web counter
LEXO PA REKLAMA!

SHKARKO APP

App Store
Google Play

E fundit!

x

The beginning of the Triodion/ Archbishop Joan: A period of repentance and reflection for each of us

2026-02-01 12:35:00, Aktualitet CNA

The beginning of the Triodion/ Archbishop Joan: A period of repentance and

The Archbishop of Tirana, Durrës and All Albania, His Beatitude, Bishop Joani, led the Divine Liturgy today on the Sunday of the Publican and the Pharisee.

The Archbishop stated that this Sunday is special for the Orthodox Church, as it marks the beginning of the Holy Triduum.

During his sermon, the Archbishop also shared a valuable message that this Triodion period should serve to express repentance and reflect deeply before God.

Full sermon by Archbishop Joan:

Today is a special Sunday in our church because the Triduum begins. The Triduum is the most intense part of the spiritual life in the church; the preparation for Easter. It is also a period of repentance, of reflection for each of us. And the church, in its wisdom, has chosen a very important parable for the spiritual life: that of the Pharisee and the Tax Collector.

In five or six lines, an event is described, and with great spiritual depth. Only the divine mind could summarize in five or six lines an explanation that would probably take hours and hours to explain.

Two men went up to the temple to pray, he says. One was a Pharisee and the other was a tax collector. And the Pharisee went into the temple as if the whole temple belonged to him, and he began to pray with himself, saying, "I thank you, Lord, he says, because I am not like these others, I am not a thief, I am not an extortioner, I am not immoral, I fast twice a week, I give tithes," all these things.

And the Publican stood at the end of the church, not daring even to raise his eyes to heaven, and said only these words, beating his breast: "God, be merciful to me, a sinner."

And finally the Lord closes the parable by saying: "All those who boast and exalt themselves will be humbled. But those who humble themselves will be exalted." This is today's Gospel.

And the Lord tells this story and parable precisely because He was addressing some who believed in their own worth and did not rely on God, and exalted themselves and despised others. That is why the Lord tells it.

What do these two people represent? First, the Pharisee was the leading part of Israel. He was the most religious part, who maintained the temple, who followed the Law of Moses. But his prayer did not please God. Although he had done some good works, he was not pleased because his heart was proud. He prayed to God with his eyes raised to heaven, but his heart weighed him down. And God is not impressed by the beautiful words we can say, but by what the heart speaks.

Dhe aty jepet një detaj shumë i rëndësishëm: Fariseu nuk po thoshte fjalët me zë të lartë, po po lutej me veten e tij. E lutja e tij ishte një mburrje, nuk ishte një lutje përpara Perëndisë. Ai mburrej, ndonëse maskohej duke thënë që "falenderoj Perëndinë" për këtë gjë, që nuk ishte si gjithë njerëzit e tjerë. Dhe kjo lutje nuk i pëlqen Zotit. Mburravecët, mendjemdhenjtë, krenarët nuk janë të pëlqyeshëm përpara Perëndisë. Sa herë që e shikojmë veten tonë duke mburrur diçka, le të kujtojmë këtë shëmbëlltyrë. Sepse kjo lutje nuk i pëlqen Zotit. Edhe kur mendojmë me veten tonë, me buzë ne mund t'i mashtrojmë njerëzit e tjerë, po zemra nuk gënjen asnjëherë. E Zoti lexon zemrat, jo vetëm fjalët që themi ne me gojën tonë.

Dhe lutja e një mendjemadhi, e një krenari, e një mburraveci nuk është e pëlqyeshme tek Zoti. Prandaj Shën Pavli porosit në letrën drejtuar Korinthianëve duke iu thënë se çfarë janë mendjemdhenjtë, ata që mburren, mendjet krenare: "Largohuni prej tyre!". Sepse ata jo vetëm thjesht dëmtojnë veten, por dëmtojnë dhe të tjerët që i dëgjojnë.

Lutja e vërtetë e një njeriu të shenjtë është lutja e përulur. E kemi përmendur disa herë dhe kemi thënë si në Dhiatën e Vjetër dhe në Dhiatën e Re, përse njerëzit më të pastër e më të shenjtë asaj kohe akuzonin veten sikur ishin fajtorë? Lexoni psalmet e Davidit, siç thotë vazhdimisht për veten e tij, thotë që: "Mëkatet e mia e kanë kaluar kokën time dhe janë bërë një barrë e rëndë. Unë e njoh paudhësinë time dhe mëkati im është përpara meje kurdoherë."

Tre djemtë që ishin në furrë në Babiloni, që Zoti i shpëtoi nga flaka, çfarë thonin kur po rrinin atje? Përveçse lavdëronin Perëndinë, akuzonin dhe veten e tyre që: "Jemi mëkatarë, e kemi bërë shumë vepra të gabuara." Profeti Isaia kur pa fronin e Perëndisë tha këto fjalë: "Mjerë unë, një njeri me buzë të ndyra pashë fronin e Mbretit të Lavdisë."

