Nga Edison Ypi/ Tango

3 Nëntor 2015, 11:29, Opinione CNA

Shteti nervoz fyrëmpirë ndjeu nga mbrapa dorën e lozonjares Kontrabandë ta tërhiqte dhunshëm në një gjysmë rrotullimi marramendës. Fytyrat e të dyve u ndodhën ballë për ballë.

Ja krisi me zjarr Shteti; O më e lehta se harabeli, më e shkathëta se gjarpri, më e heshtura se peshku, më llafazania se parlamenti, më e freskëta se llogoraja, më e nxehta se jevga, më e shijshmja se kurva, moj shtrigë, moj zuskë, moj telendare, me atë prekje që më bëre më rrënqethe sa desh? vdiqa o ndërlikimi im i këndshëm, o shpirti im i pavdekshëm.

Javash o derr javash me gjith? këto kritika dhe komplimente, o ti që mezi mbahesh, o ngordhalaq që po vdes më këmbë, o horr gënjeshtar i ndyrë që s?lë vrimë pa futur hundët, ia ktheu turivrëra kontrabanda. Po të ishin të vërteta këto që thua ti o shtet, po t?i kisha unë këto cilësira kaq të larta, nuk do punoje pas shpine për të bërë gjithato ligje e stërligje për të më kufizuar. Të lutem mos m?u ngjit kaq afër se je i palarë dhe vjen erë. S?ke turp. S?të ka mbetur asgjë shqiptare. Na ke mbledhur në këtë vallzim pasionant, sepse s?di të hedhësh asnjë valle shqiptare. Nuk ke shpirt për tango ti o kallkan. Nuk janë këmbë për tango ato shkarpat e tua o skilipec. Megjithatë, tani që këtë valle e nisëm, do vazhdojmë ta hedhim. Afroma gojën te veshi më bëj ca nga ato komplimenat se dua të dëgjoj prej teje sa e ëmbël jam. Pas kësaj do ta bëj qefin ty që më duhesh edhepse me sy s’të shoh dot.

Drejtësia shtrëmba-shtrëmba ka shtënë në dorë tekstin gërma-gërma. Duke e këqyrur vëngër nis t?i thotë me zë të butë; O vetmitar i madh që këtu ke ardhur nga frika se mos çmendesh. Ti e di se unë shtrëmbanikja Drejtësia vdes t?i shkrij zhulat e mia mes ujërave të tua. Përqafimi im, nga përgjërimi që ti ke për mua, shkakton përlotjen tënde, përlotja jote që aq shumë më prek mua, shkakton një tjetër përqafim timin, e kështu me radhë biem në një humnerë përqafimesh dhe përlotjesh, të cilës humnerë t?i i frikesh dhe prandaj jeton i vetmuar si morracak i strukur. Eja në vete o qyqar gërmëtar. Vetmia është luks. Vetmia me vetëm përqafime është luks i madh. Vetmia me vetëm përlotje është katastrofë e madhe. Me të dyja, edhe me përqafime edhe me përlotje, është parajsë. Kupto ! Bëhu i mirë, i këndshëm, i lexueshëm ! Shpërthe ! Mos më ngul pas shpine A si thika. Mos m?u lidh pas qafë si O litari të varuri.
Arti ka përfshirë për beli Opozitën, së cilës po i thotë; O Perëndi ç?më gjeti mua. Shkarjet e tua po m?duken si bukuritë e mia. Ti moj opozitë tani për tani po e fërkon mbi muret e durimit duke thithur qumësht të zi nga sisët e pritjes. Kujdes me autostradat e shpifjeve, semaforët e sherreve, rrugicat e intrigave, pusitë e hakmarrjeve, llagëmet e pazareve. Hidhe si duhet hapin. Mos u huto kaq tepër nga bukuria e llafeve të mia se ngatrrohesh dhe rrëxohesh.

Korrupsioni në vesh Pasurisë; Pasioni për t?u korruptuar është më i zjarrtë se pasioni për t?u pasuruar. Provë për këtë jam unë Korrupsioni që jam produkt i atij pasioni. Erogjeniteti im nuk është i përqendruar, është kudo mbi lëkurën dhe trupin tim. Shkelmë, pështymë, bëmë ç?të duash o qepazja ime. Mua s?më bën përshtypje asgjë sipërfaqsore. Unë korrupsioni jam mbret i brendësisë. Pas pak do zhytem në pellgjet e syve të tua. Prej atje do depërtoj në thellësitë e tua të ftohta. Do zbres tek clitoristrada ku strukur tek zgavra do këqyr trafikun e mishrave të të tjerëve brenda llagëmeve të tua derisa të më vijë rradha mua. E di që të erdhi qejfi. Mos më shtrëngo fort se do na bësh të dyve të derdhemi duke vallzuar.

Ligji po i thotë Medias; Pa shtjema një herë at? syn e bukur që tu vrenjt. Ehu sa ke parë si mua ti që të shpje krua më krua për të dhënë ujë me pirua. Meqënse jemi të dy bij të frikës, e bëjmë si në diktaturë. Për ta gjetur se pse në Shqipëri himnizohet ikja dhe urrehet prezenca, si dhe pas cilit lepur fshihet ferra që e pengon Shqipërinë të begatohet, flasim të mbështjellë me një batanije të rreckosur. Eja ta ndezim së bashku një zjarr të ri me lecka të vjetra. S?po e heq mirë tangon. Vet e ke fajin. Që mos të merren mëntë, lerëmë të t’i fus duart.