E fundit!

14:34 Aktualitet

Kërcënim për sigurinë kombëtare/ Ikballe Berisha shpallet “non grata” në Shqipëri

Ministri i Brendshëm Besfort Lamallari ka nxjerrë urdhrin ...

Durim donzhuani im!

22 Mars 2019, 12:13, Aktualitet CNA

Nga Zef Zefi

* Tak-tak…!
Asnjë zë nga brenda. Dera e blinduar është e mbyllur
Rituali përsëritet. Tak-tak!
Shqiptari si trung pa rrema verifikon edhe një herë “kartë-vizitën” pastaj paraqitjen e vet mbi lustrën e pasderës.

Kostumin dhe parfumin e shtrenjtë i ka blerë në VIP-market sa treqind-fishi i një kostumi a parfumi të thjeshte.
Kostoja është e rëndë sepse familja duhet të shtrëngojë rripin me bukë e groshë për vite; pa spitale, sherbime minimale, infrastrukturë dhe pa kokërr leku në qese. Po ndoshta s’ka rrugë tjetër.

“O i zoti i shpisë…” Askush nuk gjegj’. Pritja e gjatë mbasdere, shqiptarit sanguin ia sjell stomakun e acidizuar në fyt, po përqëndrohet tek syri magjik i blindit.

Shikimit të tij prej shqipeje nuk i shpëton dot një hije e errët andej kokordhokut magjik. Sigurisht dikush i familjes së zot’shpiut po matej ta hapte. Ndoshta. Po hiç.
Duhet thirr’ me emër, mendon me vete shqiptari pas dere.
“A ndjen Europë! U bënë tridhjetë vjet mbas kësaj dere. Jam shqiptar. Jam po aq sa ti e si ti Europë qysh kur sajoi zoti qiell e tokë…”

Hape ketë djall derë!

Dëgjohet rropama e një shuli, një çerek-hapje e lidhur me zingjirë.
Përtej çerek-hapjes, një çerek koke, dhe një çerek buzëqeshje, fokusojnë albanezin all-frëng.
“Ah prap ti?!”
Zëri, pamja dhe intonacioni i zot’shpiut janë me shekuj larg mikpritjes tradicionale të albanezit “chic” mbas dere.
“Çile këtë derë tu haptë rradakja. Pse s’e hap. Më ka ardhë shpirti te hunda tash tridhjetë vjet.

I derguari i zot’shpiut tek dera dëgjon gjithë politesë shprazjen e nervozizmit të kokoroçit albanez.
“Ashtu tridhjetë vjet. Keni të drejtë.” -Foli më në fund evropi matanë derës së paçelur, me të njejtin surrat si të ngecur në një “stand by” që nuk çedon asnjë “klik”
” Po zotni tridhjetë. Në majë të hundës më ka ardhë shpirti.” Mendja i shkoi ta dërgonte në djall evropin me gjithë konak e me gjithë mikpritje.

U mejtua pak evropi përtej derës, pastaj shtoi me zë të rrafshët i pa influencuar fare nga nervozizmi i albanezit. “Nuk janë kaq shumë tridhjetë. Kjo derë ka qënë e hapur për ju 550 vjet rresht. Po keni qënë shumë i zënë me aventurat e tuaja, me sulltan e stalin.
Albanezit sas’ i plas kapaku i kresë si tenxhere me presion, kur dëgjon t’i përmendet e kaluara e shthurur, po shtrëngon dhëmbët e dëgjon.
“Që të jem i qartë,-vijon evropi pas dere,-pritja dhe durimi im që ti të kthehesh në familje, është nja gjashtëmbëdhjetë herë më i gjatë se ytja… albanez’ i dashur, donzhuani im, trim. Si thua?
Ndaj durim, please. Durim!”
ZEF ZEFI