashiste”. Por, me arsyetim të
shëndoshë, jo të verbër, do të gjejmë se Haakon VII i Norvegjisë refuzoi për t'iu nënshtruar
presionit gjerman në Luftën e Dytë Botërore që i kërkoi atij të abdikonte, frymëzoi qëndresën e
ushtrisë, mërgoi në Angli dhe u kthye nga mërgimi në Norvegji në qershor 1945, duke gëzuar
kështu nderimin e popullit norvegjez.

Afërsisht të njëjtës peripeci iu nënshtrua edhe Mbretëresha Vilhelmina e Holandës. Po kështu, Mbreti Leopold III i Belgjikës qëndroi në vend por, për shkaktë supremacisë ushtarake gjermane u detyrua të kryejë akt dorëzimi, çka i kostoi një kalvar të gjatë politik e poshtërues deri në abdikimin nga froni. Ndërsa Mbreti Kristian X i Danimarkës mbeti në kryeqytetin e tij gjatë gjithë pushtimit gjerman të Danimarkës, i pranuar nga gjermanët, por duke fymëzuar një qëndresë të heshtur popullore.

APRIL 7, 1939-Italy's military aggression, international legal evidence

Then, even the sound reasoning of Albanian historiography must write in
capital letters that Zog's departure from Albania was an expression of non-acceptance of aggression, not
an expression of its acceptance. With this act, he spared the prestige of the Albanian State as a
legal subject in international and domestic law, as well as the King himself, who was the highest head
of this state, humiliation by the fascist or Nazi invaders, which would have been, in fact,
humiliation for the entire Albanian nation.

The Peace Treaty with Italy stipulates that “Italy recognizes that all agreements or arrangements reached
between Italy and the authorities it had established in Albania from 7 April 1939 to 3
September 1943 are null and void.” (Part I, Section VI, Albania, Article 31). This means
that, if the Great Powers had not decided otherwise at Yalta,
the legitimate constitutional and legal order of before the Second World War would have been restored in Albania.

Therefore, it is the obligation of the relevant state institutions and official historiography to
interpret the history of Albania in relation to the Second World War on the basis of
international legal evidence, not on the basis of ideological alibis. History is not made with
alibis or ideological justifications.