E fundit!

22:51 TODAY

Businessman Artur Shehu breaks his silence: I am a long-time land owner in Zvërnec, I don't know the investors at all

Albanian businessman Artur Shehu spoke on the Opinion show...

The threat from Russia remains, Europe needs to take its defense seriously

2023-07-15 22:20:00, Blog Paul Taylor

However Russia's war in Ukraine ends, Europe is anxiously watching what the future holds. A wounded and vengeful Russia will remain a threat for as long as Vladimir Putin or his like-minded successors remain in power.

And there is no way to return to the post-Cold War security order, which has been battered since Moscow's attack on Georgia in 2008, suffered serious cracks from the annexation of Crimea in 2014, and destroyed by the full-scale Russian invasion of Ukraine on February 24 last year.

The end of the era of neglect in the defense sector will be costly for Europe, and will impose painful choices between "guns and butter" that will seem particularly uncomfortable to those in the left camp.

After initial reluctance in Berlin and Paris, European countries have stepped up arms and ammunition shipments to Ukraine, and many - including the UK - need to bolster their militaries weakened by 3 decades of "peace dividend" austerity.

NATO, which this week holds its annual summit in Vilnius, has strengthened its eastern flank but is under pressure from the Baltic states and Poland - which feel an existential threat from Russia - to go much further and strengthen more their limits.

Understandably, given what happened to Ukraine, the leaders of the Baltic states do not want to see atrocities similar to those in Buca on their soil, and are calling for greater frontline protection.

However, as the chairman of NATO's military committee, Admiral Rob Bauer, told me, if a brigade were permanently stationed at the border of each of the 7 countries on the eastern flank of the alliance, 6 would be in the wrong place if an attack from Russia.

Rapid reinforcement from a central base in Poland and Western Europe remains the best strategy, provided the Europeans make serious investments in infrastructure, logistics and air defense to make it work.

Anëtarësimi i Finlandës dhe së shpejti i Suedisë, do ta forcojë NATO-n në Baltik dhe Arktik. Por me rezervat e municioneve që janë jashtëzakonisht të vogla dhe me shumë pajisje që nuk janë gjendje pune, veçanërisht në Gjermani, do të duhet një program i madh investimi shumëvjeçar.

Forcat e armatosura evropiane janë të përshtatshme për këtë qëllim. Pasi ka parë 2 ish-ushtritë sovjetike të shekullit XX-të të zhvillojnë një luftë shkatërruese, kryesisht në stilin e shekullit XX-të në Ukrainë, NATO duhet të jetë e kujdesshme për ta përqendruar shumicën e investimeve të saj në mbrojtje, dhe në zhvillimin e luftës me platforma metalike të rënda si tanke, avionë luftarakë dhe aeroplanmbajtëse.

Për të qenë të besueshëm dhe për ta penguar agresionin, aleanca ka nevojë për më shumë tanke funksionale sesa ka sot. Por lufta ka treguar se aftësitë e shekullit XXI-të si vëzhgimi i hapësirës përmes dronëve në kohë reale, municionet që shënjestrojnë me saktësi, dronët e armatosur, inteligjenca e grumbulluar dhe armët anti-tank relativisht të lira, mund ta mposhtin armaturën dhe artilerinë ruse.

Mënyra më e arsyeshme për të shmangur humbjet, do të ishte që evropianët të blinin së bashku shumicën e armëve të tyre, sistemeve të komunikimit, kapaciteteve logjistike dhe municioneve, siç kanë filluar të bëjnë me furnizimin e Ukrainës me municione të standardeve të NATO-s.

Ndërsa Britania e Madhe ishte mbështetja më e shpejtë dhe më e zëshme e Ukrainës, Bashkimi Evropian ka pësuar transformimin e tij ndoshta më të madh, nga një organ rregullator ekonomik tejet civil, në një lojtar gjeopolitik. E kush mund ta imagjinonte që

BE-ja të shpenzonte miliarda euro fonde të përbashkëta për të furnizuar me armë një vend fqinj të përfshirë në luftë?

