E fundit!

12:01 TODAY

"I am a dead man walking"/ Pëllumb Gjoka's testimony in the GJKKO for the "Metamorphosis" file is revealed

This Thursday, one of the seven known names in the "Metamo...

Autocracy, not reform, remains Erdogan's "recipe" for Turkey

2023-09-22 08:17:00, Blog CNA

Autocracy, not reform, remains Erdogan's "recipe" for Turkey

Recep Tayyip Erdogan

Since Turkey's presidential election in May this year, Western analysts have hoped that Recep Tayyip Erdogan will somewhat moderate his authoritarian style of rule.

What fueled their optimism are some steps taken by him recently. This includes appointing some more market-friendly technocrats to his economic team, replacing the hard-line Interior Minister, toning down anti-Western rhetoric, and voicing support for Sweden's NATO membership.

However, the truth is that all these movements are aimed at strengthening Erdogan's personal rule, and in this respect the West is helping him. The reorganization of Erdogan's government cabinet has brought technocrats to the stage, but at the same time he has sidelined potential challengers to his power from high positions.

Autocracy, not reform, remains Erdogan's "recipe" for Turkey

Above all, Sulejman Sojlu, former Minister of the Interior, with a harsh, nationalist and anti-Western public approach. Once he was considered as the regime's No. 2. But after the May elections, the Turkish president removed him from office and began to purge Turkey's bureaucracy of Soylu loyalists.

Hulusi Akar, former Minister of Defense in his governments, was another name that was rumored as a possible successor to Erdogan at the head of the country. After serving as the Turkish army's Chief of General Staff during the 2016 coup attempt against Erdogan, Akar rose to prominence as Defense Minister after the failed coup.

But Akar's fate was sealed by his growing popularity, as well as his hushed criticism of Erdogan's decision not to send the army into areas hit by the devastating earthquake of February 6, 2022. Shortly after the May elections, he too was replaced by a low-profile figure.

Emrat e rinj që ka vendosur Erdogan në krye të Ministrisë së Mbrojtjes, por edhe emërimet e reja në komandën e lartë ushtarake, tregojnë se ai po forcon kontrollin e tij mbi atë që dikur ishte institucioni më i fuqishëm i Turqisë. Përpjekjet e tij për të shtypur kundërshtarët e tij vazhdojnë në një mënyrë të pandërprerë.

Rivalët e tij politikë më të fortë, që janë aktivistët e të drejtave dhe gazetarët, mbeten në burg pavarësisht vendimeve të Gjykatës Evropiane të të Drejtave të Njeriut. Pas fitores së tij në zgjedhje, një gjykatë hapi një çështje kundër Ekrem Imamoglu, kryebashkiakut popullor të Stambollit, përfaqësues i opozitës, me akuzën e ndërhyrjes në një tender.

Pasi u dënua vitin e kaluar për “fyerje të një zyrtari publik”, Imamoglu u ndalua të garonte kundër Erdoganit në zgjedhjet e majit. Nëse shpallet fajtor, ai rrezikon një dënim të mundshëm me burg dhe ndalim të pjesëmarrës në politikë.

Ndërsa Erdogan po e forcon kontrollin e pushtetit, opozita është zhytur sërish një përçarjet e saj të brendshme, të cilat shpërthyen mënjëherë pas zgjedhjeve presidenciale dhe atyre parlamentare. Kemal Kiliçdaroglu, që humbi përballë Erdogani në maj, po i reziston thirrjeve për të dhënë dorëheqjen si kreu i forcës kryesore opozitare, Partisë Republikane Popullore.

Në mesin e mbështetësve të opozitës po rritet zhgënjimi, por edhe frika në lidhje me perspektivat e rrëshqitjes së plotë të Turqisë drejt autoritarizmit. Deri më tani, shumica e turqve besonin se mund ta largonin Erdoganin përmes votës.

Manipulimet e votave, shkeljet e lirive civile, dhe abuzimi me burimet shtetërore dhe mediatike, e kishin bërë autoritar regjimin në Turqi. Por zgjedhjet nuk u konsideruan dhe as u denoncuan si një fasadë. Dhe hapat e fundit të Erdoganit dhe kaosi që po dominon brenda opozitës, tregon se këta të fundit janë duke u distancuar nga ky parim.

Tani vetëm problemet ekonomike të Turqisë, mbeten një pengesë në rrugën e përpjekjeve të Erdoganit për të konsoliduar autokracinë e tij. Politikat e tij aspak konservatore, e kanë zhytur ekonominë në një spirale në rënie. Dhe në vend të reformave strukturore që janë shumë të nevojshme, ai po kërkon një zgjidhje të shpejtë të krizës.

Si për të sinjalizuar një ndryshim të kursit, ai emëroi në krye të Ministrisë së Ekonomisë Mehmet Shimshek, ish-Ministër i Financave, me një qasje më dashamirëse ndaj tregut.

Dhe në një farë mase, lëvizjet e Erdoganit duket se po japin rezultat.

Investitorët e huaj po rikthehen në Turqi, dhe Banka Botërore planifikon të dyfishojë ndihmën e saj ndaj Turqisë në 35 miliardë dollarë, ku përfshihet huadhënia e drejtpërdrejtë për qeverinë. Këto fonde po i hedhin një “kamerdare shpëtimi” Erdoganit, madje edhe pa kryer në këmbim reforma ekonomike domethënëse.

Ata që shqetësohen për nivelin e demokracinë në Turqi, nuk duhet të mashtrohen nga lëvizjet taktike të Erdoganit. Ajo që mund të duket si qasje më e moderuar, është në fakt faza e fundit e konsolidimit të sundimit të liderit autoritar Rexhep Tajip Erdogan.

As the Republic of Turkey approaches its 100th anniversary next month, it is at a critical point in its zigzag journey to Western democracy. So it would be a sad irony to see the West as an accomplice in the inauguration of autocracy in Turkey.

Note: Gönül Tol, director of the Turkey program at the Middle East Institute./ Adapted from CNA