Dhuna shtetërore si derivat i impotencës politike

25 Shkurt 2015, 21:53, Aktualitet CNA

Nga Nardi OLLI

Çdo ditë e më shumë shfaqjet e shëmtuara të dhunës shtetërore janë bërë pjesë integrale e jetës së shqiptarëve. Mediat vizive e ato të shkruara sjellin periodikisht në vëmendjen e opinionit publik raste të dhunimit të të drejtave më themelore të njeriut, si ato jetike ashtu dhe ekonomike e profesionale. Me një arrogancë dhe cinizëm, të përdorur vetëm në diktaturat komuniste, ushtarake apo policore, kryeminstri Rama dhe qeveria e tij instaluan që në ditët e para të marrjes së pushtetit dhunën e burgosjen si një mjet për t?iu imponuar shqiptarëve. Dhe e gjitha kjo në emër të vendosjes së shtetit ligjor. Paradoksale, por e vërtetë. Format më të njohura për ushtrimin e dhunës shtetërore, në nocionin filozofik, janë ose nëpërmjet forcave paramilitare apo shërbimeve sekrete (regjimi Milloshevician apo metodat alla Putin), ose nëpërmjet keqpërdorimit të organeve të rendit e sigurisë publike. Ne fakt, Rama aktualisht po përdor rastin e dytë. Nuk dua të ndalem te aspekti i instalimit të shtetit policor, pasi ky është një realitet kokëfortë, por të sjell në qendër të vëmendjes fenomenin shkak-pasojë të tij.

Dhuna institucionale e pushtetit ekzekutiv, me tentativën për kapjen e institucioneve të pavarura apo intimidimin e plotë të tyre, e denoncuar fillimisht nga përfaqësues të gjyqësorit u denoncua publikisht edhe nga vetë kreu i shtetit, duke dëshmuar një akt tjetër të paprecedent. Ndërkohë që intimidimi i medias dhe gazetarëve është shndëruar në një praktikë të rëndomtë strategjie sjelljeje nga kryeminsitri e deri te nëpunësit më të rendomtë të shtetit.

Nocioni i dhunës fizike të dirigjuar si mjet represiv për mbajtjen e pushtetit, u shfaq frikshëm në Kuvendin e Shqipërisë (rasti Strazimiri), e vijoi në aksionet për ndërprerjen e energjisë elektrike për debitorët, arrestimet e tyre, pushimet masive nga puna me justifikim mospagimin e energjisë, prishjen abuzive të ndërtimeve me lejë, në emër të projekteve madhore, por inekzistente në realitet. Të gjitha këto, janë vetëm disa nga derivatet e dhunës shtetërore që shqiptarët përjetojnë prej më shumë se një vit e gjysmë. Numri rekord i të arresturave (mbi 38 mijë) vetëm gjatë vitit që lamë pas, keqtrajtimi i tyre në ambientet e paraburgimit apo qelitë e burgjeve tashmë e kanë futur Shqipërinë në listën e zezë të vendeve ku të drejtat e liritë themelore të individit shkelen në mënyrë flagrante. Rasteve fatkeqe të vetvrasjeve apo mjaft tentativave për vetvrasje si rezlutat i largimeve nga puna prej terorrit politik, tashmë i janë shtuar edhe ato të përsonave që padrejtësisht rendohen me gjoba, ndëshkime e burgosje për mospagim energjie apo pamundësi minimale jetese.

Por, ajo që e agravon më shumë situatën është se tashmë edhe policia, e cila ka humbur tërësisht busullën e funksionimit ligjor, po përshkallëzon dhunën fizike ndaj qytetarëve përtej ambienteve të saj, duke e shfaqur pa asnjë hezitim edhe në rrugë. Vetëm në harkun kohor të pak javëve dhuna policore ndaj qyetarëve është fiksuar nga kamera amatore, duke shkaktuar shok social e psikologjik. Rasti i rrahjes çnjerëzore të një të riu në Kavajë, goditja dhe fyerja vulgare e një vajze të re nga policët rrugorë, si dhe trajtimi barbar i një të riu në qendër të Korçës e më pas në ambientet e komisariatit janë raste flagrante, por dhe vetëm maja e ajsbergut.

Do të ishte infantile të pretendoje për rastësi apo veprime sporadike. Thelbi është një dhe i vetëm: Përpjekje e gjithanëshme për përdorimin e dhunës si një mjet për të kontrolluar dhe terrorizuar kundërshtarin politik dhe gjithë shoqërinë. Emërimet nepotike, rikthimi i ish veglave të Sigurimit të shtetit, militantëve apo personave të inkriminuar në pozicione kyçe të drejtimit të Policisë së Shtetit e në administratë, janë një strategji për ushtrimin verbazi të dhunës për llogari të pushtetit e përfitimeve nga aferat korruptive e kriminale.
Qytetarët po bëhen pre, si e dhunës barbare fizike e psikologjike që ushtron pushteti dhe instrumentat e tij, ashtu edhe e krimit ordiner e atij të organizuar. Nuk është aspak rastësi e aq më pak çështje paaftësie e kupolës qeverisëse. Është një qasje e qëllimtë e pushtetit për interesat e tij politikë dhe ekonomikë. Dhuna shtetërore është derivat i impotencës politike, pamundësisë apo mos dëshirës për të ofruar prosperitet ekonomik dhe mirëfunksionimin e shtetit ligjor. Në finalen e vet, është vendosje e diktatit politik me qëllim përfitimin ekonomik të një grupi të ngushtë njerëzish të lidhur me pushtetitn. Në të dyja rastet, monopolizimi edhe i dhunës fizike nga shteti nuk është asgjë më shumë se përpjekje e qëllimtë për ruajtur autoritetin e humbur politik. Tashmë vetëm pak muaj para zgjedhjeve vendore e zgjedhjeve të mundshme parlamentare në prag, pushteti, dëshpërimisht, po përdor dhunën, si e vetmja formë që i ka mbetur për afirmimin e tij politik. Dhe, Policia e Shtetit si alterantiva kryesore për ta mbajtur atë.

Ky identitet i dhunës i ka mbetur Ramës si e vetmja formë për të fshehur frikën dhe ankthin e tij për mënyrën si po drejton shtetin, ndërsa demonstrimi i forcës si mjeti i vetëm për të mbajtur të shtypur zëmrimin qytetar. I zhytur tërësisht në parimin makiavelian se qëllimi përligj mjetet, Rama po synon që si nëpërmjet dhunës se pushtetit ashtu dhe dhunës së krimit të mbjellë ndjenjën e pasigurisë, duke e majtur nën terror gjithë shoqërinë. Zoti kryeministër, i keni bërë llogaritë gabim. Shqiptarët e vranë frikën 24 vite më parë dhe askush nuk mund ti mbajë më nën zgjedhë. Ora e së vërtetës është shumë pranë.