Më shumë bashkëpunim në rajonin e Mesdheut për të luftuar terrorizmin

15 Prill 2015, 09:41, Aktualitet CNA

Pas një pauze të gjatë BE kërkon sërish bashkëpunim intensiv me vendet në bregun jugor të Mesdheut. Në rradhë të parë në luftën e përbashkët kundër terrorizmit.

“Mesdheu i bashkon shtetet dhe nuk i ndan”, tha kryeministri spanjoll, Mariano Rajoy në hapje të takimit të ministrave të Jashtëm të Bashkimit për Mesdheun të hënën në Barcelonë. Kjo vlen të thuhet edhe në lidhje me shtimin e vazhdueshëm të numrit të refugjatëve dhe për sulmet e milicëve terroristë të “Shtetit Islamik” (IS), të cilin kreu i qeverisë spanjolle e cilësoi si “kërcënimin më të madh për BE”. Ai kujtoi se disa ditë më parë policia spanjolle zbuloi në Barcelonë një celulë terroristësh, të cilët kishin planifikuar një sulm ndaj një librarie hebreje dhe rrëmbimin e një menaxheri. Drejtësia spanjolle dyshon për lidhje me xhihadistët.

Takimi i parë i përfaqësuesve të lartë të Unionit të Mesdheut që prej themelimit në vitin 2008 ishte një iniciativë e Spanjës dhe Italisë. Ata e konsiderojnë të domosdoshme një kundërpeshë ndaj politikës BE ndaj fqinjëve lindorë, që për shkak të krizës në Ukrainë tërheq ndërkohë të gjithë vemendjen edhe një pjesë të madhe të fondeve.

Politikë jo koherente

Tetë shtete, që nga Egjipti në Lindje deri në Marok në perëndim, bëjnë pjesë ndërkohë në Grupin e shteteve bregdetare të Mesdheut, me të cilat BE donte të kishte në fakt kontakte intensive në kuadrin e të ashtuquajturit Union i Mesdheut. Por iniciativa ngeci. Kontaktet ishin të veçuara dhe josistematike, evropianët nuk arritën të formulonin një politikë koherente.

Takimi aktual është një përpjekje e re. Në të mungoi Siria, për shkak të sanksioneve të BE kundër regjimit të Asadit. As Libia nuk ishte e përfaqësuar, sepse nuk ka një qeveri qendrore të aftë për veprim. Kështu edhe shpërberja e shtetit të Libisë, avancimi i milicëve të IS dhe kërcënimi, që ato përbëjnë për vendet fqinje dhe për BE, ishin në rend të ditës në Barcelonë. Megjithatë deri tani nuk ka konsens tek evropianët se në ç’ masë duan të përfshihen konkretisht në vendngjarje.