Nga Kastriot Myftaraj/ Komedia e stupcave “Plani strategjik”, si shprehje e ligjit të hekurt: luftë e pastër, revolucion i ndyrë

8 Janar 2016, 18:53, Opinione CNA

Çdo luftë çlirimtare shkakton njëkohësisht edhe një revolucion që sjell një përmbysje në shoqëri. Për këtë arsye Lufta për Pavarësi e kolonive amerikano-veriore, nga e cila doli SHBA, quhet ndryshe edhe Revolucioni Amerikan. Çdo luftë çlirimtare kalon natyrshëm në revolucion shoqëror. Nga fitimtarët krijohet në shoqëri një elitë e re, nëse doni një klasë e re ekonomike, e cila do ta përdorë këtë fuqi ekonomike për të prodhuar pushtet politik. Ky ndryshim shoqëror bëhet pak a shumë me uzurpim pronash, ai që në Kosovë quhet ?me zapue?. Është e njohur historia e heroit më të madh të Luftës për Pavarësi të Amerikës, Benedikt Arnolds, i cili si fitimtar në luftë u ndje i mashtruar ngaqë bashkëluftëtarët nuk e bënë përfitues në revolucion, kështu që tradhtoi dhe u bashkua me armikun. Në të gjitha revolucionet e suksesshme ka dalë dikush nga fitimtarët, një prijës, i cili ka vënë rregull. Ky quhet George Washington, Oliver Cromwell, Napoleon Bonapart etj.
Në luftrat çlirimtare ndodh gjithmonë që një pjesë e anëtarëve të lëvizjes e kuptojnë se vjen një moment kur fati i luftës është përcaktuar dhe tashmë paraqitet çështja e revolucionit. Meqënëse luftëra çlirimtare kanë qenë të kyçura në skema gjeopolitike globale, ato që kanë ndodhur në luftën të mirëfilltë kanë pasur shpesh vetëm një rëndësi dytësore për fatin e luftës. Lufta për Pavarësi e Amerikës ishte një episod i luftës së gjatë mes Francës dhe Britanisë së Madhe për sundim global. Në Luftën e Kosovës, me hyrjen e NATO-s në luftë, veprimet e UÇK nuk kishin më rëndësi. Në këtë pikë brenda lëvizjes gjenden gjithmonë ata të cilët e kuptojnë se fitimtari i vërtetë do të jetë ai që do të nisë dhe kontrollojë revolucionin në vend, domethënë ai që do të krijojë bazën e fuqisë ekonomike, prej nga vjen edhe kontrolli politik i vendit. Në të gjitha ngjarjet e tilla historike raporti i palëve brenda lëvizjes ka qenë si në katërshen e ushtarëve të UÇK-së, në komedinë e stupcave. Pra gjysma e pjesëmarrësve janë idealistë, luftëtarë të përkushtuar për t? u martirizuar. Gjysma tjetër janë luftëtarë të rremë, të cilët i janë bashkuar lëvizjes se nuhasin përfitime prej saj. Synimi kryesor i tyre është që të ruajnë kontrollin mbi lëvizjen, për të dalë nesër si përfaqësues të saj. Pra, janë ata që kryejnë kalimin nga lufta çlirimtare në revolucion.
Revolucionet, historikisht kanë rënë në dorë të ?Smokit? (personazhi i komedisë ?Plani strategjik?), përveçse në rastin kur ?Shtafiqi? (personazhi idealist i komedisë ?Plani strategjik?) ka qenë i aftë të bëhet George Washington, Oliver Cromwell, Napoleon Bonapart etj. Domethënë kur ?Shtafiqi? ka qenë i aftë të bëjë për vete ?Afrimin? për të eliminuar ?Smokin? dhe ?Dubiqin?, duke shpëtuar shoqërinë.
Meqënëse në Kosovë ndodhi e kundërta, pra ?Smoki? dhe ?Dubiqi? e bënë për vete ?Afrimin? dhe e përdorën për të eliminuar ?Shtafiqin?, atëherë rezultati ishte se Lufta për çlirimin e Kosovës ishte e pastër por revolucioni që shkaktoi kjo luftë ishte i ndyrë. Kosova sot nuk vuan pasojat e luftës së pistë çlirimtare, por të revolucionit të pistë shoqëror. ?Shtafiqi? është heroi tragjik, i cili përfaqëson luftëtarët që kanë humbur revolucionin. Është një ligj i hekurt i luftrave çlirimtare që ato përfundojnë me revolucione të pistë, nëse nga luftëtarët nuk del një grup i aftë për të kontrolluar revolucionin. Ata që kanë bërë revolucionin e pistë kërkojnë ta mbrojnë atë duke e quajtur çdo akuzë ndaj këtij revolucioni si akuzë ndaj luftës çlirimtare.