Nga Hasan Bello/ Enver Hoxha, besnik deri në fund i klanit serbo-malazez

30 Gusht 2021, 14:11, Opinione CNA

Megjithë kamuflimin ideologjik marksist-leninist rivaliteti etnik brenda Federatës Jugosllave e arriti kulmin në Pleniumin e IV të Komitetit Qendror të Lidhjes Komuniste Jugosllave (LKJ), që u mbajt në vitin 1966, në ishujt Brione të Kroacisë.

Një nga vendimet më të rëndësishme të këtij Pleniumi, ishte dënimi i Aleksandër Rankoviçit, i cili kontrollonte të gjitha organet policore dhe shërbimet sekrete. Për shkak të origjinës serbe, Rankoviçi njihej si drejtuesi i persekutimit të shqiptarëve.

Në këtë periudhë, ai gëzonte mbështetjen e Bashkimit Sovjetik, që në prapaskenë përpiqej me të gjitha mënyrat për ta zëvendësuar Titon. Prandaj, ky fundit, në kulmin e acarimit të klanit serbo-malazez me atë kroato-slloven vendosi që ta shkarkonte Rankoviçin nga të gjitha funksionet. Në elitën drejtuese të LKJ këto klane përfaqësoheshin nga Tito-Eduart Kardel dhe Rankoviç-Milovan Gjilas.

Largimi i Rankoviçit u shoqërua me masa lehtësuese për shqiptarët e Kosovës. Kjo konfirmohet nga dokumentet dhe dëshmitarët okularë. Por Enver Hoxha dhe shtypi i kohës, në fokus të propagandës së tyre, më tepër se me Rankoviçin dhe klanin serbo-malazez, do të merret me Titon. Një konkluzion i tillë është lehtësisht i verifikueshëm.

A ishte kjo një shenjë mirënjohje ndaj përzgjedhjes dhe mbështetjes, që dyshja serbo-malazeze Dushan Mugosha (serb) dhe Miladin Popoviç (malazez), i kishin dhënë atij gjatë periudhës së luftës? Apo ishte një pakt i heshtur!

Sidoqoftë në kuadër të luftës propagandistike në qershor të 1972 gazeta ?Rilindja? botoi një artikull, lidhur me një shkrim të gazetës ?Zëri i Popullit?, e cila sulmonte Jugosllavinë, politikën e saj dhe në mënyrë të veçantë kryetarin Tito dhe aktivitetin e tij në skenën ndërkombëtare.

?Rilindja? e Prishtinës vinte në dukje përpjekjet absurde të gazetës ?Zëri i Popullit?, ?që ataket e saj t?i mbështjellë me mjeshtëri nën petkun e gjoja kritikës ideologjike nga pozita leniniste – edhe pse në vështrim të parë kuptohet qartë se është fjala mbi shprehjen e zakonshme të njëfarë neverie politike e fyese ndaj një vendi fqinj dhe shefit të tij.

Ataku kundër shokut Tito,- shkruante ?Rilindja?,- është në të njëjtën kohë edhe atak kundër të gjithë popujve të Jugosllavisë, pra edhe kundër kombësisë shqiptare në Jugosllavi, sukseset e së cilës në fushën e afirmimit personal, klasor dhe kombëtar, pas çlirimit dhe sidomos pas plenumit të Brionit, janë të lidhura ngushtë me vetë veprën dhe personalitetin e shokut Tito?.

Megjithatë Enver Hoxha do t’i qëndrojë besnik deri në fund të jetës klanit serbo-malazez. Në vitin 1982, ai do të botojë librin me kujtime ?Titistët?, ku flet mbi marrëdhëniet me PKJ duke nisur që nga vitet e luftës deri në ndarjen përfundimtare me Titon. Ky ishte edhe një lloj testamenti politik, se me cilin klan brenda Jugosllavisë (ose sot ish-Jugosllavisë), duhet të bashkëpunojnë shqiptarët./ CNA.al