SHBA-ja është sot më e sigurtë se sa më 11 Shtator 2001

13 Shtator 2021, 08:09, Blog CNA

Një avion ka goditur Qendrën Botërore të Tregtisë?-bërtiti ndihmësi im i ri. ?Çfarë??- thashë unë. ?Ishte një avion i vogël??.?Jo, ishte një avion komercial?- u përgjigj ai. Brenda pak minutash u përplas një avion i dytë. Pastaj një i tretë. Amerika kishte ndryshuar përgjithmonë.

Kanë kaluar 20 vjet nga ajo ditë e tmerrshme, dhe asgjë nuk është më njëlloj. Më kujtohet

se të nesërmen, presidenti Bush na tha se ai donte që amerikanët të ndiheshin të sigurt dhe të riktheheshin në normalitet. Ne e kemi bërë këtë, por normaliteti është ndryshe nga dikur.

Ende sot pyes veten se si ka mundësi që ndodhën ato sulme. Ndjej ende një keqardhje të madhe për atë që ndodhi. Ne nuk kishim përjetuar kurrë një sulm të kësaj natyre, ndaj nuk kishte asnjë ?manual? se çfarë duhet të bëhej më pas.

Por frika nga sulmet pasuese kërkonte një gjë:Ne nuk mund t?i prisnim ato duarkryq. Mua më kujtohet që pashë hartën e madhe në tryezë në Camp David atë të shtunë në mëngjes, dhe mendova ?Afganistani është vendi ku fuqitë e mëdha shkojnë për të vdekur?.

Ne nuk shkuam aty nga krenaria. Afganistani ishte për ne një luftë me një interes të madh. Do të ishte e vështirë – do të bënim gabime pasi ishte e vështirë – por ne nuk shihnim asnjë alternativë tjetër. Ne i hapëm luftë frontale terroristëve, në mënyrë që ata të mos kishin mundësi të na sulmonin më në atë formë.

Ne kishim zbarkuar më parë në Gjermani, Japoni dhe Kore, për të mbrojtur të tjerët. Tani, bashkë me aleatët tanë të NATO-s, ne duhej ta zhvillonim këtë luftë për të mbrojtur veten. Ne e kishim parë që Al-Kaeda ishte bërë më e guximshme dhe më këmbëngulëse, që nga sulmi ndaj Qendrës Botërore të Tregtisë në vitin 1993, sulmet mbi ambasadat tona në Kenia dhe Tanzani, deri në bombardimin e luftanijes?USS Cole?.

Ne e kuptuam se nuk kishim asnjë zëvendësim për shërbimet sekrete që duhej të ishin sytë dhe veshët tanë në terren. Sulmet ajrore me raketat nuk kishin arritur që ta largonin

Ne kishim nevojë për aerodrome nga ku mund të nisnim misionet ajrore mbështetëse për forcat tona tokësore dhe ato të aleatëve tanë afganë. Ne nuk kishim asnjë të tillë 20 vite më parë, ndaj i paguam një sasi parash mbretit Islam Karimov, diktatorit të Uzbekistanit, për të marrë me qira një nga aeroportet e këtij vendi.

Sa i përket ndërtimit të kombit, ne shpresuam ta linim Afganistanin një vend më të mirë sesa e gjetëm, një vend më demokratik dhe më të qëndrueshëm. Por ai mision ishte gjithashtu edhe një çështje e interesit vetjak:Shtetet e dështuara janë gjithmonë vatra ku rritet terrorizmi.

Tani prania jonë atje ka përfunduar, por jo lufta kundër terrorizmit. Ne do të duhet të gjejmë një mënyrë për të zëvendësuar aftësitë që erdhën me atë luftë. Ne duhet të sigurohemi që bashkëqytetarët tanë, por edhe ata afganë që qëndruan pranë nesh në luftë, të mos jenë të rrezikuar.

Megjithatë, ne jemi sot më të sigurt se në atë mëngjes të tmerrshëm. Ne e kemi humbur imazhin e paprekshmërisë sonë të supozuar deri në ato momente, ndaj duhet të jemi shumë më vigjilentë. Pavarësisht humbjes së Afganistanit, ne kemi një prani ushtarake kundër terrorizmit në shumë vende të rajonit, dhe deri në Afrikën Lindore.

Anëtarët e bashkësisë ndërkombëtare, e njohin shumë mirë dëmin që shkakton terrorizmi, dhe se lufta ndaj tij është baza e arritjes së qëllimeve të përbashkëta, madje edhe ndaj rivalëve tanë në Kinë dhe Rusi.

Ne gjurmojmë financuesin e terrorizmit përtej kufijve, dhe mund të ndalojmë ngarkesat e dyshimta përmes Nismës për Sigurimin e Përhapjes. Ne jemi më të sigurt sesa 20 vjet më parë, por jo tërësisht të sigurt. Ky është ngushëllimi për të nesërmen.

Le të kujtojmë burrat dhe gratë që dolën vullnetarë për të na mbrojtur në vijën e parë të lirisë, dhe që nuk u rikthyen më apo që nuk pësuan plagë që i ndryshuan jetën. Le të përkujtojmë 2.977 shpirtrat njerëzorë që vdiqën atë ditë, përfshirë udhëtarët e Fluturimit 93 të linjës ?United Airlines? të cilët me vullnetin e tyre shkuan drejt vdekjes së sigurt – një mision vetëvrasës – për të parandaluar që avioni ku ndodheshin të godiste Kapitol Hillin në SHBA.

Mbi të gjitha, përpiquni të mos harroni ndjenjën e unitetit, qëndrueshmërisë edhe qëllimit të përbashkët që kemi ndarë si amerikanë. Unë e mbaj ende mend imazhin e një burri rrugës kur po shkoja të merrja pjesë në shërbimin kombëtar të lutjes, mëngjesin e së premtes së 14 shtatorit 2001.

Ne duhet t?ua tregojmë këtë histori atyre që nuk ishin aq të rritur sa të ndienin tmerrin dhe trishtimin e asaj dite. Pse? Sepse ajo do të jetë gjithmonë një pjesë e asaj që jemi, dhe ata që harrojnë janë të dënuar të zgjohen hidhur nga një tragjedi tjetër diku në të ardhmen.

Shënim:Condoleezza Rice është drejtoreshë e Institutit Huver në Universitetin e Stenfordit. Ajo ishte këshilltare për sigurinë kombëtare e presidentit Xhorxh W.Bush në vitet 2001- 2005 dhe Sekretare e Shtetit gjatë viteve 2005-2009./CNA.al