E fundit!

09:36 Sociale

Shqiptarët më të lodhur në punë/ 43 orë në javë, më shumë stres dhe izolim social

Shqiptarët janë zyrtarisht populli që punon më shumë në Ev...

Nga Kastriot MYFTARAJ/ Dënimi i nipit të Enver Hoxhës si skenar i llojit “Sacco e Vanzetti”?

14 Korrik 2017, 07:14, Aktualitet CNA

Arrestimi dhe dënimi i Ermal Hoxhës, nipit të Enver Hoxhës është një nga ato ngjarje që e kam të vështirë madje të pamundur ta gëlltit si të vërtetë, mbi bazën e fakteve. Nuk jam ithtar i Enver Hoxhës, madje jam autor i një libri biografik me dy vëllime, ku vetëm simpati nuk shpreh për të.

Nuk mund të mos dyshoj thellësisht kur në 2015, në kohën kur e gjithë Shqipëria ishte bërë një plantacion gjigand i mbjellë me drogë, dhe Bashkimi Europian e SHBA mbyllnin, madje ende mbyllin sytë para këtij realiteti, sepse Edi Ramës i është dhënë licenca e cannabis sativa si shpërblim për disa punë të mbrapshta që duhet të bëjë, domethënë ta integrojë Shqipërinë në Jugosllavinë e Re, na arrestohet nipi i Enver Hoxhës si anëtar i një rrjeti që përpunonte dhe trafikonte drogë. Dhe me të dhëna të Policisë Gjermane, pra të vendit liderja e të cilit Merkel është angazhuar më së shumti për të krijuar Jugosllavinë e Re!

Si e pengonte nipi e Enver Hoxhës Zonjën Merkel? Ishte koha kur në Europë nisi dyndja masive e refugjatëve sirianë të luftës dhe në përgjithësi e refugjatëve muslimanë nga Lindja e Mesme dhe Afrika e Veriut. Merkel shpalli hapjen e dyerve të Gjermanisë për strehimin pa kufizim në numër të këtyre refugjatëve.

Kjo gjë nuk mund të mos shkaktonte reagime në Gjermani dhe Europë. Shërbimet e fshehta gjermane dhe ata europiane iu dërguan raporte të sekrete alarmuese qeverive të tyre se në Europë ishin duke u kristalizuar lëvizje që donin të përmbysnin establishmentin politik europian që ishte përgjegjës për politikën disfatiste të hapjes së dyerve ndaj dyndjes islamike.
Këto qendra vlerësojnë gjithçka që mund të përdoret në këtë betejë. Figura e Enver Hoxhës është shumë interesante për to sepse ai është i vetmi udhëheqës që deislamizoi një vend europian, me ndalimin e fesë në 1967. Sigurisht që ky ndalim preku edhe të krishterët, por ata nuk ishin më shumë se 30% në Shqipëri, madje edhe më pak.

Por Mbreti Zog e dha këtë shifër të lartë në censuset që bëri për t? i krijuar përshtypjen Perëndimit se në Shqipëri kishte më shumë të krishterë. Shqipëria u deislamizua me çmimin e humbjes të së drejtës ushtrimit të lirë të fesë për 30% të të krishterëve të saj. A kishte padrejtësi këtu? Historia na tregon se jo rrallë ka ndodhur në Europë që vende të ndryshme të kenë humbje të madhe njerëzore gjatë një lufte të gjatë, me rëndësi ekzistenciale për ta.

Deislamizimi i Shqipërisë që bëri faktikisht Enver Hoxha me ndalimin e fesë në 1967, ishte një arritje e tillë me rëndësi ekzistenciale për Shqipërinë. Ismail Qemali në 1912 shpalli Pavarësinë shtetërore të Shqipërisë nga Imperia Osmane. Enver Hoxha në 1967 shpalli Pavarësinë shpirtërore dhe kulturore. Kjo vepër e Enver Hoxhës e bën atë një lider të përmasave globale dhe i jep atij një vend krahas Skënderbeut në historinë kombëtare megjithë të këqijat që ka bërë si stalinist gjakësor.

Ata të cilët i tremben qëndresës së organizuar në Europë ndaj politikës disfatiste të establishmentit politik europian, e njohin mirë rëndësinë që ka Enver Hoxha si figurë në Europën e shekullit XXI. Ata e dinë se shpesh ndodh që pasardhës të figurave të tilla të vihen në krye të lëvizjeve që bartin frymën e paraardhësit të madh. Ermal Hoxhën e shikonin si një prijës të mundshëm të një lëvizjeje të tillë, prandaj deshën ta kompromentojnë si mafioz. Arrestimi dhe dënimi i tij janë pjesë e një skenari të llojit ?Sacco e Vanzetti?.

E kam fjalën për atë që ka ndodhur në SHBA në vitet ?20 të shekullit të kaluar, kur autoritet amerikane falsifikuan provat për të dënuar dy ekstremistë të majtë, Sacco dhe Vanzetti për krimin e grabitjes me armë, me pasojë vrasje. Meqënëse ekstremizmi i majtë shihej nga autoritetet amerikanë si lëvizje politike e rrezikshme për rendin shoqëror dhe politik në fuqi, u veprua në atë mënyrë që përfaqësues të këtyre lëvizjeve të kompromentoheshin para opinionit publik si kriminelë të rëndomtë.
Sacco dhe Vanzetti u dënuan me vdekje në 1921, por ekzekutimi i tyre u shty deri në 1927 për shkak të reagimit të madh nga pjesa progresiste e shoqërisë amerikane dhe krejt botës. Personalitete nga më të shquarit të SHBA në art, shkencë, politikë, por edhe nga krejt bota, u vunë në mbrojtje të Sacco dhe Vanzetti. Atë çka shkaktoi indinjatën më të madhe e shprehu saktë shkrimtari i njohur amerikan i kohës, John dos Pasos, i cili shkroi edhe një libër për këtë çështje, kur tha se nëse autoritetet donin t? i dënonin këta të dy, le të gjenin kurajën t? i dënonin si kundërshtarë politikë, por jo t? i poshtëronin si kriminelë të rëndomtë. Sot në SHBA pranohet zyrtarisht pafajësia e Sacco dhe Vanzetti.

Enver Hoxha i dënonte kundërshtarët e tij politikë për atë që i konsideronte, jo si kriminelë të rëndomtë. Imagjinoni pak nëse Enver Hoxha do t? i kishte dënuar priftërinjtë katolikë duke faksifikuar prova për pedofili e vrasje fëmijësh, deputetët kundërshtarë të Asamblesë së vitit 1946 si përdhunues femrash e kështu me radhë të gjithë ata që i quante kundërshtarët e tij politikë. Sot do të kishte qenë e pamundur të kishim 40 martirët e Kishës Katolike apo heronjtë e qëndresës antikomuniste dhe të disidencës.
Nëse deshën patjetër ta dënonin nipin e Enver Hoxhës, le ta kishin dënuar me sinqeritet si njeri që e quanin të rrezikshëm politikisht, jo si mafioz.

Shërbimet e fshehta gjermane e dinë se Shqipëria do të jetë vendi ku do të eksperimentohet beteja për deislamizimin e Europës dhe deshën t? u japin një sinjal forcave që pritet të angazhohen në këtë betejë se do të kenë fatin e Sacco dhe Vanzetti. Më kot, sepse skenarë të tillë nuk përsëriten dot dy herë, siç tregoi dhe vetë historia e dënimit të Sacco dhe Vanzetti./CityNews