Shën Simeoni, teologu i ri, në lutjet që lexojmë parakungimit, pse thotë disa fjalë që janë shumë të rënda? Kështu thotë ai për veten e tij: "Prej buzësh të ndyra, prej zemrës së fëlliqur, prej shpirtit të papastër dhe zemrës së njollosur." Pse i thotë këto fjalë ai? Sepse ata ishin ndriçuar nga Perëndia. E duke u ndriçuar, ata shikonin çdo grimcë të vogël të mëkatit të tyre brenda tyre. Dhe ne që jetojmë në errësirë, shpeshherë nuk i shohim ata. Prandaj edhe mburrim veten. Lavdërojmë veten, mendje krenare. Gjëra të tilla janë kundërshtim me mësimin e Zotit.

E Zoti pëlqeu më shumë lutjen e Tagrambledhësit, që ishte njeri mëkatar, sepse ndonëse ai mbante sytë për dhe, s'guxonte t'i ngrinte në qiell, zemra e tij fliste lart dhe ngrihej lart. Dhe Shën Joan Gojarti duke predikuar rreth kësaj shëmbëlltyre thotë diçka shumë të bukur. Në atë kohë në Kostandinopojë kishte shumë gara me qerre, ishte sporti më popullor i asaj kohe. Edhe thotë këtë metaforë: "Nëse në një qerre thotë do jetë Drejtësia dhe Krenaria, dhe në qerren tjetër do jetë Mëkati dhe Përulësia, qerrja e dytë do shkojë më përpara dhe do e fitojë garën." Qerrja e parë nuk do e humbasi nga drejtësia, por do e humbasi nga krenaria. E qerrja e dytë nuk do e fitojë nga mëkati, por nga përulësia. Sepse ai njeri që përulet e pranon fajin e tij, ai është ndriçuar nga Perëndia.

Shën Isak Siriani, një nga mjeshtrit shpirtërorë më të mëdhenj të Kishës Ortodokse, thonte këto fjalë: "Ai njeri që dallon mëkatin tek vetja, është më i madh se ai që sheh ëngjëj e ngjall të vdekur." Përse e lartëson kaq shumë këtë gjë? Sepse nuk mund të ketë shpëtim nëse ne nuk e dallojmë që jemi të sëmurë. Njerëzit që nuk besojnë që janë të sëmurë nuk e marrin mjekimin. Vetëm njerëzit që e kuptojnë sëmundjen e tyre e marrin mjekimin. E njëjta gjë ndodh në jetën shpirtërore. Nëse ne nuk e kuptojmë që jemi mëkatarë, diçka nuk shkon mirë brenda nesh. Dhe ne nuk e marrim dot mjekimin, sepse mendojmë që jemi të drejtë. Krenarët nuk pendohen kurrë. Gjithmonë ata mendojnë sikur vetja janë mirë dhe përçmojnë të tjerët.

E sa më tepër njeriu të jetë krenar dhe të lavdërojë veten, aq më shumë i përçmon të tjerët. E e kundërta: shenjtorët që akuzonin veten e tyre, i lartësonin njerëzit e tjerë dhe i donin ata. Sepse në shpirtin e tyre kishte zbritur Hiri i Shenjtë i Perëndisë. Dhe drita e këtij Hiri na ndriçon ne për të marrë njollat tona.

Prandaj dhe Triodi është një periudhë pendimi për gjithsecilin nga ne. Për ta filluar jetën me një pendim shumë të madh. Dhe pendimi në kishën ortodokse nuk është vetëm thjesht pranim i një gabimi, nuk është shkelja e një rregulli. Ky është kuptimi legalistik i mëkatit. Mëkati thellë-thellë në kishën ortodokse është një prishje marrëdhënie. Prishja e marrëdhënies me Perëndinë. Adami dhe Eva nuk është vetëm thjesht se shkelën një urdhërim të Zotit, por prishën një marrëdhënie. Dyshuan tek Zoti, iu bindën fjalëve që i tha gjarpri dhe menduan që Zoti nuk i donte dhe nuk ishte aq i mirë sa kujtonin ata. Kjo prishje marrëdhënie është pikërisht mëkati i madh. Dhe pendimi është pikërisht restaurimi i kësaj gjëje, ndryshimi i mendjes tonë, i mënyrës së të jetuarit, i mënyrës së të menduarit.

Prandaj dhe Triodi është një pjesë e rëndësishme në jetën tonë shpirtërore. Le të mundohemi ta mbajmë këtë gjë. Sepse nëse ne nuk do pendohemi, do thotë që jemi krenarë. E duke qenë krenarë, gjithmonë do mburremi. E Shën Pavli shkruan përsëri në letrat e tij: "Përse, thotë, e shikon veten sikur je ndryshe nga të tjerët? E nëse ke diçka, a nuk është kjo që të është dhënë? E nëse të është dhënë, përse mburresh për këtë gjë?"

