Projekti “Blue Peacock”/ Kur Britania planifikonte të përdorte pulat si detonatorë për të shpërthyer armët bërthamore

2023-01-19 09:17:00, Kuriozitete CNA

Projekti “Blue Peacock”/ Kur Britania planifikonte të

Në fillimin e viteve 1950, kur po “nxehej” Lufta e Ftohtë midis Perëndimit dhe sovjetikëve, të dyja palët kërkonin vazhdimisht mënyra për të pasur një avantazh ushtarak mbi palën kundërshtare. Kjo qasje çoi në hartimin e shumë projekte të çuditshme ushtarake të mbajtura tepër sekret.

Ato varionin nga përdorimi i drogës haluçinogjene LSD-së si një ‘serum i mundshëm i së vërtetës’ mbi trupat armike të kapura rob, deri tek një plan i SHBA-së që përfshinte fshehjen e armëve bërthamore nën mbulesën e madhe akullnajore të Grenlandës.

Një nga planet më të çuditshme të saj kohe erdhi nga britanikët. Në vitin 1949, Gjermania u nda zyrtarisht në dy vende:Gjermania Perëndimore, e lidhur me Evropën Perëndimore dhe Gjermania Lindore, aleate me Bashkimin Sovjetik.

Ushtria Britanike e vendosur në Rin të Gjermanisë Perëndimore, ishte atje për të mbrojtur kufirin në rastin e një pushtimi nga lindja. Por epërsia e madhe e sovjetikëve në armë konvencionale, i detyroi britanikët të kërkonin një avantazh. Dhe një nga zgjidhje e mundshme përfshinte minat bërthamore ku do të angazhoheshin pulat.

Në fundin e vitit 1954, Zyra Britanike e Luftës filloi të eksploronte idenë e një mine tokësore bërthamore. Institucioni i Kërkimit dhe Zhvillimit të Armatimeve në Kent - i ngarkuar me programin e armëve bërthamore të Mbretërisë së Bashkuar - zhvilloi projektin “Blue Peacock”, siç përshkruhet nga studiuesi Dejvid Houkings, që shkroi për herë të parë për programin sekret në një artikull në revistën “Discovery” në vitin 2003.

Sipas parashikimit të shkencëtarëve, arma, e cila peshonte rreth 8 ton, do të kishte një fuqi shpërthyese prej 10 kilotonë, pra rreth gjysmën e fuqisë së bombës që Shtetet e Bashkuara hodhën në Nagasaki të Japonisë gjatë Lufta e Dytë Botërore.

Ushtria britanike donte 10 prej tyre, të cilat ata planifikuan t’i groposnin përgjatë kufirit me Gjermaninë Lindore. Ata prodhuan dy prototipa dhe e testuan armën (pa materialin e saj bërthamor) në një gropë me zhavorr. Por shkencëtarët u ndeshën me një problem të madh potencial:si të mbahej arma aq e ngrohtë sa të ishte funksionale gjatë dimrit tipikisht të ftohtë që ka Gjermania.

Dhe këtu hynë në skenë pulat. Nëse rast se do të vendosnin një tufë të vogël pulash brenda pajisjes, me ushqim dhe ujë të mjaftueshëm për rreth 8 ditë, zogjtë do të prodhonin mjaftueshëm nxehtësi për të parandaluar ngrirjen e bombës.

Projekti “Blue Peacock”/ Kur Britania planifikonte të

Një dokument sekret i vitit 1957 diskutoi në detaje për këtë çështje, duke pohuar se “me një prodhim të ngrohjes prej 1000 BTU për çdo zog në ditë, pulat janë një mundësi shumë e mirë për garantimin e funksionalitetit të bombës”. Dhe kur të ngordhnin zogjtë, ato do të vepronin si një lloj kohëmatësi.

Ndërkohë për të shpërthyer bombën, kishte edhe dy mjete të tjera më praktike. Një kohëmatës aktual dhe me shpërthim nga distancë duke përdorur një tel. Në shkurtin e vitit 1958, Ministria britanike e Mbrojtjes e anuloi projektin, duke arritur në përfundimin se pajisja ishte shumë e pafuqishme për të qenë praktike, dhe se efektet mesore do të ishin shumë të rrezikshme.

Ideja e përdorimit të kafshëve si pjesë e një sistemi armësh nuk ishte e pashembullt. Gjatë Luftës së Dytë Botërore, projekti “Pigeon Project” i Marinës së SHBA-së mori në konsideratë trajnimin e pëllumbave për të drejtuar të ashtuquajturat bomba rrëshqitëse.

Por në këtë rast, britanikët gëzonin avantazhin e të mos pasurit nevojë për t’i trajnuar zogjtë për të bërë punën. Gjithçka që duhet të bënin pulat ishte të hanin e të pinin, të shtriheshin përreth bombës, dhe më pas për fatin e keq të tyre, të ngordhnin.

Përkthyer nga CNA.al