E fundit!

22:46 Aktualitet

Pas ndeshjes, protestuesit zhvendosen te selia e PD-së: Opozitë e shitur

Pas ndeshjes, protestuesit janë zhvendosur para selisë së ...

Përse jemi ne një shoqëri e dhunshme?

7 Maj 2024, 09:04, Opinione Mentor Kikia

Foto ilustruese

Ashtu siç pritej, shumë programe televizive mbrëmë iu dedikuan tragjedisë së Shkodrës. U bënë apele për të denoncuar dhunën, për të bashkëpunuar shoqëria, familja, fqinji, pushteti vendor, policia etj., etj. Padyshim që bashkohem me çdo thirrje që rrit ndjeshmërinë publike ndaj dhunës që prodhon tragjedi më pas.

Por individë të dhunshëm do të ketë gjithmonë, sikundër do të ketë edhe njerëz të çekuilibruar. Problemi mbetet te fenomeni, te masivja.

Ne jemi një shoqëri e dhunshme. Shumë krime ndodhin për arsye nga më banalet, sepse nuk kemi tolerancë. Dhe më e keqja është se po rritet një brez sërish nën këtë frymë. Përse? E kemi gjenetike? Përtej temperamentit tonë, unë them që jo. E keqja është se ne prodhojmë dhunë dhe jo kulturë.

Një dhunë që buron së pari nga pushteti, nga harbutëria e atij që ka pushtetin dhe atij që ka paranë. Ata sillen si i forti i rrugës ndaj gjithçkaje publike dhe ndaj qytetarit të thjeshtë.

Tjetra, edhe më e rëndësishmja, është se ne nuk punojmë për edukimin e fëmijëve.

Shikojini pak qytetet tona: Harbutëri betoni. Qytete ku prioritet është biznesi dhe jo cilësia e jetesës. Prioritet janë pallatet, qendrat tregtare, kafenetë. Hapësirat publike zvogëlohen gjithnjë e më shumë për t'u bërë pallate. Mjediste mes pallateve pushtohen nga kafenete. Mund të jemi unikë në botë: Shkatërruam kinematë për t'i bërë pallate dhe supermarkete. Shkatërruam teatrot, jo vetëm fizikisht. Edhe atje ku ka salla teatrosh, ato përdoren më shumë për të zhvilluar takime partitë politikë.

Nuk ka qendra argëtimi për fëmijë, nuk ka teatro kukullash, cirk, mjedise ku fëmijët të jenë pranë librit, të merren me pikturën, artin, të shprehin talentet dhe të kalojnë kohë në mënyrë të kulturuar. Mund të numërohen me gishtat e njërës dorë qytetet që kanë qendra kulturore për fëmijë. Ndërsa në fshatra nuk bëhet fjalë për asgjë. Dimensioni edukativ i shkollës është fare modest. Bashkëpunimi i familjes me shkollën, në këtë drejtim, edhe më modest.

Ku e kalojnë kohën të rriturit: Nëpër kafene dhe pijetore.

Po fëmijët? Të mbyllur në shtëpi, me pajisje teknologjike, ose në rrugë, duke u destinuar të bëhen njerëz rruge.

Ne kemi ndërtuar e po ndërtojmë qytete-burg, qytete stresuese, që prodhojnë dhunë psikologjike mbi individin.

Dhe pastaj pyesim se përse jemi kaq të dhunshëm!/ CNA