Çdo gjë që mund të kemi ne e mund të kemi bërë, nuk e kemi bërë nga fuqia jonë, por nga mëshira e Perëndisë. Sepse na ka ndihmuar Hiri i Tij për të realizuar diçka. Edhe nuk është e jona. Nuk mund të mburremi për veten. Mund të mburremi vetëm për Krishtin dhe për Perëndinë. Sepse mburrja për vete do të thotë që nuk e njohim më veten tonë. Të gjithë njerëzit që mendojnë se janë shumë të mirë, e janë të drejtë, e janë më të mençur se të tjerët, janë njerëz të gabuar. Për fat të keq ne sot gjithmonë i dëgjojmë këto gjëra. Ja të gjithë historitë e njerëzve kështu janë: "Sa mirë e bën ky, sa keq e ka bërë ai tjetri." Fjalë të tilla nuk vijnë nga një zemër e pastër. Një zemër e pastruar fokusohet dhe përqendrohet tek vetja e tij.

Prandaj dhe të përulurit nuk merren me të tjerët. Krenari merret me të tjerët. Dhe Fariseu duke qenë krenar filloi të merret me të tjerët, madje tha "nuk jam as si ky Tagrambledhësi", thotë, "unë jam ndryshe nga të tjerët".

Kjo lutje që sa herë ndoshta mund ta kemi thënë ne me buzë, ose në zemrën tonë, nuk është e pëlqyeshme tek Perëndia. Ne vijmë në kishë për t'u shëruar. Nuk vijmë për t'i mburrur Perëndisë se sa të mirë që jemi. Nëse do e kuptojmë sëmundjen tonë, ne nuk shkojmë te mjeku për t'u mburrur për shëndetin tonë, e sa të shëndetshëm jemi. Shkojmë për t'i treguar sëmundjen që mjeku të na japë shpëtimin.

Dhe Tagrambledhësi erdhi tek Mjeku i Vërtetë pikërisht duke i treguar sëmundjen e tij që ishte mëkatar, dhe i lutet Perëndisë që të ketë mëshirë. E Perëndia ka dhëmbshuri të jashtëzakonshme. Siç thotë dhe psalmisti: "Zemrën e thyer e të përulur, Perëndia nuk do ta përbuzë." Asnjë përulësi nuk përjashtohet nga Perëndia. Përulësia është dera e hapjes së pendimit.

Prandaj dhe sot në Triodin, fillojmë këndojmë për herë të parë vargun dhe troparin e famshëm që i lutemi Perëndisë që të na hapi derën e pendimit. Sepse nëse do hapet dera e pendimit, do hapet pikërisht nga përulësia. Sa më të përulur të jemi, aq më shumë Perëndia do na ndihmojë e do na ndriçojë.

A very beautiful story is told about how great repentance brings reward. At the time when Maurice was emperor in Constantinople, there was a terrible bandit in the suburbs of Constantinople who had spread fear in all those areas. He had committed countless crimes. And Maurice, who was a devout Christian, had heard about this and sent for him, gave him a cross, and asking him to repent that he would forgive him. And when he saw the cross, he remembered his childhood, his parents who had spoken to him about Christ, about everything, and he repented. And he went and appeared before the emperor and fell on his knees with tears asking for forgiveness. And the emperor forgave him. And for 10 days he remained praying and repenting, so that his handkerchief was wet and turned into porridge from the tears he constantly shed. And on the 10th day he died.

A great saint who lived at that time in a monastery in Constantinople saw a vision, when he appeared before the judge. And the demons brought all the sins that he had committed written on papers and put them on the scales. And the scales were overwhelmed by all these sins of his. And the angels were asking what good he had done that we could help him. And in the hands of an angel appeared a handkerchief that was wet with tears that he had been 10 days from repentance. And he put this handkerchief on the other side, and the other one, and raised the other one. Because repentance is powerful. True repentance changes a person. And the change is not in a great extension in time, but in the quality of repentance.

That is why the Triodion calls upon all of us, without exception, to begin the path of repentance. Let us ask God to open for us precisely the gate of repentance. For the gate of repentance is the gate to communion with the living God. If we do not repent, it is difficult for us to be forgiven. Not that God does not want it, but it is we ourselves who have not healed. Nothing unclean will enter the Kingdom of Heaven, writes Saint Paul. And this is our time to be cleansed. To cleanse ourselves, to cleanse our hearts, and to help all the people around us to do precisely this.

Only people who will be humble, will recognize their sin, and will understand that they are walking on a crooked path, they can turn back. And by turning back, they will undoubtedly heal themselves. And they will illuminate themselves. And a lit lamp always shines. We often do not shine because our lamp is not lit. An extinguished lamp does not give light. Therefore, the Triodion period is a period for each of us to light the lamp of his heart. Let us pray to the Lord that we may have the prayer of the Publican, but let us also have the works of the Pharisee. Because his works were not bad, they were good. But the prayer that he made and his heart were heavy with hypocrisy. The Church calls on all of us: to do the works of the Pharisee and to have forever the humility and recognition of the sin of the Publican. Amen.

 

 

 





Lajmet e fundit nga