Shkrimi i plotë-Shpërthen Ben Blushi/ Edi Rama mburavec në disfatë

10 Tetor 2015, 08:29, Aktualitet CNA

Nga Ben Blushi

Vetëm dy shqiptarë po bëjnë sikur fituan nga humbja e Shqipërisë ndaj Serbisë.

I pari eshte Ballist Morina.

Ai humbi mundesine per te pare ndeshjen por konsolidoi famen e dikujt qe po na ndihmon te shkojme ne France. Nga ndeshja e mbremshme u kuptua se tre piket qe morem ne Beograd dhe qe po na mbajne ende ne loje, jane fryt i fluturimit te dronit te tij te çmendur.

Ai na i lehtesoi tre piket qe koha provoi se ishin shume te veshtira per ti fituar ne fushe.

Megjithate Ballist Morina nuk e ka zgjedhur pozicionin qe ka.Jam i bindur se nuk do donte ta kishte pare ndeshjen ne qeli,por fati e desh qe emri i tij te fluturonte mbi stadium megjithese kete here nuk e pati dot fuqine magjike te heres se pare.Dje ai ishte nje dron i rrezuar perdhe.Edhe serbet ne Beograd nuk e rrezuan ne menyre aq profesionale siç beme ne.

Por Ballist Morina nuk po kerkon asgje ne shkembim dhe nese kjo e nuk e ben modest, te pakten e ben njerezor.

I dyti shqiptar qe po perpiqet te na binde se edhe ai ka fituar eshte Edi Rama.

Kete te dytin nuk e detyron askush te jape shpjegime per kenaqesine qe ka marre nga humbja.Megjithate ai po e ben.Me patos,me kembengulje,me protokoll, me stil,i qeshur,i ngjeshur dhe i veshur. Enkas.

Ky kerkon patjeter te na thote se ai nuk eshte pjese e humbjes,se humbja ishte faj i atyre qe ishin ne fushe ndersa sa i takon pjeses tjeter dekorit,korit, rendit, vendit, policimit, mobilizimit, organizimit,ushqimit,parkimit,largimit, qetesise dhe kenaqesise se selfise,keto te gjitha pra, ishin merite e tij.

Edi Rama ka disa dite qe na thote se kunder serbeve kemi bere dy ndeshje.Nje ne fushe dhe nje jashte fushe.Ne kemi humbur te paren,ai ka fituar te dyten.

Kjo ua ben humbjen edhe me te dukshme atyre qe ishin ne fushe.

Mburrja e padurueshme e Edi Rames per te gjetur lavdi edhe ne disfate eshte edhe me e papranueshme.

Eshte acaruese. Eshte tregues i nje provincializmi te cilin nuk e kemi hak.Aspak.

Edi Rama i tha shqiptareve, se ne Elbasan askush nuk u rrah,nuk u hodh asnje gur,asnje shqiptar nuk guxoi te ngrinte zerin per te share nje serb.

Kjo eshte nje madheshti e ngritur mbi nje hidherim qe atij i shkon, por ne na lendon.

Pyetja eshte pse dyshonte Edi Rama se te gjitha keto do te ndodhnin?

Pse i dukej sikur te gjithe ne qe ishim ne stadium kishim nje thike ne brez,nje gur ne xhep apo nje sharje ne gjuhe?

A thua valle na njeh kaq pak?

Cilin komb mendon ky se po perfaqeson?

A ka ngaterruar kombin, apo ka ngaterruar punen?

Une besoj se ai ka ngaterruar punen, qe i ka caktuar kombi.

Me fjalimin e papershtatshem qe mbajti, tregoi se beson se shqiptaret e kane zgjedhur si nje njeri te cilin historia i ka caktuar nje mision: te permbaje instiktet e kombit te vet te marre.

Dhe meqe dje e beri, doli ta shpalle boterisht.

Natyrisht ky sukses qe politika e quan policin etik dhe shkenca mund ta konsideroje nje mutacion estetik, nuk mund te lihej ne heshtje.

Dhe Edi Rama nuk heshti.

Ai mori persiper suksesin mbi harbimin nacional dhe na la ne te tjereve tentacionin nacional te gabimit.

Ai tha se, nese nuk do ishte per meriten e tij ne do kishim dale nga kafazi dhe do i kishim shqyer serbet duke ua hedhur kockat ne Shkumbin.

Ja pra qe e ka bere detyren. Dhe ja pse duhet te jete ne detyre: per te na qetesuar, per te na ndryshuar, per te na mbrojtur nga terbimi qe kemi ne gjak.

I ka rene fakteqesia te drejtoje nje vend te marresh te cilet po mbahen ne zap me veshtiresi te medha qe bota duhet tia njohe si merite. Ndersa ne si pune.

Edi Rama dje foli si gjykates i etikes sone kombetare. Ai nuk u mburr per ne. Ai u mburr per vete.

Ai u soll si nje zbutes kombesh. Nese bota nuk ka njohur nje te tille ja ku eshte. I veshur,i qeshur dhe i ngjeshur sic mund te ishte çdo zbutes pasi del nga cirku ku i duhet te punoje.

Por megjithate une nuk besoj se e ka bere me qellim. Nese kjo qe po them mund te duket e ngushelluese ne fakt nuk eshte.

Edi Rama nuk na ka ulur ne. Ai ka dashur te ngreje veten.

Nuk eshte pra nje mision, eshte nje zakon.

Por gjeti diten me te keqe per te na kujtuar dicka qe e dime. Dhe meqe gjeti diten me te keqe, diten e humbjes, beri punen me te rendomte qe dikush mund te beje ne nje stadium.

U mburr me humbjen.