E fundit!

11:27 Aktualitet

Ç’punë kanë çunat e Albinit në protestat e Shqipërisë?

Në protestat e zhvilluara gjatë këtyre ditëve në Tiranë ja...

Nga Lutfi Dervishi/ Koba, si karrem për klikime

3 Dhjetor 2023, 11:00, Opinione Lutfi Dervishi

Nga Lutfi Dervishi/ Koba, si karrem për klikime

Liridona Murseli dhe bashkëshorti Naim Murseli

Tragjedia e 29 nëntorit në Prishtinë, ku bashkëshorti orkestroi një grabitje për të asgjësuar fizikisht bashkëshorten, ka tronditur opinionin dhe ka lënë pa përgjigje pyetjen e madhe: PSE?

Në një akt çmendurie një bashkëshort vendos t’i marrë jetën nënës së fëmijëve të tij duke lënë hapur një dhimbje që nuk mund të mbyllet.

Policia dhe prokuroria duket se po bëjnë me profesionalizëm punën e tyre dhe në fund do të jetë gjykata që do duhet të japë drejtësi.

Ndërkohë, gjyqi popullor është bërë: Njerëz të shokuar shprehin habi, indinjatë dhe zemërim për kriminë e shëmtuar.

Ky krim nuk ka lënduar vetëm fëmijët dhe familjen e viktimës, por edhe shoqërinë tonë.

Por në këtë plagë të hapur që vështirë të zërë kore, po hedhin kripë “raportimet” dhe postimet.

Dhjetëra e qindra lajme qarkullojnë për fotot, komentet dhe ndërveprimet e çiftit në rrjete sociale a thua se gjurmët digjitale që ka lënë viktima dhe autori i krimit, janë ato gjurmë që të çojnë në zbardhjen e krimit.

Me rrëmimin në rrjetin social të viktimës edhe njëherë tjetër media po vendos standardin e dhunimit të privatësisë duke shfrytëzuar fatkeqësinë për ca klikime më shumë.

Ky obsesion i sëmurë me jetën private të viktimave jo vetëm që shkakton dhimbje e vuajtje te familjet në pikëllim por zgjat dhe agonine e tyre.

Breshëria e lajmeve dhe postimeve në rrjetet sociale e mban të hapur plagën dhe me raportimin e pa verifikuar rrezikon të gangrenizojë plagë të reja.

Kjo qasje sensacionale nuk merr në konsideratë ndikimin afatgjatë te të dashurit e viktimave, veçanërisht te fëmijët e lënë pas.

Mbulimi me intensitet i vrasjeve çon edhe në normalizimin e dhunës dhe kalimin e vuajtjes në plan të dytë.

Roli i medias në raportimin e ngjarjeve tragjike është i pazëvëndësueshëm, por ai nuk mund të bëhet në kurriz të dinjitetit dhe dhimbjes njerëzore.

Uria për klikime nuk duhet të errësojë kurrë përgjegjësinë për të informuar me ndjeshmëri dhe respekt.

Detyra e medias është të tregojë plagët dhe ndoshta është e tepërt të kërkohet që media të kontribuojë në shërim, por të paktën të mos hedhë kripë në plagën e hapur dhe të mos hapë plagë të reja!

Ndoshta si udhërrëfyes vlen postulati i vjetër: “Mos i bëj tjetrit atë që nuk dëshiron të ta bëjnë ty”.

Megjithatë, deri në këtë pikë, lutja është për t'i thirrur ndërgjegjes, në mungesë të etikës dhe forcës së ligjit, e cila nuk bëhet thuajse kurrë gjallë atëherë kur duhet.