Gjithsesi, mbrojtja mbetet prerogativa kombëtare që mbrohet më me fanatizëm, dhe ministritë e mbrojtjes janë shumë ngurruese për të bashkuar dhe ndarë pajisjet edhe me aleatët e NATO-s, në një kohë që politikanët duan fabrika armësh në terrenin e tyre (mundësisht në zonat e tyre elektorale) në vend se t’u bashkohen partnerëve evropianë për të pasur më shumë efikasitet.

Betejat mbi kontrollin kombëtar të industrive të mbrojtjes, pronësinë e teknologjive dhe eksportet e armëve, po vështirësojnë si nismat e NATO-s për të racionalizuar investimet në mbrojtje, ashtu edhe përpjekjet e Komisionit Evropian për të shtuar prodhimin e municioneve.

Nëse skema e përbashkët e BE -së për ndihmën e Ukrainës, ia arrin qëllimit të saj për ta furnizuar me 1 milion predha artilerie këtë vit, ajo duhet të zgjerohet për të përmbushur nevojat e tjera të përbashkëta. Dhe BE-ja duhet të marrë në konsideratë huamarrjen e përbashkët për të financuar mundësitë e përbashkëta të mbrojtjes, siç është transporti ajror strategjik.

Rritja e taksave për të shtuar investimet në mbrojtje, do të jetë diçka e vështirë duke pasur parasysh kërkesat konkurruese të tranzicionit të energjisë së gjelbër, kujdesit shëndetësor publik pas pandemisë dhe përshtatjes së shoqërive me të ardhmen dixhitale.

Evropianët kanë qenë shumë me fat që kanë udhëheqjen konsensuale transatlantike të presidentit Xho Bajden. Mjafton vetëm të imagjinoni rrëmujën që do të ishte krijuar nëse kur tanket e Putinit hynë në Ukrainë në Shtëpinë e Bardhë do të kishte qenë Donald Trump, apo nëse ai do të kthehet pas zgjedhjeve presidenciale të vitit të ardhshëm në SHBA.

Prandaj, udhëheqësit evropianë duhet të bëjnë më shumë për mbrojtjen e tyre, jo vetëm për shkak të kërcënimit rus, por edhe sepse nuk mund të llogarisin pafundësisht se do të jetë SHBA-ja, ajo që do të vazhdojë të mbajë pjesën më të madhe të barrës së rëndë për mbrojtjen e Evropës.

Uashingtoni po synon të orientojë më shumë nga burimet në konkurrencën e tij strategjike me Kinën. Për këtë arsye, ne evropianët duhet të plotësojmë boshllëqet, nëse dhe kur forcat amerikane të zhvendosen kryesisht në Azi. Fshehja e kokës në rërë si struci në raport me çështjen e mbrojtjes ka qenë një sjellje e njëjtë nga të dyja kampet ideologjike.

Udhëheqësit konservatorë si Angela Merkel, nuk ishin më të etur sesa socialistët për të investuar tek aftësitë ushtarake. Megjithatë disa në të majtë - si për shembull në Gjermani - imagjinojnë se forcimi i mbrojtjes së Evropës përballë një botë më brutale dhe me një lider agresiv në Kremlin që është i etur të shfrytëzojë dobësitë perëndimore, është deri diku një komplot i të djathtës, dhe kryesisht i kompleksit ushtarako-industrial për të devijuar fondet që janë shumë të nevojshme për shkollat, spitalet dhe transportin publik.

Në fakt nuk është kështu. Mjafton të shihni se çfarë ka ndodhur me shkollat, spitalet dhe hekurudhat në Ukrainë, për të kuptuar se mbrojtja nuk është aspak një shpërqendrim nga forcimi i strukturës sonë shoqërore, por një mbrojtje thelbësore për të.

Note: Paul Taylor, member of the "Friends of Europe" think-tank, and author of the report "After the war: How to keep Europe safe". / " The Guardian " - Adapted from CNA