web counter
LEXO PA REKLAMA!

SHKARKO APP

App Store
Google Play

E fundit!

x

Kritikë për 7 Marsin

7 Mars 2017, 13:04, Aktualitet CNA

Më 7 mars 1887 u hap shkolla e parë shqipe, “Mësonjëtorja e Korçës”, në të cilën filluan të mësonin fëmijët e të gjitha shtresave, si të pasurit po ashtu edhe të varfërit . Që atëherë kjo datë kujtohet si “Dita e mësuesit” dhe festohet çdo vit. Por problemi qëndron në devijimin e kuptimit dhe përmbajtjes së kësaj date. Vlerat e saj kanë humbur deri në pikën më keqardhëse të mundshme dhe ajo ç’ka ne shohim sot nëpër shkolla është dhurimi i luleve plastike, dhurata të rëndomta dhe kohët e fundit një zarf me lekë me anë të të cilave mësuesi ose mësuesja mund të blej atë gjë që do i pëlqente më shumë që t’ia dhuronin nxënësit e tij/saj. Për këtë fakt nuk mund të fajsosh nxënësit por janë pikërisht mësuesit vetë që duhet të mbajnë përgjegjësi për përdhosjen kuptimore të kësaj feste.

Sidomos mësuesit e Letërsisë, Artit, Historisë, Muzikës, Qytetarisë dhe Trashëgimisë Kulturore. 7 Marsi duhet të jetë dita ku nuk mbarojnë së dëgjuari vjershat, këngët, tregimet e shkurtëra historike si dhe ndarjet e çmimeve për personat që pasurojnë me shkrimet dhe këndimet e tyre literaturën shqiptare. Në çdo klasë duhet të recitohen vjershat e Jeronim De Radës, Pandeli Sotirit, Vëllezërve Frashëri, Gjergj Fishtës , Migjenit, Fan S Nolit e të tjerë me radhë. Në oborret e shkollave duhet të këndohen këngë kushtuar gjuhës shqipe dhe kombit shqiptarë, madje duhet të dalin së bashku mësues e nxënës dhe të falenderojnë gjithë shkrimtarët e Rilindjes Kombëtare që na trashëguan me shkrim pasurinë më të madhe kulturore, gjuhën mëmë. Ndërsa si dhurat mirënjohëse për mësuesit, do sygjeroja që nxënësit t’iu jepnin disa lule natyrale të cilat mund ti mbledhin aty ku kane mundësi.

Për shembull një tufë e vogël me lule Manushaqe do ishte shume e përkryer, ose një shami dore e punuar vetë …. Pra ,gjëra të vogla por që nuk harrohen kurre sepse ato jane qendisur, stolisur dhe bërë me shumë dashuri nga vetë nxënësit . Veç këtyre, nxënësit nuk duhet ta mbajnë mëndjen tek biskotat dhe karamelet qe u sjell mësuesi, por duhet të gëzohen dhe të mësojnë teksa dëgjojnë rrëfimet krenuese të mësuesve për “luftën me penë dhe pushkë” fal së cilës ne sot dim shkrim e këndim.

Ndërsa përsa iu përket bashkive, ato duhet dë organizojnë “mini-festivale” ku shkrimtarët dhe poetët e rinj mund të shprehin talentin e tyre si dhe të zbulohen vlera të reja. Vlera të reja në këtë rast do të ishin personat të cilët do shfaqnin një brëndësi dhe talent të madh në fushën e letërsisë e cila është pjes e pandarë e kulturës dhe artit. Madje për t’i bërë më të suksesshme këto festivale, ato mund të hapen nga vetë shkrimtarët e qyteteve përkatëse të cilët e din shumë mirë se çdo të thotë të ndjekësh një praktik të tillë e cila synon ringjalljen e frymës poetike dhe atdhedashëse.

Pra, duke marrë përsipër gjithë këto ndryshime të reja, mësuesit, nxënësit, shkrimtarët dhe bashkitë e qyteteve do hidhnin një hap shumë të madh drejt përtëritjes së vlerave tashmë të harruar dhe të lëna pasdore. Të atyre vlerave që poetët rilindas mezi arritën t’i nxirrnin në dritë me mundime, reziqe, luftëra dhe gjak. Kjo është gjëja më minimale që mund të bëjë ky popull sot në shek.XXI ku nuk ka më luftë dhe shkrimet e këndimet në gjuhën shqipe janë të ligjshme./Nga Gerald Ramaj





Lajmet e fundit nga